Column van Mireille
De eerste pasjes van Jolientje
 |
Wat een dubbel feest! Op 6 december precies zette Jolien, die een week later 16 maand werd, haar eerste echte pasjes alleen. Ze was nog schuchter maar durfde toch al een paar kleine stapjes alleen zetten als je haar
de handen reikte. Dan liep ze er naartoe en greep ze uit volle macht. Want
ze was bang om te vallen... De cadeautjes waren voor haar dolle pret. Het was haar eerste bewuste Sinterklaasdag en haar zus Steffi toonde haar precies wat ze met al dat speelgoed en lekkers moest doen. Aan mama geven en die zou dan alles wel openmaken dat nog in de verpakkingen zat... Ja, een echt leuk moment. |
Ik voorspelde toen dat Jolien beslist tegen Kerstmis zou kunnen lopen. Ik zou alvast voldoende met haar oefenen. We hadden nog zo'n loopauto van Steffi vroeger en die werd uit de kast gehaald. In het begin had Jolien heel wat moeite om daarmee om te gaan maar het lopen en zich aan de achtersteun vasthouden, dat ging tamelijk vlot. Maar eigenlijk ook veel te snel. Ze moest vlugger zijn dan haar voetjes konden en dat vond ze niet praktisch dus zetten we haar er dan maar op zodat ze kon rijden met het kleine gekke ding. Dat ging heel even goed maar ook dat was niet de juiste manier. Dat autootje kiepte gewoonweg om als ze er vanaf wou stappen. Ze trok een lelijk en boos gezichtje en dus moesten we een andere manier vinden.
Ik zorgde ervoor dat er overal wel iets stond waaraan ze zich stevig kon vasthouden zodat ze behendig de hele woonkamer rondstapte op eigen houtje. Zich altijd met één handje vasthoudend aan de zetels, de bijzettafeltjes, de poef, een stoeltje, enz... maar ze redde het best. Tot een paar dagen voor Kerstavond... toen had ik het gevonden!
Ik hield met mijn ene hand haar drinkbeker vast en reikte haar mijn andere hand terwijl ze helemaal van de tv kast tot bij mij in de zetel moest stappen om erbij te komen (zo'n 2 meter afstand). Maar halverwege haar holpartij viel ze op haar handjes en knietjes en kroop ze naar mij toe. Intussen kon ze wel al aan het handje meestappen en ze kon ook al de trap opstappen als je haar aan twee handjes voorop liet gaan.
Op de dag voor Kerstavond verraste Jolien mij volkomen. Ik bracht Steffi naar bed en omdat Jolien haar fles melk aan het drinken, nam ik rustig mijn tijd om Steffi nog een verhaaltje voor te lezen. Plots hoorde ik de kreetjes van Jolien op de achtergrond en ik zei tegen Steffi: "Kijk, papa komt met Jolien nog welterusten zeggen."
Dus ging ik hen tegemoet. Maar wie kroop daar helemaal alleen de trappen op naar boven??? Jolien! Ik bleef heel kalm. Dat was ergens nog maar goed ook want stel je voor dat ze naar beneden gevallen was van het schrikken... Ik riep 'enthousiast' naar Steffi die nog in haar bed lag: "Kijk eens wie jou slaapwel komt zeggen… Jolientje, potjandorie!!!"
En nog geen seconde later stond ik naast haar en had haar op de arm genomen.
Nu moet je weten dat ik normaal het hekje altijd volledig sluit. Maar Jolien was zo slim geweest het open te duwen (en dat heb ik later ontdekt,) omdat het slechts half in de klik zat en zelf de trap op te kruipen op handen en voeten.
Je moet weten dat ze twee verdiepingen naar boven is geklommen. Hoe vreemd dit ook klinkt, ik weet dat ze een acrobaat is maar ik schrok toch even hoor! Ik was echt heel blij dat dit goed afgelopen was. Ze klom in de woonkamer ook overal op en af zonder te vallen of zich pijn te doe, maar dit was toch echt wel je van hèt!!! Ik heb haar dan ook meteen daarna een stevige knuffel gegeven.
|
Op Kerstavond liep ze ineens vanzelf naar de stapel pakjes toe die onder de kerstboom lagen en toen hebben we de kindjes alvast één pakje open laten maken. Een prachtig einde van het jaar en een mooi begin van het Nieuwe jaar... en dan met de sneeuw er nog eens bij op tweede Kerstdag, ons geluk kon niet meer stuk. Ik hou mijn hart al vast voor alle capriolen die ons nog te wachten staan met Jolien maar ik ben dol op haar! Evenzeer op Steffi, die nu al heel flink haar kleinere zusje bemoedert. Met Kerstdag zei ze toen ik haar vroeg wat ze wou hebben onder de Kerstboom: "Ah ja, papa, ik wil nog een broertje!" |
|
Mireille
Reacties:
Door: Brendalee op 02/03/2002 @ 08:49 
Kiekeboe,
Ik nog eens hé, zoals je ziet heb ik intussen al heel wat van je column gelezen, ik zit namelijk nog niet lang op het internet te surfen en heb ook nog geen echt vast email adres. Het zou best leuk zijn mocht ik ook een gezinnetje kunnen stichten, maar voorlopig neem ik nog mijn tijd om van het uitgaansleven te profiteren. In ieder geval, jij lijkt mij een heel goede moeder te zijn en ik hoop dat als ik later kindjes krijg, ik het net zo goed doe als jij. Heel mooi geschreven allemaal ! Doei !
B.
