< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Mireille » Zwanger en ziek

Column van Mireille

Zwanger en ziek

Twee weken geleden deed ik een zwangerschapstest en die bleek positief te zijn. Eindelijk was het me dan toch nog een keertje gelukt. Wij hebben besloten om een derde kindje binnen ons gezin een kans te geven en zolang ik nog niet ben uitgedoofd, kan er later nog wel eentje meer bij. Ik was heel erg blij met dit goeie nieuws en vertelde het meteen aan mijn beste vriendin die aan de Belgische kust woont en waar ik doorheen talrijke maanden heel veel steun en vriendschap van heb gekregen en zij ook van mij natuurlijk. Wij zijn twee handen op één buik geworden. Dit nieuws kwam voor haar natuurlijk niet bijzonder fraai aan maar toch kon ze heel blij zijn voor mij. Ik moest het iemand kunnen vertellen zonder het meteen aan de grote klok hangen.

Daarna mijn man opgebeld. Ook die was heel blij en zou alvast (hij maakte een grapje) aan zijn baas vragen of hij ook op zondag mocht komen werken volgend jaar!

Mijn moeder was ook erg blij. Mijn dochtertje Steffi vroeg me een tijdje terug, zo ergens tegen de kerstdagen aan: "Mama, ik wil nog een broertje. Ja, toch?" Wel, ik hoop voor mijn lieve meid dat haar wens in vervulling mag gaan. Helaas was mijn lieve schatje op dat moment heel erg ziek van alweer een oorontsteking. We gaan daar in de toekomst eens mee naar een specialist gaan om advies zodat ze van die vervelende en pijnlijke ziekte eindelijk eens verlost geraakt. Er bestaan oplossingen voor. De vrouw van mijn mans beste vriend heeft bij haar zoontje ook ingegrepen na het advies van een specialist, dus ik twijfel niet langer meer. Een kind zo telkens opnieuw, soms wel twee keer per maand, pijn moeten zien pijn lijden, dat is niet meer menselijk!!!

Ik wist net dat ik in blijde verwachting was en Steffi genas stilaan weer een beetje, toen ik midden in de nacht wakker werd van een krampachtige hoestaanval. Mijn man was met geen stokken wakker te krijgen dus pakte ik al mijn krachten bij elkaar en haalde beneden zelf iets tegen de pijn en de hoest, zodat ik op z'n minst nog een beetje kon slapen die nacht. Het was zondag dus ik kon het nog wel even uithouden. Ik had hem gezegd: "Schat, wakker worden, ik denk dat ik het aan mijn longen heb."
De volgende ochtend kon ik mijn bed amper uit, had hoge koorts en voelde me heel erg moe. Na een bezoek aan de dokter (waar we ondanks dat het op afspraak was, nog meer dan een half uur moesten wachten terwijl ik niet wist waar blijven met mezelf en onze arme schatjes hun mama zo moesten zien lijden. Je kan zoiets echt niet wegstoppen voor je gezin, hoor, ook al zou je dat willen) werd vastgesteld dat ik een longontsteking had opgelopen, dat het geruis op de longen duidelijk hoorbaar was en de luchtpijptakken grondig gevoelig waren. Antibiotica, die onschadelijk was voor de baby in mijn buik, heel veel drinken en een weekje bedrust, zouden dus geen kwaad kunnen.
Meteen werd een oppas voor de kindjes geregeld. De beide oma's sprongen meteen voor hen in de bres en namen elk hun petekind bij zich. Jammer voor de kindjes dat mijn moeder niet kon komen logeren, dan moesten ze thuis niet weg. Maar het was zo wel beter voor hen want Jolientje was ook wat ziek aan het worden en Steffi begon pas te genezen. Dus was dat de beste oplossing op dat moment. Mijn man moest werken maar zorgde elke dag dat ik mijn eten had, mijn medicatie op de kamer terechtkwam, mijn voorraad water aangelengd werd en de kamer goed verlucht werd. Er werd dus goed voor mij gezorgd en ook voor onze kindjes.

Nu ik eindelijk een beetje aan het genezen ben, wil ik maar zeggen dat als een moeder (of een moeder in spé voor de derde keer in mijn geval) echt ziek is en niet vooruit kan binnen een gezin, er altijd een oplossing is binnen je eigen familie of vriendenkring en ja, ook de partner doet zijn huwelijksbeloften dan eer aan...
Ik ben mijn man, moeder en schoonmoeder heel dankbaar voor de opvang van mij en mijn kinderen tijdens deze zware dagen. Evenals enkele goeie vriendinnen uit de buurt en mijn hartsvriendin, die mijn pijn kon verzachten door te luisteren naar mijn verdriet en pijn. Want de griep kan pijnlijk en vermoeiend zijn maar geloof me, een longontsteking is nog veel erger!

Groetjes,
Mireille

[Reageer]