Column van Miriam
Nog even...
 |
Beste lezers, Lang niets van me laten horen maar hier is dan weer een stukje van mij, net op tijd voor de baby komt! We verwachten ons meisje rond 9 februari, als ze er dan natuurlijk al uit wil. Ik geloof dat we er wel aan toe zijn. Mijn buik begint in de weg te zitten en draaien in bed is een hele krachtsinspanning. Maar ik zal de schopjes in mijn buik zeker missen! We hebben een tweepersoonskinderwagen gekocht zodat we Thomas en zijn zusje samen kunnen rondrijden. Gelukkig heeft onze auto een grote bagageruimte want zo'n ding neemt heel wat plaats in. Ja, dat krijg je met twee kinderen dicht op elkaar wat leeftijd betreft. Thomas is eind december 1 jaar geworden en dat hebben we gevierd. Het is toch een grote mijlpaal zo'n eerste verjaardag. Hij heeft heel veel geleerd en gedaan in dat eerste jaar en wij ook. Ik heb een grote fotolijst waar we iedere maand een foto indoen en daar zie je hem gewoon op groeien. Zij rode haar heeft hij gelukkig gehouden. Ze noemen dat hier strawberry blond. |
We zijn heel benieuwd hoe de volgende baby eruit zal zien. Hopelijk gaat het deze keer de via de natuurlijke weg en niet via een keizersnee. De dokters geven me 60 % kans van slagen en daar gaan we voor. Het is ook weer spannend. Zal alles erop en eraan zitten? Het is toch weer een wonder als dat zo is.
We zijn ook heel benieuwd wat Thomas van zijn zusje zal vinden. Waarschijnlijk is hij nog te klein om het allemaal te begrijpen maar zal hij wel door hebben dat de aandacht gedeeld zal moeten worden. We hebben dan twee kleine kindjes en dat zal vast een hoop meer werk geven. Aan de andere kant zijn we gewend aan gebroken nachten, luiers verschonen en speelgoed dat overal rondslingert. Aangezien ik hier in Amerika niet mag werken, heb ik ook alle tijd voor de kinderen en geniet er volop van.
| In mei komen we terug naar Nederland en dat zal weer wennen zijn. Ik moet dan ook eens nadenken of ik weer wil gaan werken of niet. Mijn kind en straks kinderen naar een ander brengen, doe ik niet zo makkelijk. Ik zorg het liefst zelf voor ze. Maar de meeste vriendinnen werken wel en zijn daar vaak enthousiast over. Misschien gaat de "buitenshuise" werklust dan ook weer kriebelen bij mij. Voorlopig is er genoeg werk thuis te doen en met de komst van weer een kleintje wordt dat niet minder. We zien het wel! Eerst maar bevallen en verhuizen naar Nederland de rest komt later wel. Zodra de baby er is horen jullie het! |  |
Miriam
