Column van Miriam
De geboorte van Julia
De komst van Julia was al door de astrologen voorspeld. In Marc's voorspelling stond: "U zult tussen 2 en 6 februari een nieuw iemand ontmoeten" en in Miriams: "Tussen 2 en 6 februari gaat U naar het ziekenhuis". Wie zijn wij om daar tegenin te gaan?De zondag- en maandagnacht voor de bevalling rommelde het al in Miriams buik. Gedurende de hele nacht kwamen er "nep"weeën die dan tegen de ochtend weer verdwenen. Op dinsdag 5 februari om kwart voor vier 's middags begonnen de echte weeën en belde Miriam naar Marc, die op kantoor was. "Kom maar thuis, ik denk dat het begonnen is."
Dus spullen gepakt en in de auto. Eerst moest Thomas naar Theo en Ingrid gebracht worden om daar voor het eerst in zijn leven een nacht te logeren. Wij haastten ons daarna naar het ziekenhuis waar we de auto voor de deur van de ER posteerden. De weeën kwamen inmiddels om de 3 tot 5 minuten en Miriam had het zwaar.
Een rolstoel gehaald en ons gaan aanmelden bij de administratie. Daar moet je dan wachten tot de papieren zijn opgemaakt en men er zeker van is dat je verzekerd bent. Daarna naar boven, naar de verloskamer. Iedereen had opeens haast. En met rede want toen Miriam op bed lag en gecontroleerd werd, bleek dat ze al 7-8 cm ontsluiting had. (Voor de leken onder ons: bij 10 cm begint het persen en komt de baby.)
Er was dus geen tijd meer te verliezen. De dokter werd opgepiept en de hele zusterafdeling opgetrommeld om alles zo snel mogelijk voor te bereiden. Omdat het allemaal zo snel ging, wilden we geen ruggenprik of andere verdoving. Terwijl Miriams weeën steeds sterker werden en sneller kwamen, bleef iedereen maar vragen stellen over haar medische geschiedenis, allergieën en weet-ik-veel-wat-nog-meer. Ook probeerden ze tot vijf keer toe een infuus aan te leggen. Inmiddels was Miriam al bijna bij de 10 cm en wilde ze gaan persen. "Nee, nee, niet persen, wachten op de dokter!"
Tijd om naar beneden te gaan en foto- en filmcamera te halen, was er niet. Ook de auto stond nog steeds onafgesloten voor de ingang.
Toen de dokter kwam, kon die de laatste millimeters van de ontsluiting aan de kant duwen en kon het persen beginnen. Terwijl Miriam alle krachten verzamelde, vroeg de dokter o.a. waarom Thomas met een keizersnee was geboren. "Omdat hij met zijn gezicht naar de verkeerde kant lag", was ons antwoord (op zijn Engels: "Sunny Side Up").
Nu hadden we bij iedere controle gevraagd of iemand voor de bevalling kon controleren of de baby dit keer ook verkeerd lag maar dat kon blijkbaar pas bij de bevalling zelf. De dokter voelt eens goed en ja hoor, ook deze baby lag verkeerd. Ze achtte de kans dan ook groot dat het weer een keizersnee zou worden. De enige mogelijkheid om dat te vermijden, was het hoofdje handmatig te draaien in de baarmoeder.
Zo gezegd, zo gedaan. Omdat dat een pijnlijke ervaring is en vanwege de kans op een gescheurde baarmoeder en de dan noodzakelijke keizersnee, wilden we nu wel een ruggenprik. Maar voordat die eindelijk gezet was en werkzaam was, ging minstens een half uur voorbij. De dokter en de meute verpleegsters verdwenen als sneeuw voor de zon, onze eigen verpleegster bleef als enige achter. Miriam bleef in de tussentijd persen met hulp van Marc.
| Toen de verdoving eindelijk werkte, kwam de dokter terug en wist het hoofdje 180° te draaien. Toen was het ook snel bekeken. Nog een paar keer persen en daar kwam Julia. De hele bevalling duurde inclusief weeën nog geen vier uur. Direct zette ze een flinke keel op, wat belooft voor de toekomst. Ze was bij geboorte ongeveer 6½ pond zwaar en 53 cm lang. Ze heeft net zulke lange voeten als Thomas maar lady-like smal. Ze heeft hetzelfde "strawberry-blond" haar. De kleur ogen is natuurlijk nog niet bekend maar Marc denkt dat ze Miriams bruine zonnebloemogen gaat krijgen. Direct na de bevalling kreeg Julia haar eerste moedermelk, wat direct goed beviel. |  |
 | Met moeder Miriam ging het prima. Een beetje ingescheurd en met een paar hechtingen mochten moeder en dochter in een rolstoel naar de derde verdieping, waar Julia getest en schoongemaakt werd. Voor Miriam stond het warm eten klaar op haar kamer. Gedurende de nacht werden we (Marc was op de bank blijven slapen) nog vaak gestoord voor noodzakelijke controles en natuurlijk om Julia te voeden. Veel slaap kregen we niet. Julia moest 's nachts nog overgeven, wat schijnbaar normaal is. De volgende ochtend ging Marc Thomas halen en hij zag voor het eerst zijn zusje. Heel voorzichtig aaide hij haar, om daarna iedereen luidkeels in babytaal te gaan vertellen hoe trots hij wel niet was. Wat lijkt hij dan toch groot! |
| Zo ging het leven verder die dag. Thomas ging nog wel even thuis slapen om 's middags weer terug te komen. 's Avonds gingen Marc en Thomas naar huis. Het was eenzaam zonder elkaar... De donderdag was gekomen en Julia en Miriam mochten naar huis. Ook nu duurde de administratie lang. De dames zaten al sinds half 10 klaar maar konden pas rond 2 uur 's middags weg. Thomas was die ochtend nog naar zijn kinderdagverblijf geweest. Thuis aangekomen stond de ooievaar ze op te wachten. We gaan nu een kleine twee weken lekker met z'n vieren genieten van elkaar. We houden jullie op de hoogte. |  |
Groeten van
Miriam en Marc, Thomas en Julia
Reacties:
Door: Nadia op 25/02/2002 @ 12:40 
Nou, allereerst proficiat!
Ikzelf ben bevallen van een meisje, 6 maanden terug, en die van mij lag is stuit. Helaas viel er niks te draaien, ik heb geen ruggeprik gehad en ook geen andere verdoving, maar een \'normale\'vaginale bevalling. Dan was het bij jou misschien ook sneller gegaan, als je het gewoon had laten draaien, ipv eerst op een ruggeprik te wachten. Toch heel snel, die van mij ook, bijna 6 uur, ik vond pijnstilling dus ook absoluut niet nodig, al was het in stuit.
Door: Bo op 26/02/2002 @ 00:10
Proficiat met de Julia !!!!!!
Welke lapzwans heeft jullie eigenlijk wijsgemaakt dat een stuit niet valt te controleren voor de geboorte ?
Dat kan een arts (en zelfs een goede vroedvrouw)manueel al voelen in de laatste 14 dagen voor de bevalling en dat valt na te gaan met een echo. Gaan beweren dat je dat pas kan vaststellen tijdens de arbeid is...sorry hoor...larie en apekool.
Ik vind het eigenlijk ook een beetje gek dat de arts tijdens de arbeid gaat informeren naar de oorzaak van een keizersnede. Zoiets zou bij voorbaat al moeten geweten zijn en dient vermeld te zijn in het medisch dossier dat elke arts kan consulteren in een ziekenhuis. In extremis en omdat in Nederland men meer werkt met vroedvrouwen lijkt het me toch ergens logisch dat de vroedvrouw dergelijke noodzakelijke info zou doorgeven aan de behandelende artsen.
Buiten dit alles wens ik jullie een pracht van een opgroeiende meid toe
Door: corien op 05/11/2002 @ 10:20
van harte met jullie dochter.Wat een schatje.Alleen vroeg ik me af of dat julia in een stuit lag of met een aangezichtsligging geboren werd.Uit de reacties begrijp ik een stuit maar uit je eigen verhaal niet.Mijn zoon is ook met aangezicht geboren en was ook nog eens tien pond
.Veel plezier met Julia en de groeten.
