Column van Monique
Even voorstellen...
Hallo lezers,Ik ben Monique, 26 jaar en al twee jaar gelukkig getrouwd met John. Wij wilden graag kinderen, dus in april 2001 ben ik gestopt met de pil. We dachten dat het binnen een jaar wel zover zou zijn, maar hoe langer we moesten wachten, hoe banger we werden. Elke maand weer hoop je dat het gelukt is. Je voelt je anders, je hoop wordt groter maar elke maand opnieuw een teleurstelling.
We bespraken samen of we toch naar de dokter zouden gaan of hiermee nog even zouden wachten. We besloten om nog even ermee te wachten maar omdat ik menstruatieklachten had, ben ik dan toch maar gegaan.
Ik kreeg verschillende onderzoeken zoals een bloedonderzoek en een echo van mijn buik. Er kwam echter niets uit dus moesten we samen naar de gynaecoloog.
Wat moesten we daar verwachten? We wisten het allebei niet.
Na een gesprek met de gynaecoloog, moest John een zaadonderzoek laten uitvoeren en bij mij ging hij een cyclus volgen. Nou, als dat alles is, dachten wij, valt het wel mee. Maar de eerste uitslag viel heel erg tegen. Het zaadonderzoek leverde nul procent op, geen zaadcel gevonden. We stonden perplex. "Ja", zei de arts, "dat is niet goed, dat is heel slecht."
"Wat nu?"
"Eventueel IVF/ICSI", zei hij. Nou, als je dat hoort, zak je door de grond. Dit was niet wat we verwacht hadden.
"En ja", zei de gynaecoloog, "John moet nog een keer getest worden want het weer en eventueel andere factoren kunnen een invloed gehad hebben op het resultaat."
De tweede uitslag was iets beter, 3,6%. "Dat was goed genoeg voor IVF/ICSI", zei hij. Maar vooraleer we daar zijn, moest ik nog een onderzoek laten doen, een HSG (baarmoederfoto).
Dit was zeer pijnlijk. Op 27 augustus krijgen we daar de uitslag van en als die goed is, gaan we het eerst proberen met IUI.
Voor nu zeg ik dag. Alle reacties/vragen zijn welkom.
Groetjes,
Monique
