< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Monique » Een baan gezocht...

Column van Monique

Een baan gezocht en gevonden.

Hoi, Even een update van mijn kant... Hoe vinden jullie deze beer, gemaakt door Giny een stadsgenootje voor ons? Mooi, hé... Volgens mij is Demi toch alweer gegroeid en bijgekomen en meestal heb ik het goed. Vorige week nog bij het cb geweest, 6.110 gram en 60 cm en ze heeft de arts letterlijk bezeikt, hihihihihihihihi... Klaar met de testjes/spelen voor Demi, legt de arts een hand op haar buikje, en ja hoor, ze begint te plassen! Ze denkt ook "Als jij me dadelijk gaat prikken, wacht dan maar." Maar ik val in herhaling geloof ik, sorry, het gaat ook zo hard. Overigens heeft Demi totaal geen last gehad van de prikken.

Ze heeft nu ook haar voetjes ontdekt (week 12). Ze snapt alleen nog niet zo goed hoe ze erbij komt en ze wordt dan hartstikke giftig, knalrood en gillen, joh. Totdat je denkt, hap eens lucht... maar dat komt wel dat ze het wel vind. Ze wilt ook niet meer liggen, alleen nog maar zitten (met nog maar een beetje steun en dan zit ze alleen) en maar om zich heen kijken of naar de bold and the beautiful (dat heeft iets heel interessants...). Ik geef er helemaal niets om, heeft ze van haar overgrootmoeder denk ik. Omdraaien van buik naar rug of andersom doet ze soms, maar dan meer per ongeluk. Het is echt zitten en nog eens zitten of eens goed meppen met de babygym en kraaien!! Heerlijk en weer een stapel kleertjes aan de kant...snif...

Ook nog op banenjacht geweest, ik kon eigenlijk direct aan de bak! Wel via het uitzendbureau maar dan kan ik tenminste zelf mijn tijden en vrije dagen aangeven, omdat Raymond ook onregelmatig werkt.
Ze zaten te springen voor verzorgende krachten en ik kan bij de thuiszorg terecht, maar dan echt in de avonden en weekenden (wil ik graag, altijd babysit, de oma van Demi). En niet echt het huishoudelijke werk maar vooral de verzorging van de mensen, zoals bijvoorbeeld: wondverzorging, spuiten en wassen etc... Ik ben heel erg benieuwd, van de ene kant heb ik er heel veel zin in, van de andere kant denk ik, "ik wil helemaal niet". Terwijl ik er van de andere kant wel aan toe ben. Verwarrend, hé. Nou is elke dag hetzelfde. Begrijp me niet verkeerd. Demi is een hele grote schat, maar ik heb ook zoiets van ik wil wel eens wat anders. Elke dag poetsen (rotwoord) en demi verzorgen, in bad doen, kijken hoe ze slaapt en dan `s middags wandelen naar de stad of naar familie. Dat heb ik toch ook een beetje gehad, maar aan de andere kant heb ik zoiets, ik wil ook niet teveel gaan missen en ik moet mijn kindje wegbrengen voor die uren. Oh, wat ben ik erg hé... Ik moet morgenvroeg bij de nieuwe baas komen, ben benieuwd. Ik wil ook graag meer meemaken dan vieze luiers en heb ook behoefte aan nieuwe collega`s en werk voor mijn eigen, zodat ik niet alleen maar mama van Demi ben, maar ook nog eens gewoon Monique. Ik denk dat ik het zo het beste kan uitleggen.

Vanmorgen ook nog naar de dokter geweest, voor het nieuwe spiraaltje. Een nieuw wondertje is dan wel welkom, maar we willen toch even wachten. Nu is het wat te vroeg, al zou ik wel willen maar Raymond niet. Dus wacht ik, zo hadden we dat ook bij Demi. Eerst kijken hoe het loopt met mijn werk en tegen die tijd wil ik ook verhuisd zijn, omdat we nu 3 hoog, zonder lift wonen en ik nog steeds bekken en rugklachten heb. Wat was ik zenuwachtig, ik ben dan echt heel erg. Ik ben geloof ik thuis 3 x naar het toilet geweest en bij de dokter ook nog 3 of 4 x. Ik ben echt een ramp zodra het gaat om inwendig onderzoek etc... Nog steeds, ook al heb ik een kind gebaard. Maar tijdens een bevalling denk je daar niet aan, dan word je meegevoerd door de weeën en nu niet. Ik vind het nog steeds erg en ik schaam me nog elke keer, dat is niet minder geworden.

Het plaatsen van het spiraaltje deed niet echt pijn, 1 keer maar. Echt vervelend was het ook niet. Het is toch meegevallen. Maar toen het net geplaatst was, werd ik erg duizelig (schijnt een normale reactie te zijn) en moest ik blijven liggen. Dan lig je daar, onderlijf helemaal ontbloot en aan het menstrueren (je moet nl net menstrueren als ze het inbrengen, dat gaat het makkelijker en minder pijnlijk). Dus mijn probleem was dubbel zo erg. Na 5 min. ging het nog niet beter, dus nog steeds liggen, ondertussen maakte de assistente me gelukkig een beetje schoon en ging alvast opruimen en poetsen.
Dat was zo vreemd, jij ligt daar zo open en bloot en zij zit het bloed op te ruimen. Na 10 min zijn we gegaan. Gelukkig had ik Raymond mee. Demi was thuis met de babysit, mijn broer Rob. Ik was blij dat hij mee was en Demi niet. Want als Demi was gaan huilen, was ik nog meer gespannen geraakt. Maar gelukkig was ik niet alleen, want dan wist ik niet hoe ik thuis gekomen was. We zijn dan ook maar met de bus naar huis gegaan en ik heb me de hele middag rustig gehouden. Ik kon ook niet veel meer. Mijn schouders en nek zitten ook hartstikke vast en ik ben dood en dood moe. Ik heb gisteren geslapen van 19.00 uur tot 21.30 uur! Ik schrok me kapot toen ik wakker werd. Nog steeds een beetje grieperig, denk ik. Dat heerst.

Nou morgenvroeg dus naar de nieuwe baas en morgenavond gaan we naar ons neefje Chris. Gaan kijken hoe het met hem is, na die keer dat hij geopereerd werd, terwijl het niet mocht! Hij praat nog steeds heel erg slecht. Hij is 2 x geopereerd aan zijn neuspoliepen, wat dus niet had gemogen, omdat hij was geboren met een open gehemelte (je ziet er niets meer van). Er is ergens een fout gemaakt, waardoor hij toch werd geopereerd en waardoor hij nu heel moeilijk praat. Terwijl het heel goed is geweest, erg hé. Ik kreeg helemaal kippenvel toen ik het hoorde, het arme ventje.
We hebben een politie auto gekocht, (met licht en sirene) zijn ouders zullen ons wel schieten.

Tot meels/veel liefs,
Monique en Demi



[Reageer]