Column van Monique
Mijn bevallingsverslag
Hallo allemaal,Hier is eindelijk mijn bevallingsverslag.
Ikzelf vond de bevalling veel te snel gaan. Om 3.00 uur `s nachts braken mijn vliezen. Ik ging naar het toilet omdat ik er nog aan twijfelde of het wel echt vruchtwater was. Toen ben ik even op de bank gebleven en meteen begonnen felle weeën, vlak achter elkaar. Om 3.30 uur ben ik weer naar boven gegaan. Ik maakte Raymond wakker en zei: "Ik weet het niet zeker... Maar volgens mij is het begonnen."
Daarna zijn we weer naar beneden gegaan.
Ik had flinke weeën. Eigenlijk wou ik alleen maar steeds naar het toilet rennen en zitten. Ook heb ik 1 keer moeten overgeven (ik hoorde Ray meedoen *bloos*, erg, hé?) en ik vond het heel erg moeilijk om de weeën op te vangen. Ik wist niet hoe dat moest en het deed ook flink zeer. Het was zo anders als bij Demi en ik raakte er ook een beetje paniekerig door.
Ray heeft direct de verloskundige (ongeveer 3.55 uur) gebeld, terwijl ik nog steeds zo iets had van: dan komt ze misschien voor niets. Maar de verloskundige had altijd gezegd dat als wij zouden bellen, ze meteen zou komen kijken omdat ik van Demi voor een eerste kind ook vrij snel bevallen was. Om 4.15 uur was ze bij ons. Ik moest gaan liggen om te voelen hoe het was. Ze voelde tijdens een wee om ook te kijken wat de weeën deden en ik heb toen wel een schreeuw gegeven. Ik had 7 cm ontsluiting en de baarmoederhals voelde/werkte als een coltrui volgens de verloskundige. Dus moest ik meteen naar boven.
Ray moest meteen het kraamcentrum bellen. Ondertussen had ik steeds vaker het gevoel dat ik moest duwen (al van vlak nadat Ray de verloskundige had gebeld en Ray schrok zich dan ook kapot). Boven moest ik even wachten voordat ik op bed kon, om de kraammatrasjes etc… erin te leggen en ik had even het gevoel dat de baby er bij de kast zou uitkomen. Toen ben ik op bed gaan liggen. Ik heb Ray zijn armen echt bont en blauw geknepen en na 3 weeën en 3 oerkreten schreeuwen werd Mila geboren.
De stagiaire van de verloskundige en de kraamzorg waren te laat.
De stagiaire keek Mila na en toen bleek dat Mila een overstrekt kniegewrichtje had, dat heel veel pijn deed. Toen was het meteen stress in de tent en Mila moest meteen naar het ziekenhuis. Daar werd ze nagekeken door een arts-assistent, maar die deed niet meer dan een afspraak maken bij de kinderarts 8 weken later. (Mila kon haar beentje gestrekt tot haar oortje leggen en het bleef dan zo staan. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt. Als het een stuitligging geweest zou zijn, hadden beide beentjes het moeten hebben.)
Toen mocht ze weer naar huis. Ze was nog erg misselijk van de bevalling, ocharme. En haar knietje werd ook nog dik en ze had duidelijk pijn. Dus toen werd besloten om Mila weer in te pakken en weer naar het ziekenhuis te brengen.
Daar werd ze opnieuw nagekeken door 3 kinderartsen, omdat ze dit nog nooit gezien hadden. Het advies was: inbakeren en door niemand van het bezoek laten oppakken, dat beentje rust gunnen en over 8 weken naar de kinderarts.
Ondertussen werd de verloskundige weggeroepen voor nog een bevalling, van een 3e kindje. Ze dacht dat het een snelle bevalling zou zijn, die ze ging begeleiden. Ik was ingescheurd en moest dus wachten totdat ik gehecht zou worden. Ik wilde uit bed en douchen maar dat mocht dus niet. Ik was wel blij dat Mila weer thuiskwam, (ze had daar in het ziekenhuis ook nog flink overgegeven en alles onder gepoept.)
Helaas is ze dus niet meteen aan de borst kunnen gaan en ze kreeg pas vrij laat haar voeding. Het duurde even voordat het op gang was. Omdat ze met 37 weken en5 dagen geboren was en toch 4200 gram woog, moest ze de eerste dagen bijvoeding krijgen, met een lepeltje. Alleen had de kraamverzorgster een keer een flesje met speen gegeven en toen was Mila echt even in de war. Maar daarna kwam de borstvoeding goed op gang…
Totdat ze op een dag steeds weer steeds met haar tongetje ervoor. Ze deed het naar boven in de plaats van naar onder en dus zat ik weer te rommelen om wat naar binnen te krijgen. Eigelijk lukte dat dus niet en ze viel teveel af, terwijl de kraamzorg maar steeds zei: "Ze krijgt toch wel wat binnen"… Niet dus.
 |
Ze heeft ook nog geelzucht gekregen waardoor ze 1 dag iets minder actief was. Ze werd 1 maal geprikt op het gehalte. Dat was wel hoog maar ze mocht toch thuis blijven. Mila werd afgelopen woensdag gewogen en toen bleek ze teveel af te zijn gevallen. Had ik toch gelijk! Drinken, plassen en poepen gingen erg goed en ze was erg alert en tevreden. Maar toen moest ik haar om de 2 à 3 uren wakker maken voor een voeding en gelukkig is ze daarna weer goed gaan bijgekomen. De verloskundige nog 2 keer extra op controle geweest in verband met haar gewicht en om haar kleurtje en haar beentje in de gaten te houden. Dit was allemaal bijna 8 weken geleden en ondertussen is al 4 jaar geworden… |
Liefs Monique,
mama van Demi en Mila
 |
 |
Reacties:
Door: danielle op 20/09/2004 @ 12:26 
Hoi monique,
wat hebben jullie toch in een korte tijd van alles moeten meemaken zeg. Maar gelukkig gaat alles goed en begrijp ik dat je kleine meid inmiddels al 4 jaar oud is? goed zeg, veel geluk met elkaar gewenst. Ik ben zelf morgen uitgerekend van ons eerste kind maar tot zover is er nog niks aan de hand.
groetjes Danielle
Door: mo op 02/10/2004 @ 14:30
dankjewel ;) ja demi is al 4 jaar geworden en ik denk dat je ondertussen je wondertje al in je armen hebt mogen sluiten?in idd geval van harte gefeliciteerd.
Door: anouk op 03/10/2004 @ 19:46
wat een verhaal, je hoort elke keer weer andere verhalen mij gaan ze woensdag inleiden omdat ik al 2 weken voorweeen heb en lichamlijk op ben en griep heb maar ze willen niet zo snel wat doen.
Ik hoop dat jullie lekker gaan genieten van elkaar ik hoop dat alles nu goed is met haar beentje. groetjes anouk
Door: mo op 03/10/2004 @ 23:28
hoi Anouk, heel veel sterkte met echt de laatste loodjes dan, denk dat je heel blij bent als je woensdag bent ingeleid en je straks je wondertje in je armen sluit of misschien komt hij of zij toch nog eerder, ik hoop het voor je, met Mila gaat het nu goed, het beentje is helemaal goed, controle kinderarts geweest, hoeft niet meer terug, ze heeft wel als gevolg van die snelle bevalling een bult op haar hoofdje (cefalhematoom) en die moet heel geleidelijk wegtrekken, ze heeft soms de neiging om haar hoofdje scheef te houden daardoor, dat moeten we wel in de gaten houden.
Door: christiane op 29/11/2004 @ 19:59
amaai jullie hebben veel moeten meemaken in zo’n korte tijd hoor!!maar goed gedaan hoor
Door: mo, demi en mila op 31/05/2005 @ 21:30
hallo allemaal ik schaam me kapot :$ veels te lang geleden dat ik wat geschreven/gereageerd heb :( maar het is een heel bewogen jaar geweest, met heel veel downs ;( langzaam gaat het weer de goede kant op, maar het blijven veel zorgen, ik wil het binnenkort proberen uit te leggen, wel bedankt voor jullie reactie en mila wordt al bijna 1 de tante ;)