< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Monique » Een lief klein monstertje.

Column van Monique

Een lief klein monstertje.

Hoi hoi, Het heeft weer eventjes geduurd maar hier is de nieuwe column. Het is hier heel druk geweest de laatste tijd, vandaar dat ik nu pas weer iets kan "vertellen". Met mezelf gaat het nog steeds niet helemaal zoals het zijn moet, door mijn bekkeninstabiliteit. Ik heb nog steeds elke dag pijn maar de periodes dat ik pijnvrij ben, worden wel steeds langer en het herstel is dan ook sneller, dus dat heb ik toch gewonnen, gelukkig.

Ik besloot een paar weken geleden dat het hier moest veranderen en daar is dan ook al mijn energie in gaan zitten. Ik heb namelijk besloten om meer op te komen voor mezelf, om beter te worden.
Ik zit nu bij een andere fysiotherapeut, die gespecialiseerd is in bekkenbodemproblemen. Ook is het een vrouw en dat vind ik persoonlijk toch fijner, omdat het toch "dat" gebied is. Ze geeft ook allemaal praktische tips voor als je met je kindje op stap gaat of om je kindje te verzorgen. Dit terwijl de vorige fysio uitging van situaties zonder kindje.
Verder doe ik nog steeds aan zwemmen, speciaal voor mensen met bekkeninstabiliteit, onder leiding van een fysiotherapeute en aan fitnessen (ook onder speciale begeleiding). Ik moet zeggen dat die 2 uurtjes per week, me ontzettend goed doen. Even op andere gedachten komen..., ik voelde me eerst wel schuldig maar ik heb het soms even nodig. Ik doe iets aan mijn conditie, ben er eens uit, heb sociale contacten en ondertussen verstevig ik mijn bekken.

Ik ben ook nog bij een homeopaat geweest om te kijken of hij wat voor me kan doen. Verder ben ik druk bezig geweest met de uitkeringsinstanties, waar ik op keuring ben geweest. Ik was het niet met hen eens over de beslissing en over de gang van zaken. Ik voelde me net een crimineel die verhoord moest worden en hij had ook zoiets van "bekkeninstabiliteit? aanstellerij, mode verschijnsel" (was dat maar waar dan voelde ik die pijn op die stomme plaats niet). Ik ben ook bezig geweest met het indienen van een klacht en een bezwaarschrift want dat vond ik voorgaan.
Verhuizen zit er ook nog niet in, doordat het langs alle kanten fout gaat bij de gemeente, die de beslissing moet gaan geven. Ze zijn mijn gegevens kwijt en de gegevens van de medische keuring hiervoor en van de ggd zijn dus weg en daar moeten we dus weer op wachten en in de tussentijd kan de woningvereniging niets voor ons doen.
Als ik het zo bekijk, is het inderdaad erg druk geweest. Ray werkt ook heel onregelmatig, ik moest dus alleen maar wel heerlijk voor demi zorgen en ik was veel bezig met mijn bekken. Wel krijg ik 1 x per week thuiszorg en dat scheelt wel maar dat is ook wennen, want je kan niet doen en laten wat je wil.

Met Demi zijn we naar het bureau geweest. Haar fontanelletje is dicht en ze heeft 2 tandjes! Dat ziet er zo leuk uit. Ze is 70 cm groot en 8745 gram zwaar, een flinke tante dus. Meestal is ze erg vrolijk. Ze mag nu ook van alle flesjes af en lekker met ons mee eten. Heerlijk gezellig, samen eten. Alleen de laatste dagen heb ik een probleem, ze word helemaal boos als het ... op is.

Het is gelukkig niet zo dat ze niet wilt eten maar ze wil te veel eten en dus krijsen, gillen & schreeuwen als het op is. Ik maak eigenlijk al meer dan wat in de boekjes staat, omdat ze een flinke tante is.

De laatste 3 nachten is ze ook wakker geworden. Dan zijn we 3 uur in de weer met van alles te proberen (ook laten huilen, maar dit houdt ze dan ook lekker vol). Of wat nog erger is, is dat ze dan niet wil gaan slapen, net zoals vandaag, is ze net nog met papa onder de douche gegaan en dan maar vrolijk er op los brabbelen. Waar dit allemaal aan ligt, geen idee. Ze is echt helemaal boos ( met Ray afgesproken om het te negeren, maar dit lukt nauwelijks). Heeft ze een sprongetje, is ze ons uit aan het proberen met haar 9 maandjes, begint ze te beseffen dat ze een eigen willetje heeft?

Daarbij komt dat ze nog behoorlijk eenkenning is en dus komt alles op mij terecht waardoor ik nu ook een beetje het gevoel krijg van op te zijn. Ook omdat Ray bezig is met een reeks van 7 dagen achter elkaar onregelmatig werken. Morgen is het gelukkig de laatste dag ervan want ik weet ook niet meer echt hoe ik met dit gedrag om moet gaan. Ik probeer bij alles op mijn gevoel af te gaan, meer kan ik ook niet doen.

De moeder van Ray, die vanmiddag op bezoek kwam, zei dat ze meer onder de mensen moest komen en dat ik haar maar 3 dagen op de crèche moest doen hiervoor. Zucht, ik hoop dat ze na de douche in slaap valt en niet daardoor juist klaarwakker is. Het zal wel meevallen, omdat ze de hele avond al heeft gespookt. Ik hoop van harte dat dit maar een fase is. Soms is het wel moeilijk, maar we komen er wel weer uit.

Veel liefs,
Monique en een knuffel van af en toe een heel lief monstertje Demi ;)



[Reageer]