Column van Nathalie
Ons kindje is er niet meer...
Hoi, lieve mensen,Nou, bij deze mijn tweede column. Ik zou willen zeggen dat alles geweldig ging en dat ik me goed voel, maar helaas… Op 8 maart is ons kindje overleden.
Ik begon op zondag 6 maart ineens heel licht bloed te verliezen. In mijn ogen was er nog geen reden tot paniek…
Maar toen het bleef doorgaan, besloot ik op 8 maart om toch maar contact op te nemen met de verloskundige. Die vertelde me dat er waarschijnlijk niks aan de hand was, maar ze wou toch even een echo laten maken. Dus hupakee, ik in de auto naar het ziekenhuis. Daar aangekomen, werd een echo gemaakt. Ondanks dat het kindje wat aan de kleine kant was, klopte het hartje toch en zag het er verder goed uit. Ze konden me niet vertellen waarom ik bloed verloor. Maar ik voelde me er nog steeds niet goed bij…
's Avonds voelde ik me ineens helemaal naar worden en moest ik erg huilen. Ik verloor opeens wel heel veel bloed en ik voelde gewoon dat het voorbij was… Ik heb echt mijn ogen uit mijn hoofd gehuild, maar nog steeds dacht iedereen dat het wel goed zou komen.
Eigenlijk zou ik op 14 maart een echo krijgen en de verloskundige had die datum ook aangehouden om dan nog eens te kijken hoe het ging. Maar op donderdag kreeg ik de kriebels en ik wou ik niet langer wachten. Ik bloedde nog steeds en ik wist gewoon dat het kindje niet meer leefde. Dus de verloskundige stuurde me weer naar het ziekenhuis voor een echo…
En ja, hoor, ik had gelijk... Het hartje klopte niet meer en mijn baarmoeder was helemaal aan het inzakken. De gynaecoloog wou gelijk dat ik de volgende dag voor een curettage terug zou komen. Ik was helemaal overdonderd ondanks dat ik het eigenlijk al wist, was het toch wel heel erg pijnlijk om mijn kindje dood op dat beeldscherm te zien…
De volgende dag moest ik al heel vroeg in het ziekenhuis zijn. Ik was heel bang want ik was nog nooit onder narcose geweest. En het idee dat iemand fijn op die plek iets bij me moest doen, beviel me ook maar niks.
Uiteindelijk duurde het zo lang en ik werd steeds banger en wou naar huis. Ik moet zeggen dat ik gelukkig heel lieve en begripvolle mensen in het ziekenhuis om me heen had. Want ik kreeg iets om te kalmeren en de operatiekamer werd gelijk in orde gemaakt. Gelukkig heb ik niks meer meegekregen toen ik naar boven werd gebracht.
Toen ik wakker werd, was ik wel erg in paniek omdat ik Erik nergens zag. Wist ik veel dat ik op een uitslaapkamer was gebracht!? Ik voelde me echt helemaal gesloopt. Alles deed pijn en voelde beurs aan. Toen ik eenmaal goed wakker was, werd ik weer terug naar mijn kamer gebracht.
Al snel mocht ik naar huis, maar ik vond het erg moeilijk om thuis te zijn. Ik had voor de baby al kleertjes gekocht en wat dingetjes die ik leuk vond. Ik vind het trouwens nog steeds moeilijk om daarmee in mijn handen te staan. En ergens voel ik me ongelooflijk eenzaam. Ik ben er nog steeds niet echt aan gewend om terug "alleen" te zijn…
Toch willen we nog steeds graag een kindje en we laten de voorbehoedsmiddelen dan ook achterwege… Ik laat het maar even aan het lot over, om het zo maar te zeggen, waneer ik weer zwanger mag worden.
Mijn baarmoeder doet nog steeds pijn als ik me te veel inspan maar het wordt langzaamaan beter. Ook het verdriet zal wel een plekje vinden. Voor mij was het echt een kindje en het doet pijn dat het er niet meer is… Maar het zieltje komt nog wel terug, daar ben ik van overtuigd!
Ik hou jullie op de hoogte van alle ontwikkelingen betreffende het zwanger worden en het verlies…
Liefs,
Nathalie
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Tamara op 25/07/2005 @ 12:39 
Tranen lopen over mijn wangen. Ik hoop dat wanneer ik zwangen ben dat alles dan goed zou gaan. Ik leef erg met jullie mee. Ben nu vanaf februari gestopt met de pil. De eerste maanden niet erg druk mee geweest maar nu de laatste 2 maanden druk aan het rekenen. Duurt me allemaal veelste lang en dan nog maar te realiseren dat het ongeveer een jaar duurt om zwanger te worden ik heb dus niets te klagen! Maar het voelt zo lekker even te doen. Alleen mijn man en ik zijn hier mee bezig en mijn man is veel nuchterder. Het komt wanneer het komt. Dat het ook nog fout kan gaan nadat je zwanger bent maakt mij redelijk bezorgd. Ik merk wel dat ik veranderd ben waarschijnlijk hormonen ofz veel gevoeliger geworden. Het word maar weer een tijd voor mijn Hollandse nuchterheid op te zetten.
Door: Anoniem op 25/07/2005 @ 14:38
Ook ik heb een miskraam gehad waar ik veel verdriet van heb gehad,maar ondertussen zijn we zo'n beetje anderhalf jaar verder en heb ik een zoontje van 15 dagen oud,hopelijk is dit voor jullie een beetje een steun dat het toch ook goed kan gaan
Door: Mireille op 27/07/2005 @ 15:00
Ik zit hier met een brok in mijn keel...... Ik weet precies wat iedereen voelt.
Heb in 2001 een miskraam gehad, na 6 week, en heb er nog een maand mee rond moeten lopen. Ik kon het niet meer aan, dus heb ik een curettage gehad.
Ik 2003 is mijn zoon,Chris, geboren. begin dit jaar was ik weer zwanger............ik voelde dat het niet goed was en het bleek met 8 week niet te leven. Gelijk de volgende dag weer een curettage gehad.... Op de verjaardag van mijn zoon was ik weer voor de 1e x ongesteld en ik heb nu het vermoeden weer zwanger te zijn............
Helaas kan ik er nog niet van genieten en denk dat ook echt de 1e 3 maanden nog wel zo blijft..
Wat ik nog wil zeggen is: heel veel sterkte voor iedereen en heb lak aan iedereen die roept van: "Ach het was nog zo klein" of "het is beter zo"
ZE MOETEN GEWOON HUN MOND HOUDEN!!!!!!!!!
Door: Peet op 15/08/2005 @ 21:46
Heel erg veel sterkte met dit verlies. Ben zelf ook voor de eerste keer zwanger, ben op de helft. Maar ik leef met jullie mee.
Door: carla op 18/08/2005 @ 21:52
ik zit hier gewoon te huilen...
na al die verhalen voel ik me gewoon schuldig dat ik op mn 18 "zo maar" zwanger was...
Ik heb ook zo'n btje alles gedaan wat niet mocht (ik stond met 7 maanden nog fusten bier te sjouwen, heb heel de tijd gerookt en met carnbaval en je bruiloft van het bier af blijven is toch erg lastig
)en ik heb bijna zonder complicaties (wel een maandje te voreg en wat te klein 2060 gram) een pracht van een dochter gehad...
Ze is nu alweer 2 jaar oud, maar als ik het zo hoor, weet ik niet half hoe blij ik moet zijn met haar...
Ik ben nu 21 en heb heel mn leven voor haar omgegooid en kan het soms niet laten om daar haar de schuld van te geven...
Haar vader ziet ze ook maar af en toe, want het huwelijk heeft ook maar tot haar 1e verjaardag stand gehouden...
Maar ja... Jullie hebben het volgens mij veel moeilijker met het verwerken, dan ik met het plannen/studeren/werken en sociale contacten combineren...
Maar het zet me wel weer aan het denken over iedereen die toen ik zwanger was over een abortus begon (das volgens mij moord hoor, dan kun je er beter iemand anders gelukkig mee maken, maar dat zou ik da weer niet over mn hart kunnen krijgen...
Succes allemaal...
ik hoop dat jullie allemaal gelukkig kunnen worden met alle kinderen die voor jullie nog gereserveerd zijn, want iedereen heeft ergens ver boven ons 1 of meerdere zieltjes gereserveerd liggen....
het kan alleen lang duren, maar het komt wel...
sterkte...
Door: Daisy Horst op 21/09/2005 @ 14:02
hoi nathalie,
Ik ben godzij dank moeder van 2 schatjes van kinderen. Dat maakt mij sterk en ik voel mij daardoor ontzettend rijk. Maar het was voor ons nog niet compleet en wilde graag een derde. Helaas heb ik februarie dit jaar een miskraam gehad en heb het als ontzettend zwaar ervaren. Zowel emotioneel als lichamelijk was ik geradbraakt en is dit iets wat ik nooit zal vergeten. Nu ben ik weer zwanger maar heb vorige week gehoord dat het naar alle waarschijnelijkheid niet goed gaat aangezien ik 8 weken zou moeten zijn en het vruchtje nog maar 5 weken is. Er is een hele kleine kans dat de celdeling is gestopt met groeien en opeens weer verder gaat. Dit kan niet verklaard worden maar gebeurd wel eens maar nogmaals de kans is zogoed als uitgesloten. Morgen moet ik naar de gynacoloog voor nog een echo en dan hoor ik definitief dat het waarschijnelijk weer fout is. Ik voel mij weer leeg en heb het gevoel dat ik zwaar liefdesverdriet heb. Ik weet wel dat de kans aanwezig is dat het de eerste drie maanden neit goed kan gaan, maar als moeders onder elkaar: Zodra je een testje hebt gedaan heb je in gedachte al je kindje in je armen en dus in je hart. Het klinkt mischien zwaar maar voor mijn gevoel ben ik een beetje 2 hartjes verloren.
Lieve nathalie, ik wens je alle kracht en sterkte toe. Ik weet hoe zwaar het is terwijl ik al 2 pracht kinderen heb.
Door: Lytse op 26/09/2005 @ 13:30
Beste Nathalie (en anderen),
Ik herken zo de gevoelens waar jullie over schrijven. En het leven voelt soms zo onjuist aan.
Mijn eerste kindje, Aimée, is op 1 maart gestorven. We moesten de zwangerschap met 7 maanden afbreken omdat ze niet levensvatbaar was (ze bleek alleen in mijn buik te kunnen leven). Nathalie schreef over het zieltje van haar kindje, en ik heb in deze eerste zwangerschap ervaren hoe bijzonder de uitwisseling met het zieltje van je ongeboren kind kan zijn.
Hoewel het vreselijk was, met zo veel verdriet, zijn de laatste weken met haar heel bijzonder geweest - het was een zieltje met heel veel wijsheid en warmte en ze heeft ons misschien wel meer gegeven dan ze al zelfstandig levend mens had kunnen doen.
Op 22 juli werd ik weer zwanger. Ik was er blij om maar ook erg angstig; we weten nu dat het zelfs laat in de zwangerschap nog mis kan gaan. Toch keek ik uit naar de 'magische' grens van 12 weken. Maar afgelopen maandag had ik een echo (10 weken) en daar bleek dat het vruchtje al 3 weken niet meer leeft.
De gynaecoloog wilde me een week de tijd geven om het te verwerken en morgen krijg ik een curettage. Zelf had ik gehoopt dat de miskraam in de tussentijd op gang zou komen, maar mijn lichaam laat nog niet los.
Ik heb me niet aan dit kindje durven hechten, maar het verlies ervan doet toch ongelovelijk veel pijn. En ik zal de volgende zwangerschap met nog meer onzekerheid ingaan. En dan denk je aan mensen die zo, per ongeluk zwanger worden en een kindje krijgen, of vrouwen die 'gewoon' even aborteren en dan krijg ik zin om te schreeuwen.
Ik klink vast erg bitter; ^maar bitterheid en woede moeten eruit om plaats te maken voor het vedriet. En over een tijdje zie ik hieer misschien ook wel de betekenis van in, zoniet het nut.
Lytse
Door: jenny op 28/09/2005 @ 23:17
als ik dit allemal lees heb ik een brok in mijn keel maa heb zelf 5 jaar geleden een miskraamgehad in de 13e week dan denk je heb de 12 gehaald dan gaat het goed maar niet dus had gelukig al 2 kinder en dat werd dus ook gezegt treur niet zo je heb er al 2 klopt ook maar het doet wel pijn heb de zwangerschapstip wat roze was gekleut nog steeds in mijn kastje liggen om toch ook dit kleine mensje in gedachten te houden maar wens jullie alemaal veel strerkte toe
Door: jenny op 28/09/2005 @ 23:19
sorry voor mijn typfouten maar ben gewoon verdrietig om mezelf en jullie
Door: christien op 05/10/2005 @ 20:16
k schrik van de verhalen,die ik hier van jullie allemaal lees,heb het zelf nooit ervaren en hoop dat natuurlijk ook niet mee te hoeven maken.Ben momenteel zelf 24 weken zwanger en heb een dochter van 5 en half.Het kan gelukkig dus ook goed gaan en hoop dat het voor degene die nog zo graag een kindje willen het dan ook alsnog mag gebeuren zonder complicaties.
Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte met het dragen van jullie verlies en hoop dat jullie alsnog een gelukkige zwangerschap mogen volbrengen met een gezond kindje
liefs Christien
Door: Anoniem op 29/10/2005 @ 13:50
even kijken of ik dit durf
Door: Anoniem op 29/10/2005 @ 13:52
alles is nog zo vers.....en vind het moeilijk om met te uiten
Door: Anoniem op 03/11/2005 @ 23:00
Ik vind het vreselijk wat iedereen hier heeft meegemaakt,maar ik wil ook even iets kwijt. Er wordt gezegd dat sommige vrouwen "zomaar" even laten aborteren,ik heb zelf 3 jaar geleden een abortus ondergaan,terwijl ik als geen ander TEGEN abortus ben. En geloof me,ik heb nog dagelijks verdriet om het verliezen van dit kindje!!! Dus oordeel niet voordat je weet hoe t is om tegen je zin je kindje te moeten laten aborteren!! Ik ben nu voor de 3e keer zwanger en ondanks de abortus is dit voor mij ook echt mijn 3e zwangerschap en wordt t dus ook mijn 3e kindje!!
Dit wilde ik even kwijt...
Sterkte allemaal!!
Door: Anoniem op 17/11/2005 @ 00:22
Aan anoniem van 03/11:2005
Je hebt 3 jaar geleden een abortus gehad en nu ben je al voor de 3de keer zwanger? amaai zeg 4 zwangerschappen in 3 jaar. En ik moet toch bijspringen bij het feit dat sommige vrouwen zomaar aborteren hoor. Maar anderzijds is het ook weer waar dat het vooral jonge meisjes zijn die het plezier van sex hebben wel erbij nemen maar de mogelijke gevolgen ervan niet en deze gevolgen dan 'wegwerken' . En ik geef ook toe dat de 6/10 vrouwen die laten aborteren het moeten om medische redenen ofwel voor henzelf of het ongeboren wichtje.
Door: Ellis op 19/11/2005 @ 16:09
hoii allemaal
Ik weet niet meer wat ik moet doen.. want ik ben zwanger en ik wilde dat heelmaal niet
Ik weet dat dit geen hulp site is.. maar toch.. KussS een 15 jarig meisJDoor: Anoniem op 19/11/2005 @ 22:57
hoi Ellis,
weet je, het klinkt mss wel zooo voorspelbaar dat iemand dit zegt maar dat is echt waar het beste wat je kan doen... praat er met je vriend over en vergeet je ouders niet... vorig jaar zat ik in ongeveer dezelfde situatie... alleen dat ik het kindje wel wou houden... (maar al na enkele weken kreeg ik slecht nieuws te horen) maar dat neemt niet weg dat ik, toen ik het pas wist, ook overdonderd en mss wel kwaad was op mezelf... maar weet je, voor alles is wel een oplossing te vinden... maandag moet ik bijvoorbeeld naar de dokter en hopelijk heeft hij goed nieuws voor mij.
ik hoop echt vanuit de grond van mijn hart dat alles met je goedkomt
kuss terug van een 16-jarig meisje
Door: Saar (profiel) op 23/12/2005 @ 10:55
Hallo iedereen,
ik lees hier al die verschrikkelijke verhalen. Heb zelf ook van dichtbij dit al enkele malen meegemaakt. Ik zelf niet , maar mijn schoonzus. Was zwanger van een tweeling, op 3 maanden 1ste kindje verloren, op 6 maanden 2e kindje moeten doen afkomen door zwangerschapsvergiftiging. Het kindje was niet levensvatbaar en dus gestorven bij de geboorte. Nu was ze weer zwanger. Ondertussen met 3 maanden terug een miskraam gehad.
Ikzelf en mijn vriend hebben het kinderen krijgen nog even uitgesteld, maar toch word ik nu al bang als ik eraan denk hoe slopend en verschrikkelijk die eerste 3 onzekere maanden moeten zijn! Mijn zus is 6 maanden zwanger, en heeft geen problemen gehad om zwanger te geraken, ook bijna geen kwaaltjes gehad. Daar put ik toch een beetje moed uit.
Vreemd toch, hoe de ene zwangerschap zo vreselijk kan uitdraaien en de andere op een wondertje!?
Veel sterkte aan iedereen die deze verschrikkelijke tijden moeten doorkomen.
Ik wens iedereen heel veel geluk en liefde in 2006!!!!
Saar
ik kan julie allemaal goed begrijpen ik ben nu zwanger van ons 2de kindje nog maar 7 weken en 3 dagen maar ben zo bang dat het mis gaat ik moet nu ook 1x in de week op controle komen in het ziekenhuis dus ik hoop dat het goed mag gaan en hoop ook dat jullie het een plekje kunnen gaan geven in de loop van de tijd en daarna een wondertje mogen krijgen
groetjes athalie http://maatla.opmijnsite.nl
Door: evelyne op 04/01/2006 @ 17:29
ik weet hoe jullie je voelen om het verlies van jullie kindje.ikzelf heb ook een miskraam gehad. na 5 jaar sukkelen van de gezondheid mochten we weer zwanger worden. nu in april ontdekten we dat we zwanger waren. nu begonnen de problemen. hevig beginnen overgeven;niet meer kunnen eten en drinken. in mei opgenomen voor uitdroging. ze stelden vast dat mijn hcgwaarden abnormaal hoog waren en dat mijn schildklier daardoor teveel werkte. ik kreeg medicatie voor mijn schildklier waardoor ik minder ging overgeven. dat hielp 2 weken daarna weer het hetzelfde. nu weer zwaardere medicatie en nu hielp het wel. ik moest op 14 weken op controle bij de gyn. als we bij de gyn waren voor een echo was de gyn heel stil. we zagen het hartje niet meer kloppen. het was al bijna 3 weken dood. na 5 dagen een curetage gehad. dat verliep goed. ik mocht 2 weken na de curetage bellen voor de uitslag. ik belde de gyn op een de uitslag was een mola zwangerschap en ik moest direct naar de gyn voor uitleg en wat er moest er gebeurd worden. ik moest iedere week bloed trekken om te kijken of mijn hcgwaarden zakten want dat moest op 0 staan. als mijn hcgwaarden zakten was dat heel goed. maar na 3 weken bleek dat het omhoog was gegaan. ik moest van de gyn naar leuven want zij wist niet hoe je dat moest behandelen. ik in augustus naar leuven bij prof vergote. die zei direct dat het allen te behandelen was met chemo. zo na 4 dagen begonnen met chemo. wat je lichaam dan niet te verduren krijgt. na 5 maanden chemo staat mijn hcg waarden op 0 en dat is goed nieuws. nu moet ik elke week bloed trekken om te kijken of mijn hcgwaarden op 0 blijven. een mola zwangerschap komt 1 op 20000 voor. als je behandelt word met chemo moet je 2jaar wachten om weer zwanger te woden. in die periode mag je zeker niet zwanger worden want dan bestaat er een goeie kans op een nieuwe mola zwangerschap. je ziet dat een zwanger niet altijd leuk en aangenaam is. ik heb het nu wel heel moeilijk want je moet het verlies van je kind verwerken als ook de periode van de chemo als ook 2 jaar wachten om zwanger te worden. maar ik geef de moed niet op. het gaat niet altijd goed of mis. ik hoop voor iedereen een goede 2006 toe en hopelijk ook een goeie zwangerschap toe.
