Column van Rixt
12 juni 2001
 |
Ik had beloofd regelmatiger te schrijven maar afgelopen maanden lukte me dat niet. En nu weet ik niet waar ik beginnen moet. Met Iris gaat het zo ontzettend goed. We kunnen het bijna niet geloven. Ze is nu 10 maanden, staat in de box en kruipt niet alleen meer achteruit maar ook vooruit. We hebben de gehoortest gehad, geen probleem. Ach, ik kan niet ophouden met alleen maar goed nieuws. Een heleboel mensen blijven zo geinteresseerd in haar en ons. En dat had ik niet verwacht. Ik dacht na een tijdje is het leuke er wel af. De twee vriendinnen zijn ondertussen bevallen. De voorspellingen qua geslacht zijn uit gekomen. Ik heb het nog steeds bij anderen goed en niet bij mijn eigen! Judith is bevallen van een zoon: Sander. Prima bevalling maar hij is wat aan de lichte kant. Na 5 weken pas op het geboortegewicht en borstvoedingen die lang tijd in beslag nemen. Ze wil de bevalling zo over doen alleen is ze zeer slecht gehecht. Een slecht zaak vind ik persoonlijk, maar goed. |
| En toen zaten we die avond samen... 3 vriendinnen (van een club van 5) met een kind. Gezond, gelukkig, onwennig en een grote glimlach. En het gekke is, nou eigenlijk is het dus niet gek. Het is zo normaal. We hoeven helemaal niet te wennen aan het kind. Het heeft een naam en is aanwezig. Het is zo normaal dat we elkaars kind vasthouden. Waarschijnlijk komt dat doordat we veel met elkaar optrekken en beleven. Waar we het alle drie over eens zijn is dat, ondanks dat er veel verbeteringen moeten komen, de zorg in Nederland heel goed geregeld is. Hielprikjes, ouder- en kindzorg, verloskundigen, consultatiebureau iedereen is op de hoogte en zegt wanneer je erheen moet. Je beseft het alleen pas wanneer je ermee te maken krijgt. |  |
Rixt
Reacties:
Door: Anoniem op 15/06/2004 @ 14:24 
een duivel
