Column van Rixt
Vliegen met een kind.
 |
Wat heb ik alweer veel beleefd. Ik merk dat ik, sinds Iris haar geboorte, nogal gevoelig ben voor heftige emoties maar gelukkig hoor ik dat van meer vrouwen. Afgelopen week was een beetje verdrietig. Ik moest naar een begrafenis. Een moeder van een meisje dat ik in de klas heb gehad, was plotseling overleden. Ze viel letterlijk dood neer. Heel triest. Ik stond daar nu als een heel ander persoon tegenover dan voor ik Iris gekregen had. Het is allemaal zo betrekkelijk. Natuurlijk, het is een cliché. Maar je denkt niet alleen aan anderen die zijn gestorven maar ook aan het kind dat je zelf op de wereld hebt gezet. Dit was ook een moeder en er blijven 2 kinderen van 12 en 7 jaar met hun vader achter. |
Toen belde ook nog een goede vriendin, die zelf 10 weken zwanger is, om te vertellen dat haar schoonzus haar kindje verloren is. Haar schoonzus was 34 weken zwanger. Je begrijpt dat ik het de hele dag koud heb gehad en dat ik Iris extra veel geknuffeld heb.
Bijzonder was de manier van afscheid nemen. Het jongetje werd thuis in zijn wiegje gelegd. Hij werd begraven in een mandje dat de ouders zelf droegen en samen met de twee andere kinderen die ze hebben, hebben ze het grafje gedicht.
Het leventje bij ons aan boord kreeg een spannende wending. We gingen een paar dagen naar Zwitserland. Met het vliegtuig. Mijn zus en zwager wonen daar met hun twee kinderen. Haar jongste dochter is 3 weken jonger dan Iris en we hadden elkaars kindjes nog niet gezien. Natuurlijk hadden we veel foto's gemaild en veel gebeld. Voor het eerst met het vliegtuig. We hadden de keus, ofwel 12 uren met de auto ofwel 6 uren onderweg, waarvan 5 kwartier met het vliegtuig. Nu ben ik niet zo'n vlieger. Ik moet me echt over geven aan het feit dat ik niet uitkan en erg hoog zit.
We vlogen met EasyJet. Het fijne hieraan is dat je maar een half uur van te voren hoeft in te checken en des te eerder je boekt, hoe goedkoper het is en je kunt via internet reserveren.
De reis is zeer voorspoedig verlopen. Nauwelijks vertraging en Iris gaf geen kik. Ik geef geen borstvoeding. In de supermarkt vond ik pakjes met kant en klare voeding. De pakjes zijn net zo groot als een pakje Fristi (200 ml). Heel handig.
In Genève hadden we prachtig weer. Mijn zus en ik lijken heel erg op elkaar maar onze kinderen absoluut niet. Haar dochter heeft nauwelijks haar en een grote neus en Iris heeft juist veel haar en een klein neusje. Gelukkig huilen ze evenveel dus konden we elkaar weer wat moed inspreken.
De stewardess was helemaal weg van Iris. Tja, op zulke momenten laten ze zich van hun beste kant zien natuurlijk. Wel heb ik mensen zien kijken met een blik van "O jee, een baby. Die gaat vast de hele reis huilen". Ik heb ze allemaal mijn vriendelijkste glimlach gegeven.
Nu weer thuis. Het ritme van de werkdagen weer opgepakt en hoopvol naar de lucht gekeken. Misschien wordt het nog droog en kunnen we nog even naar buiten.
Groet,
Rixt
Reacties:
Door: Anoniem op 24/09/2003 @ 16:30 
ik wil ale fotos over babys
