Column van Rixt
Een watje!
 |
Met een ander gevoel zat ik dit jaar bij de kerstnachtdienst. Samen met mijn schoonmoeder om 23.00 uur door de sneeuw op weg naar de kerk waar de klokken reeds luiden. De dominee begon met de woorden: "Het zal je kind maar wezen!"
Een glimlach kwam bij velen op het gezicht. Mijn gedachten gingen terug naar Kerst vorig jaar. Ik was net zwanger en we waren bij mijn zus in Zwitserland. Nu, één jaar later en we zijn met drietjes. Ineens heeft het kerstverhaal een andere dimensie gekregen. Ik ken dit niet van mijzelf. Toch laat ik het gelaten over mij heen komen en zit ik stil te luisteren. Kaarsen worden aangestoken en we zingen veel liederen. Een prachtig koor laat het extra mooi |
Ik ben gelovig opgevoed maar ga niet vaak naar de kerk. Toch werk ik op een christelijke school en vind ik de vieringen prachtig. Ik geniet wanneer mijn kleuters verkleed als herder op zoek gaan naar het verdwaalde schaapje of als ze spelen onder de kerstboom met een puzzel en maar zachtjes zingen: "Er is een kindeke geboren op aarde".
Vorig jaar was ik een stoere bikkel. Een meid die altijd riep: "Niet piepen, doorzetten!" Nu ben ik rustiger, emotioneler. Heb ik een brok in mijn keel bij de finale van Big Brother wanneer Bianca om haar moeder roept! Leef ik met mijn zus mee wanneer ze twee dagen zonder haar kinderen is maar even naar oma belt en dan haar oudste dochter hoort huilen. Zij ook brullen natuurlijk, maar troosten kon ik haar niet. Ik zag mijzelf ook zo zitten.
Ik ben een watje. En ik vind het prima, heerlijk zelfs.
Ik ben gelukkig. We zijn gezond, hebben een gezond kind, we hebben een baan, eten, drinken en een prachtig schip waar de houtkachel gloeit en de sneeuw op het dek ligt. We liggen nog steeds in ijs misschien kunnen we dit jaar om ons bootje heen schaatsen.
Een fijne jaarwisseling en voor iedereen het allerbeste in het jaar 2001!
Rixt, Michiel en Iris.
