< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Sarah » Twee jaar!

Column van Sarah

Twee jaar!

Joep en Yola worden over een maand twee jaar maar ik heb er nu al moeite mee. Het eerste half jaar na hun geboorte duurde ongelooflijk lang, maar nu vliegt de tijd. Jammer genoeg. Ik heb er vooral veel moeite mee dat ze straks in de crèche bij een andere groep komen dan Kuno, die nog maar zeven maanden is. Alledrie horen ze teveel bij elkaar om ze uit elkaar te halen.
Ik heb altijd beweerd dat ik baby's minder leuk vond. Pas vanaf twee jaar wordt het genieten. In werkelijkheid gaat dit ook wel op voor Joep en Yola. Kuno is echter een verhaal apart. Hem heb ik vanaf het begin af aan geweldig gevonden. Maar het is ook zo'n lekker ventje. En het scheelt enorm dat hij zo makkelijk is. Een groter contrast met zijn oudere broer en zus kun je je bijna niet voorstellen. Toch genieten we van alledrie de kinderen, van elk weer op een andere manier.

Uit ervaring weten we dat elke moeilijke periode weer voorbij gaat. We hebben inmiddels al zo ontzettend vaak (dood)zieke kindjes gehad en slapeloze nachten, maar gelukkig is er daarna weer een goede periode. Het contact met elkaar blijft bijzonder. Hoe verschillend ze ook zijn, ze trekken thuis toch ook veel met elkaar op.
Het liefst wordt er gespeeld met wat de ander net heeft gepakt. Vooral Yola heeft daar een handje van en Joep begint dan steevast te brullen en laat los. Tegenwoordig heeft ook Kuno een rol in dit "spel". Verbijsterd kijken de oudsten toe als hun kleine broertje, die al bijna net zo groot is, iets stevig vastpakt en niet meer loslaat. Ze zoeken dan bescherming bij elkaar en proberen samen het ding terug te vorderen. Maar dat lukt niet altijd. Kuno is zich inmiddels van geen kwaad bewust en blijft vrolijk.

Langzaamaan beginnen ze steeds meer te praten. Voor ons is het echt bijzonder als je opeens kunt verstaan wat ze willen. Yola benoemt ook al namen van andere kindjes en leidsters op de crèche, maar Joep en Kuno blijven 'diez'. En vooral Kuno heet zo, Joep heeft naar haar idee eigenlijk geen naam en vice versa. Zullen ze zich dan toch nog veel met elkaar identificeren? Ze geven Kuno graag kusjes maar Joep weigert Yola te kussen. Ook op foto's wijzen ze elkaar aan als je vraagt naar henzelf.
Ze letten vreselijk goed op elkaar. Als de een pijn heeft aan zijn vinger, rent de ander ook meteen naar me toe om zijn of haar zere vinger naar mij uit te steken. Nadat Joep zijn nagel er uit moest worden getrokken in het ziekenhuis, kreeg hij steeds een verband. Natuurlijk wilde Yola dat ook. Als mensen naar zijn nagel vroegen, liet ook Yola haar nagel zien.
Ze hebben het meeste lol als ze met z'n tweeën zijn. Met het middag- en avondslaapje is het een tijd lang dolle pret. Ze gillen het dan uit van het lachen en halen echt samen kattenkwaad uit. Ze spelen soms samen in de kamer met de deur dicht. Dan pakken ze een stoel en klimmen dan samen in één bed. Maar daar kunnen ze dan niet uit. Het duurt soms nog best lang voordat ze het op een gillen zetten.

Kuno is de rust zelve. Hij is zo vrolijk en lief. Als je hem aandacht geeft, begint hij breeduit te lachen. Dus die aandacht geven we hem heel graag. Hij gaat steeds meer kruipen. Er gebeurt zoveel om hem heen waar hij graag bij wil zijn. Dus hij ontwikkelt zich snel. Voor ons is hij al lang geen baby meer. Met Joep en Yola moesten we door omstandigheden heel voorzichtig zijn, met Kuno is het veel makkelijker.
Yola is ook een vlugge. Ze vindt het geweldig leuk om te dansen, Joep swingt dan wat rustig mee. Uit zichzelf gaat ze nu op het potje. Gisteren heeft ze voor het eerst een drolletje gelegd, zo bijzonder. Zonder enige stimulans vindt ze het hartstikke leuk om te doen.
Het blijft toch verbazingwekkend hoe enthousiast je als ouder over bepaalde zaken kunt zijn, die de rest van het leven volstrekt normaal zijn.

Sarah



[Reageer]