< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Sedra » Veranderingen en terug naar af...

Column van Sedra

Veranderingen en terug naar af...

Al een hele tijd spookte het door mijn hoofd, ik moest dringend eens een nieuw stukje column schrijven. Waarom ik het dan al die tijd niet doe?

Tja, een mens zit vreemd in elkaar. Na mijn twee verhalen over de zwangerschap en bevalling van wat intussen twee stoere kereltjes zijn, miste ik het derde deeltje. En ik wou zo graag, zo ontzettend graag, dit derde deeltje kunnen beginnen met mijn nieuwe, derde zwangerschap. Alleen is het niet zo vanzelfsprekend dat je lichaam die gedachte wil en kan volgen. Met andere woorden, het leek wel mooi om dat te kunnen schrijven maar de zwangerschap kwam maar niet. Dus stelde ik het schrijven uit en het duurde wachten steeds langer.

Ondertussen verandert er natuurlijk heel veel. Dingen die ik graag met jullie graag wou delen en jullie wou vertellen. Daarom besloot ik dat ik voor het einde van de maand hier iets op papier wou.

Waar zal ik beginnen…
Wel, we zijn van een "geen huisdieren"-gezin naar een "veel huisdieren"-gezin gegaan. Hoewel, geen huisdieren is veel gezegd want we hadden wel al een groot aquarium met visjes erin. Maar veel plezier hadden de kids daar niet meer aan. De tijd dat hun geboeide babygezichtjes de kleurige onderwaterwereld verkenden, was voorbij. Het zijn nu kleutertjes en die zijnop zoek naar grotere ontdekkingen.
Eén van die ontdekkingen waren de kippen, die we nu in de tuin hebben. Vier tamme, kleurige hennetjes, die elke dag druk bezig zijn met scharrelen, kakelen en eitjes leggen. Het feest begon al bij het bedenken van de namen en eindigt zeker niet met het zoeken naar kakelverse eitjes. De kids vinden het allemaal prachtig.
Maar behalve de kippen zijn er nu ook enkele hamsters in ons midden. Eerst was het voor Liam en Kieran even wennen dat ze de hamsters niet altijd mochten "storen", want hamsters slapen nu eenmaal het grootste deel van de dag, maar nu is het dagdagelijkse hamsterritueel een moment waar ze elke dag naar uitkijken.

Een tweede verandering die er zit aan te komen, is de vakantie! Deze zal gevuld zijn met uitstapjes, kleine reisjes en wat klussen aan het huis. Maar door de vakantie denken we natuurlijk ook aan de periode die na de vakantie komt, want dan zal er veel veranderen. In september stop ik namelijk met mijn werk als onthaalmoeder en onze jongste, Kieran, mag dan ook naar de eerste kleuterklas gaan. Dit "naar school gaan"-moment is iets waar we nu veel mee bezig zijn.
Ja, mijn kleine ukkies, zijn stoere kleuters geworden, scherpzinnige kereltjes, die elk hun eigen ideetjes hebben, die de gekste verhalen vertellen en elk hun eigen karakter hebben. Toch verrassen ze me nog elke dag, met nieuwe dingen.
De laatste verassing echter, was er eentje die wij ze gaven. Ze voelden al dat mama en papa hen iets bijzonders te vertellen hadden, toen we ze beiden bij ons riepen. Het "Weet je nog, Liam, dat je zei dat je nog een broer of zusje wou", werd door Liam op een aandachtig gezicht onthaald. Oh ja, dat wist hij nog goed, want hij verkondigde onmiddellijk het hele verhaal nog een keer. Kwestie van het zijn ouders nog eens goed in te prenten. Toen we geheimzinnig verkondigden dat er nu iets in mama's buik groeide en we vroegen of hij wist wat dat kon zijn, zagen we dan ook een stralend gezichtje gevolg door een aarzelend, hoopvol vragend: "Een baby'tje?"
Met deze woorden had hij gelijk de aandacht van onze jongste, Kieran. De woorden werden direct herhaald, al klonk het uit de mond van Kieran eerder als "Bubie'tje."
Het hoeft dus niet gezegd dat ze erg enthousiast zijn over de zwangerschap!

Aftellen naar februari is voor een kind natuurlijk nog erg lang. Ze zullen zeker niet altijd alles wat er gebeurt begrijpen, maar we zullen samen naar de bevalling toeleven: mama, papa, Liam, Kieran en… natuurlijk ons nieuwe ukje in wording!
Liam vatte het onlangs schitterend samen. Hij keek naar zijn broer en zei toen: "Nu zijn wij met twee en straks zijn we met drie!"
Ik kon het zelf niet beter zeggen.
Dus, zodoende kan ik jullie in dit derde stukje toch nog toeschreeuwen: "Ik ben zwanger!"

Jammer genoeg een bijvoegsel...

"Tja, hoe begin je eraan, zoiets op te schrijven", is het eerste waar ik aan denk als ik de pc aanzet. Het ging allemaal goed. Normaal zou ik vandaag 7 weken zwanger moeten zijn. Niet dus. Ik weet niet of ik het aangevoeld heb, maar ik was van het begin al zo ongerust dat er iets verkeerd zou lopen. Een gevoel dat ik bij de eerste twee nooit gekend heb. Zou een vrouw het aanvoelen als er iets mis zal lopen?

Zondag begon het, na zoveel zon en vreugde en zoveel warmte, eerst kouder te worden en daarna te regenen. Grote druppels op maandag, precies zoals ik me voelde.
Zondagmorgen werd ik wakker en zag dat ik lichtroze slijm verloor. Een kleine paniekreactie maar het was maar zo'n klein beetje, dat ik het ergste nog niet vreesde. Jammer genoeg werd het na de middag plots erger. Deze keer zag ik bloed. Eerst maar een druppeltje, maar dat werd snel meer en meer en voor ik het eigenlijk goed en wel besefte, werd het bloedverlies zo erg dat ik een maandverband uit de kast moest halen. "Het pakje dat ik dacht in de eerste maanden niet meer nodig te hebben", kwam het in me op.
Met het bloed kwamen ook de krampen, harde pijnlijke buikrampen, afgewisseld door de aanhoudende lichte rugpijn, die af en toe iets erger werd en dan weer naar de achtergrond verdween. Tja, dan heb je eigenlijk geen dokter nodig om te weten wat er aan de hand is. Ik voelde het direct. Het was afgelopen. Gedaan met aftellen, gedaan met dromen, gedaan met groeien.

De volgende morgen heb ik een spoedafspraak met de gynaecoloog gemaakt. Daar zag ik wel enorm tegenop. Wat als ik op de echo een afgestorven vruchtje zou zien? Hoe zou ik daar op reageren? Ik was namelijk van plan deze week een eerste afspraak te maken met de gynaecoloog. Op deze manier had ik het me niet voorgesteld, natuurlijk…
De maandag was een stuk lastiger dan de zondag. Het leek of alle gevoelens plots tegelijkertijd naar boven kwamen, alsof ik alles in één keer probeerde te laten doordringen en verwerken. Ik voelde hoe ik onrustiger werd, naarmate het bezoek aan de gynaecoloog dichterbij kwam.
Ik hoef waarschijnlijk niet te zeggen hoe moeilijk ik het had, in de wachtkamer, tussen alle bolle buikjes. Weer gingen mijn gedachten naar vroeger. Toen ik zwanger was van de eerste en daarna van de tweede, had ik daar zo vaak had zitten wachten, vol ongeduld, maar altijd vrolijk en nieuwsgierig. Het was nog nooit in me opgekomen dat de vrouw naast me misschien om minder vrolijke redenen op de stoel in de wachtkamer zat.
Het onderzoek zelf ging vlot en zoals ik al verwachtte, was de vrucht reeds verdwenen en de baarmoederhals open. Een spontane miskraam, luidde het oordeel. Waarschijnlijk hoefde ik niet eens een curettage, omdat mijn lichaam alles zelf mooi aan het reinigen was. Misschien is dat maar goed ook. Ik voel elk pijntje, elke scheut bloed die mijn lichaam verlaat en hierdoor besef ik, denk ik, goed wat er gebeurd is. Ik ben blij dat ik niet naar het ziekenhuis moet, blij dat mijn lichaam dit tenminste zelf lijkt op te kunnen lossen. De optimistische noten komen weer boven.

Natuurlijk is er ook verdriet. Ik had verwacht rond 17 februari een klein hummeltje in mijn armen te houden… nu zal ik vooral met een leeg gevoel deze dag beleven.
Maar we geven de moed niet op. Er zijn zoveel vrouwen voor me die dit ook hebben meegemaakt. Ik was nog maar amper zeven weken, anderen hebben het veel zwaarder gehad. Ik heb de baby niet op echo gezien, heb het hartje nooit horen kloppen en dat maakt het, denk ik, een heel klein beetje minder moeilijk. Niet makkelijker, maar minder moeilijk.
Dus gaan we weer naar af.
Steeds opnieuw komt een ontzettend vreemd beeld in me op: een spelbord van monopolie... Ga terug naar "af". Ga niet langs start, U ontvangt geen...
Maar na elke worp met de dobbelsteen, gaan we ook weer een klein beetje vooruit. Ook als het kleine stapjes zijn.Ik kan dit aan, voel ik nu. We komen er wel want ik wil toch positief eindigen... Over enkele weekjes, maandjes... dan zal ik hier weer zitten typen met een stralend gezicht, een glimlach die er niet vanaf te krijgen is. Misschien wat ongeruster dan eerst… maar met een grote glimlach!

Sedra



[Reageer]