Home » Columns » Column van Sedra » Eindelijk!

Column van Sedra

Eindelijk!

"Eindelijk", was mijn eerste reactie nadat ik de test zag…
Alles bij elkaar heeft het iets minder dan een jaar geduurd heeft. Is dat lang? Toen vond ik van wel: Bijna een "heel jaar lang"! Nu lijkt dat "amper" een jaar. Maar ik loop op de dingen vooruit.

Eind augustus ben ik nog netjes ongesteld geweest, met de nodige teleurstelling erbij. Diegenen die ook proberen zwanger te raken, zullen onmiskenbaar begrijpen wat ik bedoel. Dat de eerste twee, drie pogingen niet lukken daar ben je wel op voorbereid, maar de pogingen daarna waren bij mij toch steeds: "Hopen op een ja en vrezen voor een nee."
Toch leek het eerst wel mee te vallen. Toen ik na een kleine 7 maanden zwanger werd, voelde ik me in de zevende hemel. Dat het toen ook fout kon lopen, is iets waar ik nooit aan gedacht had. Een miskraam is iets wat anderen overkwam, maar mij? Die gerustheid en het vertrouwen ben ik kwijtgespeeld toen ik een bloeding kreeg op zeven weken. De diagnose was hard en onmiskenbaar: miskraam. Maar dat zullen jullie al gelezen hebben in één van de vorige stukjes uit mijn column.

In september keek ik dus opnieuw, net zoals enkele maanden ervoor, naar een test waar een wazig streepje roze naast het duidelijke controlestreepje verscheen. "Zou het?"
Maar het was zo vaag… Was dit geen slecht teken? Ik voelde me ook niet misselijk, niet moe… Ik voelde me eigenlijk net zoals de vorige keer… Zou het dan weer mislopen?
Een tweede test moest er de volgende dag ook aan geloven en toen stond dat streepje er toch al wat duidelijker. Maar dit nam niet weg dat de ongerustheid bleef.
Die eerste dagen waren zo anders… zo breekbaar. Alsof ik voor het eerst besefte hoe fragiel dat kleine wezentje in mij nog was. Ik werd ook niet misselijk, niet duizelig… Enkel een klein beetje moe maar ik sliep ook minder. Geen duidelijke tekenen om jezelf te overtuigen dat alles oké is.
We besloten de zwangerschap nog even voor ons te houden. Mijn eerste zwangerschapscontrole was dit keer een stuk vroeger dan anders. Ik was net zes weken toen ik al de eerste controle kreeg. Ik denk dat ik zelden zo zenuwachtig ben geweest:… "Dat ziet er goed uit."
Dat zo'n simpel zinnetje zo verlossend kan zijn…
De meeste ongerustheid was weg na dat bezoek, maar een klein beetje is blijven zitten. Tot ik bijna 12 weken was en de gynaecoloog zei: "Nu kan je echt op 2 oren slapen, hoor."

Intussen ben ik alweer 15 weken… Ik voel ons ukje regelmatig bewegen en daarmee is ook het laatste restje ongerustheid weggevallen. Het zorgeloos genieten is dit keer wat later gekomen dan anders, maar ik heb nog even de tijd om dat in te halen.
Intussen weten Liam en Kieran ook dat er een klein baby'tje bijkomt eind mei. Ze zijn dolenthousiast! Nu tellen we dus opnieuw af, dit keer naar 30 mei… Tellen jullie mee?

Sedra

Reacties:

Door: wendy op 19/12/2002 @ 08:22

alé nen dikke proficiat en ik zal zeker en vast mee aftellen.en hoop dat je zo een goede bevalling als ik zult hebben.Die gevoel in je buik das echt onbeschrijfelijk hé.Jullie kindjes hebben prachtige en speciale namen.Veel plezier met de uitbreiding van jullie gezin.Hoop dat je onder mijn verhaal ook iets zult na laten, het verhaal dat gaat over kyano. Alvast bedankt.

Groetjes wendy en kyanoke