Column van Sedra
Terug naar school
 | Terug naar school: het lijkt wel een reclameslogan maar toch omschrijft dit perfect de gebeurtenissen van de laatste maand. Eigenlijk zelfs nog langer. Al van eind augustus zat Liam (onze oudste), de jongste klaar te stomen om naar school te gaan. "Jij mag dan naar de eerste kleuterklas en ik zal dan in de tweede kleuterklas zitten." "Ik ga dan wel voor jou zorgen, hoor, op school." |
Deze zinnetjes zijn slechts enkele die ik even aanhaal en die "grote" broer vol enthousiasme op "kleine" broer afvuurde.
Wijzelf voegden daar, als mama en papa, ook nog het nodige commentaar aan toe zodat je op den duur zou gaan denken dat onze Kieran helemaal dolgedraaid naar school zou gaan, die eerste dag.
We hadden beslist om het met volle dagen te proberen. Enerzijds omdat hij toch niet meer sliep over de middag en anderzijds omdat Kieran dan samen met Liam naar school kon en terug naar huis. Samen uit, samen thuis, zullen we maar zeggen.
We waren er die eerste dag op voorzien dat er wel traantjes zouden komen. Onze jongste is qua karakter helemaal anders dan onze oudste. Liam, onze stoere vierjarige, is een heel gevoelig kereltje. Aanhankelijk, maar wel ook trots, beschermend en graag het middelpunt. Een echt leeuwtje maar met een heel gevoelig zieltje. Onze nieuwe schoolganger echter kijkt eerst graag de kat uit de boom, om zich daarna een eigen mening te vormen, zijn eigen plaatsje te zoeken. Dus stil in het begin, maar daarna heel erg zeker van zichzelf. En beiden zijn ze echte knuffelbeesten! Maar ik wijk af ...
Apetrots was Kieran, toen hij die eerste schooldag mee naar school mocht. Alles wat zijn broer doet, dat wil hij namelijk ook en op dit schoolgaan, had hij toch langer dan gewild moeten wachten.
Eerst onze Liam naar de tweede klas gebracht en daarna met Kieran de eerste klas binnengestapt. Onze jongste ging al meteen op verkenning uit. Leuk, want Liam had ons bij zijn eerste klasbezoekje stevig vastgehouden en met moeite losgelaten wanneer wij hem bij de juf lieten.
Dit keer was het anders. Kieran keek enkel even bedrukt toen we hem vertelden dat mama en papa nu naar huis zouden gaan. De traantjes bleven waar ze zaten.
Van de juf hoorden we bij het ophalen, dat het heel goed geweest was. Kieran had vlot gespeeld met de kindjes, flink gegeten en zich zonder problemen aan het hele klasgebeuren aangepast.
Maar toch zijn er wel traantjes gevloeid, die dag... Maar niet van Kieran. Het was Liam, die de eerste dag traantjes liet toen hij van zijn juf hoorde dat hij zijn kleine broer niet zomaar even naar zijn klas kon halen na de speeltijd, omdat hij even samen met hem wou spelen!
Nu is de maand september alweer om, die eerste drukke dagen zijn alweer voorbij. Mijn twee kereltjes gaan elke dag opgewekt, hand in hand naar klas met hun tasje op de rug alsof ze dat al jaren zo doen!
Hier in huis is het wel nog even wennen... Heel erg stil! Maar dat verandert in één klap, wanneer mijn twee kleutertjes thuiskomen na een dag vol verhalen!
Sedra
Reacties:
Door: Bedje (profiel) op 05/12/2002 @ 10:11 
wat een mooie column sedra
en wat een lieve kleutertjes heb jij!!!
ik herken het een beetje: karen is (vooral in het begin, nu is dat veel minder) ook zo beschermend geweest tegenover Sean
heel veel geluk met je twee deugenieten
Bedje