< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Séverine » Januari 2005

Column van Séverine

Januari 2005

8 januari 2005
Hola!

Ik ben Séverine, woon al 6 jaar in Mexico en ben net iets meer dan 2 jaar gehuwd. Mijn man en ik hebben besloten ervoor te gaan! We zien het volledig zitten om ons eerste kindje te verwelkomen.
In juli ben ik gestopt met de pil. Ik heb mijn lichaam eerst een beetje laten bekomen (hebben een paar maand condooms gebruikt) en nu zijn we al van in september aan het proberen om zwanger te worden.

In november had ik een vals alarm. Twee weken misselijk, de hele dag door, … Toen ik 3 dagen over tijd was, heb ik een bloedproef laten doen. We waren allebei kapot van de zenuwen die dag en we waren teleurgesteld met het resultaat: negatief...
De volgende dag kwamen mijn regels erdoor... Waren het dan toch de zenuwen? Het verlangen om zwanger te worden? Dat, samen met een maagontsteking, hahaha... Ik heb dan maar de arts geraadpleegd en een middeltje gekregen om de ontsteking kwijt te geraken.

Op dit ogenblik heb ik al 10 dagen redelijk veel pijn in mijn borsten. Ze voelen gezwollen aan en als ik ´s avonds mijn BH uittrek voelen mijn borsten heel warm aan. Bovendien heb ik last van zuuroprispingen en misselijkheid, vooral na het eten en ´s avonds. Zou het nu wel gelukt zijn?
Ik probeer me geen valse illusies meer te maken, hoewel ik opnieuw het Internet afsurf op zoek naar informatie. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat we deze keer wel zwanger zijn!

15 januari 2005
Gisteren moesten ze er dus zijn, die duiveltjes... Maar niets te zien... Een urinetest (Predictor) gedaan en negatief... Maar de kwaaltjes blijven aanslepen...
Mijn arts heeft me laten weten dat het best is om nog een weekje of twee te wachten met een test. Het is goed mogelijk dat de hormonenwaarde nog niet hoog genoeg is om er in de test door te komen. (en vooral de urinetesten bij de apotheek zijn niet 100% betrouwbaar).

Vandaag nog steeds geen duiveltjes in zicht... Al een dag over tijd... Ik blijf duimen!

16 januari 2005
Ik heb mijn man vandaag ingelicht. Hèhè, hij was er eventjes niet goed van, hij was beetje zijn kluts kwijt... Het is natuurlijk nog niet helemaal zeker, maar alles wijst er toch op dat ik zwanger ben. We zijn in ieder geval heel blij dat het misschien zo ver is... We blijven duimen.
Volgende week zal ik, als de duiveltjes wegblijven, een bloedproef laten doen.

17 januari 2005
Ik heb nog steeds geen test gedaan want mijn huisarts heeft me aangeraden nog een beetje te wachten. Sadistisch, hé?
Hier in Cancun hebben ze enkel de gewone bloed- en urinetesten, die een hogere hormonale waarde vereisen dan de meer geavanceerde testen... Dus wordt er in het algemeen aangeraden pas een week na de NOD te testen.
Dus wil ik voor het zekerste nog een beetje wachten... Hoewel ik er ondertussen bijna 100% zeker van ben, zonder te testen... Ik ben nog nooit meer dan 2 dagen over tijd gegaan... En ik ben al heel mijn leven heel regelmatig geweest met mijn regels... En er komt geen verandering in de symptomen, met uitzondering van de zuuroprispingen. Vandaag heb ik er nog geen last van gehad.
Humberto is ook al een beetje bekomen... Nu wachten we samen af, wat het voor mij in ieder geval een beetje draaglijker maakt...

19 januari 2005
Gekke reacties...
Dag iedereen, Mexico hier...

Ik heb de laatste dagen verschillende reacties gekregen in de aard van: "Jouw haar ziet er anders uit!" Ik ben blond en dat is naar het schijnt van kleur aan het veranderen. En volgens een goede vriendin kan je "op mijn gezicht zien" dat ik zwanger ben... Ik vermoed dat ze allemaal aan het flippen gegaan zijn van de emotie...

Ik droom van spoken, begin mij of van alles in te beelden ofwel ben ik toch wel serieus zwanger... Ook mijn borsten zijn precies groter aan het worden en ik krijg bij bepaalde geurtjes, een naar gevoel in mijn maag... Enfin, vergeef mij mijn gekheden...

Een vriendin die in Puerto Rico woont, is helemaal door haar dak gegaan... Ze hing vanmorgen om 7 uur 30 al gillend aan de telefoon, omdat ik haar gisteren in een mailtje verteld had wat er hier aan de hand is... Ze was echt door het dolle heen!
Ik begin me al af te vragen hoe onze families zullen reageren. Ik hoop dat er geen appelflauwtes bij te pas zullen komen.

Ik tel de dagen af om een test te kunnen doen, om zo het 100% zeker te zijn... Dat zal de mottigheid helemaal goed maken, hé!

23 januari 2005
Ik ben nu al 10 dagen over tijd. Dat is nog nooit voorgevallen en ik heb steeds meer kwaaltjes. Jeetje, ik heb last van constipatie, heel mijn systeem ligt overhoop. Dus ben ik vandaag pruimen beginnen te eten. Ik hoop dat het betert... Sorry, moest het even kwijt :)
Bovendien heb ik heb het heel moeilijk om in te slapen... En ik slaap weinig, wat helemaal niet van mijn gewoonte is want ik ben een langslaper. En ik droom heel veel...
Zelf ben ik er al behoorlijk van overtuigd dat er een baby'tje in mijn buik aan het groeien is! Maar ik zal het pas echt geloven als ik de wetenschappelijke bewijzen heb.

Volgende week neem ik contact op met mijn gynaecoloog voor een eerste afspraak... En ik ga even polsen wat er medisch gezien van mij verwacht wordt hier in Mexico.

24 januari 2005
YES, we zijn zwanger! *glunder glunder* Er is een klein "Mexicaans stropke" in de maak!

25 januari 2005
De waarheid doet wonderen. Ik heb voor het eerst als een blok geslapen! ZAAAALIG! Ook de misselijkheid ben ik voor een groot stuk kwijt... Het zullen dus toch de zenuwen geweest zijn, die me zoveel parten speelden.
Mijn man is in de wolken, net zoals ik natuurlijk!

Vannacht (tja, 7 uur verschil, hé) heb ik geprobeerd om mijn ouders op te bellen. Het was toen 7 uur 's ochtends in Gent... Geen antwoord...
Vanmorgen heb ik eindelijk mijn broer aan de lijn gekregen en hij gaat vanavond het grote nieuws aan onze ouders vertellen... Het is bovendien mijn pa zijn verjaardag, dus het kan niet op.
Ik vind dat ze het "live" moeten vernemen en niet via mail of telefoon... Ik verwacht hier alle ogenblikken een telefoontje van een stel gillende grootouders! Het is voor ons het eerste kindje, voor mijn ouders het eerste kleinkind en voor mijn grootmoeder haar eerste achterkleinkind... Dat wordt een serieuze primeur!
Wauw, het is zo'n een ongelooflijk gevoel om te weten dat er voor de volgende 8 maand een klein boeleke in mijn buik gaat groeien en dat er nog een mensje op de wereld bij zal komen.

Vanmorgen heb ik ook mijn baas ingelicht. Hij is ook afkomstig uit ons kleine Belgenland en hij was door het dolle heen! Nu is zijn frank gevallen waarom ik van alles vergeet (jeetje, wat heb ik gehad last van geheugenverlies en verstrooidheid de laatste weken!) en hij heeft het mij opslag vergeven :

27 januari 2005
Vandaag was het weer een baaldag. Ik heb heel de dag misselijk gelopen. Hopelijk zijn de kwaaltjes niet erfelijk want naar het schijnt heeft er daar iemand in Gentbruggen nogal veel gebraakt toen ik op komst was :
Ik moest vandaag de ferry nemen en dat heeft niet geholpen met mijn misselijkheid.
Humberto heeft ook ongelooflijk last van misselijkheid en zuuroprispingen... Ik dacht dat het een fabeltje was dat de echtgenoot mee zwanger is, maar mijn arm ventje neemt wel een deel voor zijn rekening.

Het nieuws loopt hier als een trein! Ik heb al heel veel telefoontjes gekregen van vrienden hier in Cancun, en zelfs van mijn vriendin Ana uit Spanje (die zelf net mama geworden is op 8 januari)... Het is een fantastische ervaring en ik loop op wolkjes.
Mijn vriendin Cristina heeft zelfs al babykleertjes gekocht! Ik heb dus al de eerste uitzet van onze kleine pruts liggen... Iedereen kijkt er enorm naar uit.

4 februari 2005
Hier gaat alles zijn gekke gangetje... Nu is de misselijkheid beetje beter maar krijg ik ongelooflijk veel last van het moe zijn... Hihi, ik lijk wel een wasbeertje. Ik hang en lig de hele dag en ik heb plots geen zin meer om te gaan werken. Het kan me allemaal gestolen worden, haha. Het enige dat me nog interesseert, is mijn boeleke in mijn buik! Die luiheid zal ook wel overgaan, hé?
Af en toe krijg ik de indruk dat ik koorts heb, maar de dokter zegt dat dit normaal is. Jeetje, dat is dat, mijn hele systeem staat op z´n kop!

Het is een spannende belevenis en ik geniet er met volle teugen van. Mijn baas op het werk (suikernonkel-consul) heeft vandaag gezworen dat hij me de komende 8 maand in de watten zal leggen. En hij heeft meteen daden bij zijn woord gevoegd... We zijn vanmiddag lekker gaan eten op zijn kosten. Lief, hé!
Ik ben ontzettend gelukkig... Mijn hele familie staat op stelten. De overgrootmoeders zijn ook ingelicht en onze vriendenkring is spontaan begonnen met tips te geven. Tja, we zijn hier van de laatste om aan kindjes te beginnen, dus we hebben veel goede raad om ons heen.

Séverine



[Reageer]