Column van Veerle
Van de kinderarts naar de huisarts…
 | Onze kinderarts heeft me flink ontgoocheld tijdens ons laatste bezoekje. Ik weet eigenlijk niet wat ik ermee aan moet en dus schrijf ik het maar eventjes van me af. Maandagmiddag belde de juf om te zeggen dat Jana had moeten overgeven. Natuurlijk kwam ik ze halen. Ik vroeg of ze even geduld had. Zo kon ik de dokter bellen en konden we, als het de dokter uitkwam, langsgaan op de terugweg. Dat had ik nog al gemogen dus je wist maar nooit. |
De dokter die ik altijd als een vertrouwenspersoon had gezien, was heel kort aan de telefoon. Ik dacht dat het misschien niet goed uitkwam en wilde me uit beleefdheid niet opdringen. Misschien moest ze wel naar kind en gezin waar ze de consultaties verzorgt of zo… Dus zei ik haar als het haar niet uit kwam, ik de huisarts wel kon laten langskomen, voor mij geen probleem. Nu vatte zij dat op als: als ik niet direct mag langskomen dan bel ik wel een ander. Nu, ik begrijp dat ze in dat geval kwaad zou zijn want ik ken ook van die stoten in de praktijk van mijn vader. (Op zondagmiddag: "Meneer, mijn hond is al 4 dagen ziek en als je nu niet komt dan bellen we een ander.")
Ik mocht toch langsgaan maar eens daar aangekomen, kreeg ik daar nog een scheldtirade over me. De jongens moesten op de gang, want ze waren naar het schijnt stout (niks van gemerkt, ze lieten enkel hun nieuwe schoenen zien). Daarna werd het gebruikelijke koekje niet afgeleverd en kreeg ik te horen dat ze autisme klasseert bij: "burn-outs, depressies en andere ingebeelde ziekten."
Wouter kraaide even vrolijk en dan zei ze: "Uw oudste heeft problemen, uw jongste is ook al zo een wilde. Je hebt abnormaal wilde kinderen, trekt uw conclusies eens voor uw eigen."
Terwijl ik net nog op school te horen had gekregen dat ze bij de kalmste kindjes van de klas zijn: "met een boekje in een hoekje."
Ik was/ben heel erg gekwetst, temeer omdat ze ons in het verleden zo heeft geholpen ten tijde van de ziekenhuisbacterie. Ik dacht echt dat we op eenzelfde golflengte zaten.
Robbe was heel erg aangeslagen: "Mama, zoeken we een nieuwe dokter."
Dat kind had de routine gemist van binnen te mogen en een koek te krijgen, wat in zijn geval wel erg is. Vandaar, denk ik, dat ik vanaf nu enkel nog beroep zal doen op de huisarts.
Misschien is een bewust kinderloze kinderarts toch niet dat van dat. Het probleem is wel dat ze de consultaties verzorgt bij kind en gezin en als er dus ooit een vierde komt, weet ik eerlijk niet goed wat gedaan.
Veerle
Reacties:
Door: Jessy op 25/06/2003 @ 14:40 
Beste Veerle,
Wij hebben ook besloten om een "gewone huisarts" te nemen ipv een kinderarts. Wanneer het echt serieus is gaan wij gewoon naar het ziekenhuis, want wij hebben ook niet zo’n goede ervaringen met kinderartsen. Volgens mij zijn er te weinig en heben zij last van burn-outs...
Ik zou zeggen trek het je niet aan!! Het is een schande wat ze heeft gedaan, en inderdaad is het héél erg voor je zoon die autisme heeft!! (ze zou beter moeten weten) En oer de consultaties: je kan kiezen waar je heen gaat! Maar vooral: leg een klacht neer op je regio huis en zeg dat je weigert nog bij deze dokter te gaan! Bij ons zitten er 2 verschillende dokters op verschillende dagen, misschien bij jullie ook?
sterkte
Jessy
Veerle,
Als er een volgend kindje komt hoef je niet naar het consultatie bureau te gaan waar je altijd ging, je kan best ergens anders gaan, dat heb ik bij mijn eerste kindje ook gedaan, omdat ik net die bepaalde dokter wel wilde, kan anders om dus ook wel hé!
Groetjes Cindy xxx