< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Wendyke » Even voorstellen...

Column van Wendyke

Even voorstellen...

Hi allemaal,

21.01.04: is de dag dat ik besloot andere vrouwen op te zoeken die in hetzelfde schuitje als ik zaten. Dus kwam ik naar 9-maand. We hadden de beslissing genomen om te stoppen met de pil en ervoor te gaan.

Ik zal me eventjes voorstellen. Ik ben Wendy, 31 jaar en al 6 jaar getrouwd. Nu werd het eindelijk eens tijd om aan baby'tjes te beginnen. Ons familie'tje bestaat maar uit ons drietjes: mijn manneke (Rudi), ons vogeltje (Tweety) en ik (Wendy). Er moet eens dringend voor uitbreiding gezorgd worden, maar hoe vertel ik dit aan Rudi?
Op 15 november 2003 besloot ik een kerstwens, een e-card van 9maand, te sturen. Met de vraag wat hij ervan vond om aan een baby'tje te werken... En ik stomverbaasd, maar hij vond het onmiddellijk okay. Per email, kreeg ik dan ook weer antwoord. Jullie moeten weten dat onze computers naast elkaar staan, dus het was een héél grappige situatie.

We woonden in Heidelberg (D) toen we deze beslissing namen. Dat is ongeveer 360 km van thuis want ik kom oorspronkelijk uit België, Maasmechelen. Hoewel, thuis kan ik het niet noemen omdat mijn ouders in Spanje, Torreviejja, wonen.
We hebben 6 jaar in Heidelberg gewoond omdat mijn man daar in het Belgische leger zat. En hier werken ze hier samen met de mensen van de NATO, waar ook weer Belgen bij zitten, dus is er hier toch een vrij grote Belgische gemeenschap.

07.10.04: we zijn naar Berlijn verhuisd. Rudi had voor een baan op de Belgische Ambassade gesolliciteerd.
Het is eigenlijk wel leuk om hier, in zo'n grote stad, te leven. Totaal anders dan Heidelberg. Misschien kunnen we hier wel een kleine "Berlijner produceren". Door ons verhuis moet ik nu wel op zoek naar een nieuwe gynaecoloog en dat kost wat overwinning bij mij.

12.01.05: een jaar en twee maanden. Ondertussen ben ik al een jaartje ouder, 32. Ik heb nu ook eindelijk een nieuwe gynaecoloog gevonden. Dat duurde wel eventjes, maar nu is het dan echt wel tijd.
Het eerste wat er gebeurde was een bloedafname en een echo. 14 Dagen later moet ik terug met de uitslag van mijn man zijn visjes en dan weet ik ook de uitslag van mijn bloedafname... Nu wordt het spannend.

06.04.05: 14 dagen later en we weten ondertussen dus de uitslag. Bij mij is alles zover okay maar bij mijn manneke zijn de zwemmertjes, een 'beetje' langzaam.
Hij heeft ons verder verwezen naar een andere gynaecoloog of beter gezegd naar een "Kinderwenskliniek". Zo wordt dat hier genoemd. Ondertussen zijn we nog niet veel verder, maar dat kan ook door onze lange vakantie in Zuid-Afrika komen.
Verleden donderdag had ik mijn eerste afspraak bij Dr. B. in het www.kinderwunsch-berlin.de en deze week donderdag mag ik weer terug voor de diagnose.

07.04.05: vandaag kreeg ik de diagnose. Bij mij bleek alweer alles in orde te zijn. Ik miste alleen een beetje jodium, maar zou niet zo erg zijn. Bij mijn manneke ziet het er niet zo goed uit en dus zal er een tweede "spermiogram" worden gemaakt.
Morgen een potje met zwemmertjes binnenbrengen. In elk geval al een beetje sneller dan bij die vorige gyne. Maar ik merk ook dat deze wel wil dat alles vlotter verloopt, alsof hij weet hoe vervelend dat "wachten" is.

08.04.05: vandaag potje prut binnengebracht... En raad eens? Morgen weten ze de uitslag al. We mogen maandag al naar het KiWuklinik (kinderwunschklinik) voor de uitslag. Waarschijnlijk wordt er dan ook al besproken wat er gedaan zal worden en zo langzaamaan krijg ik er echt een goed gevoel bij. Het begint te vlotten.

12.04.05: zwemmertjes: slecht, type: C, beweeglijkheid: 9%. De oplossing: ICSI. Het klinkt allemaal nog zo onrealistisch maar het is een feit. We laten het nog eventjes bezinken. Mijn manneke stuurt nu de formulieren binnen zodat we weten wat de kosten voor ons worden. Daarna moeten we alleen nog "ja" zeggen. Dus toch weer een beetje afwachten.

13.04.05: gisteren hadden we al een fax terug gekregen met het antwoord dat 75% van de kosten betaald worden. Dus heb ik ook onmiddellijk naar de gyne gebeld. Die wist mij te zeggen dat ik, zo snel als ik een druppeltje bloed zie, mag bellen en de volgende dag voorbij mag komen... Wat er dan gebeurt, dat zien we dan wel weer...

Groetjes,
Wendyke



[Reageer]