< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Wendyke » Het einde van de ICSI… Rarara...

Column van Wendyke

Het einde van de ICSI… Rarara...

26.05.05:
Vandaag was de follikelmeeting. Op de echo kon je mooi mijn follikels zien, 5 links en 5 rechts. Aan de linkse kant waren ze redelijk groot (tussen 17 en 21 mm) en aan de rechtse kant mochten ze nog wat groeien (tussen 13 en 20 mm).
Als een eitje zo'n 20 mm heeft bereikt, is hij groot genoeg. Dus daar had ik er al een paar van. Nu moest ik nog 2 dagen verder stimuleren en zaterdag om 23.30 uur moet ik dan een injectie prikken met een soort hormoon... Alweer. Die injectie dient om de ei-rijping en het loslaten van de eicellen in de follikels te bevorderen.
De punctie zou dan binnen 36 uur plaatsvinden. Dus maandagmorgen om 8.30 moest ik er dan weer daar zijn...


30.05.05:
We moesten om 8.30-8.45 uur in de "praxis" zijn. We waren dan ook stipt want om 8.30 kwamen we er binnengewandeld. Er was nog maar één koppel voor ons daar. Hoewel mij dat zeer sterk verwonderde, want ik kon mij de lijst van de gynaecoloog herinneren en daar stonden er nog meerdere voor mij op. In ieder geval, we waren er.
Zoals we dachten, was het andere koppel voor ons aan de beurt. Het duurde eeuwig, ze hadden gezegd: "3 kwartier kan het duren."
Dus daar had ik op gerekend. Mijn zusje zou namelijk komen en haar vliegtuig landde om 10.20 uur.
Eerst en vooral duurde het ook superlang voordat ze die man riepen. Want stiekem waren we al aan het uitrekenen of mijn manneke niet vroeger kon vertrekken om mijn zusje te halen en naderhand terug te komen om mij af te halen... Noppes.
Pas om 10.00 uur werd ik binnen geroepen. Er lagen al twee dames in de slaapkamer. Geen van hen had voordien bij ons in de wachtkamer gezeten, dus mijn verdacht klopte. Eentje was al half wakker en we hadden een babbeltje. Het gaf me weer hoop want zij kwam al voor de tweede keer. De eerste keer had ze onmiddellijk een prachtig dochtertje gekregen.

Toen werd ik gehaald… Amaai, wat was ik nerveus. Ik kreeg een infuus in mijn hand en een masker op mijn gezicht... En ik was in dromenland.
Toen ik wakker werd, lag die dame die voor mij binnen was gegaan, er ook... 23 Eitjes… Geen wonder dat het zo lang duurde.
Ik was bijna onmiddellijk wakker en wou wat drinken, maar de verpleegster stond erop dat ik nog wat sliep. Ik voelde me, raar maar waar, piekfijn in orde (een pijnstiller?) en wou zo snel mogelijk vertrekken. Ten slotte stond mijn zusje te wachten.
Omdat die dame die voor mij aan de beurt was, niet wou vertrekken omdat ze nog moe was en pijn had, mocht ik eerder vertrekken. Ze hadden natuurlijk ook het bed nodig voor de volgende op het lijstje.
Na een klein gesprek, waarbij het erover ging dat ik zaterdag terug moest komen voor de terugplaatsing en dat ik vandaag nog eens mocht bellen om te kijken of ze al bevrucht waren, mocht ik gaan...
Om 11.20 ging ik de deur uit.

De rest van de dag was vreselijk. Ik had zo'n vreselijke pijn maar toch wou ik mijn zusje niet ontgoochelen. We zijn dan toch nog de stad in gegaan, maar uiteindelijk ging het niet meer. Ik bezweek aan de pijn en we zijn dan maar terug naar huis gegaan.
Vandaag voel ik me beter maar van rusten, zal er niet veel in huis komen.


04.06.05:
Vandaag vond de terugplaatsing om 9.10 uur plaats. Mijn manneke was er ook bij. Allebei zaten we dan ook spannend naar het schermpje, waar het hele gebeuren op plaats vond, te kijken maar helaas, we zagen beiden niets. Alles verliep heel vlot en we mochten onmiddellijk naar huis.
Wij hadden voor een langere bevruchting in het petrischaaltje gekozen en daardoor werd er bij ons niet meer gesproken over "hoeveel-cellig" de embryo's waren. De gynaecoloog wist mij wel te zeggen dat er 10 eicellen waren, waarvan 8 bevrucht en dat ze er allemaal héél goed uitzagen. De twee besten hadden ze uitgekozen en hij had er heel veel hoop op dat het wel eens van de eerste keer zou lukken, want alles scheen optimaal te zijn. Natuurlijk zei hij ook dat we ons nog niet té blij mochten maken, maar een 60% slaagkans zat erin. Dus nu afwachten, op 10/06 en 14/06 mag ik terug voor een bloedafname.


14.06.05 - 13.00 uur:
Vandaag was het zover. Ik was deze morgen al heel vroeg bij de gynaecoloog. Om 14.00 uur mocht ik bellen.
Het is nu 13.00 uur, dus nog een uurtje geduld Wat gaat de tijd toch langzaam voorbij als je op zoiets wacht…
Gisteren had ik wel al een urinetest gedaan en er was duidelijk een lichtroze streepje te zien. Als verrassing had ik de test op de badkamerspiegel geplakt en er met lippenstift bij geschreven: "Zo ziet een papa er uit :-)"
Nu nog een uurtje geduld.


14.06.05 - 14.10 uur:
Het is POSITIEF!!! Moet ik hier nog meer op zeggen?!
Nu zit ik hier alleen te huilen van blijdschap. Ik voel me zo raar…

Groetjes,
Wendyke



[Reageer]