< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Yolande » Bjarne is geboren!

Column van Yolande

Bjarne is geboren!

Hoi dames,

Hier ben ik dan met mijn 'geweldige' bevallingsverhaal...

Zoals ik jullie woensdag al vertelde, verloor ik water dat ik niet kon ophouden. Nadat ik Steve had verwittigd, heeft hij zijn vader op mij af gestuurd om me naar de spoed te brengen.
Daar aangekomen mocht ik direct aan de monitor. Er was niet echt weeënactiviteit maar een test wees uit dat ik wel degelijk vruchtwater verloor. Dit kondigde een scheurtje aan ergens in mijn vliezen en wilde dus zeggen, dat ik het ziekenhuis niet meer zou verlaten zonder eerst te bevallen. Dikke tegenslag natuurlijk, hé! Ik, die nog van alles wilde/moest doen, alvorens onze zoon te verwelkomen... verdikke, toch! Ik had wel al 3cm opening...

Rond 18 uur kreeg ik mijn kamer toegewezen en om 18.30 uur moest ik terug aan de monitor. Toen ze de monitor kwamen halen, werd ik sito-presto terug naar het verlosblok gereden omdat ze de kleine nog die nacht of op donderdag verwachtten! Daar kreeg ik ook te horen dat gezien mijn toestand, de baby sowieso binnen de 48 uren geboren zou moeten worden...
Steve kreeg dus bedgerief om zijn bedje te maken. Véél zin om naar huis te gaan, had hij niet echt! Hij had ook zijn baas verwittigd dat het voor elk uur kon zijn, maar zijn baas zei dat hij donderdag wel op het werk verwachtte! Hij kon op dat moment niet gemist worden, was de reden. Pfffffffffffff...
Dus wij gingen onze nacht in. Steve viel als een blok in slaap, en ik, tja, ik werd elk kwartiertje wakker met het gevoel dat ik uren geslapen had, niet leuk dus. Ook werd er elk kwartier naar het hartje van de kleine geluisterd, gewoon ter controle om te zien of hij het niet benauwd kreeg.
' s Morgens om 5 uur is Steve naar zijn werk gereden en ik lag daar moederziel alleen de minuutjes te tellen. Amai, is dat frustrerend, zeg... hahahaha.
Om 9 u mocht ik weer richting mijn kamer want het bleek loos alarm geweest te zijn. Maar het werd wel te gortig voor mij. Mijn gynaecoloog kwam zo rond de middag mijn kamer binnen en ik ben op mijn strepen gaan staan. Of ik werd ingeleid, vandaag (donderdag) nog, of ging ik naar huis de uurkes aftellen... Gewoon omdat mijn ventje geen vrijaf kreeg en ik hem er zo graag bij zou hebben gehad... Oké, de gynaecoloog ging akkoord en ik werd rond 13 uur weer naar het verlosblok gereden.

Om 14.30 uur werd er een baxter om in te leiden gestoken. Elk half uur kwamen ze hem wat hoger zetten maar of dit hielp, is mij nog altijd de vraag. Tegen de tijd dat ik op een 105 (druppels) stond, begon ik wel rugweeën te krijgen. Dit was zo rond 19.30uur. Ik heb dan een epidurale gevraagd en gekregen en dat heb ik geweten. Tjonge, ze hebben mij daar pijn gedaan, niet normaal! Die man (naar het schijnt een assistent-anesthesist) wachtte niet op een wee, nee, hij stak het gewoon en raak, moet ik wel zeggen. Ik heb het ook horen kraken, vies hoor! Maar allez, om 20.30 à 21.00 uur viel de bevalling gewoon stil en dat was al helemaal frustrerend.
Ze zijn me dan komen toucheren en ik bleek wel al 5 cm opening te hebben. Na een telefoontje naar de gynaecoloog, kreeg ik te horen dat er om 1 uur 's nachts een eitje opgestoken zou worden. Dit bleek gewoon om een minuscuul tabletje te gaan, om mijn baarmoedermond te laten weken. Om 4 uur zou dit dan herhaald worden. Dan zou men 4 uur later weer een baxter aanleggen om verder in te leiden.
Steve was het zo beu dat wij alles moesten vragen en dat ze niks spontaan deden, dat hij uit kolere naar huis gereden is om te gaan slapen. Hij moest vrijdag ook weer gaan werken, hé. Die nacht heb ik redelijk goed geslapen, mede door de epidurale, denk ik... Die heb ik die nacht niet meer moeten gebruiken, maar ja, ik was nog verdoofd van 's avonds, hé.

's Morgens om 8 uur kwamen ze mijn temperatuur nemen en zeiden ze dat het nu verder afwachten was. "Hier klopt iets niet", dacht ik, dus ik zeg dat men me 's nachts gezegd had dat er om 8 uur weer een baxter ging aangelegd worden. "Oh", zegt die vroedvrouw,"Daar weten wij niks van."
Dus ik, over mijn toeren, zei: "Nou, ik weet het anders wel..."
En dan komt mijn gynaecoloog opeens binnen. "Ja", zegt hij, "Dat hebben wij zo afgesproken dus die baxter mag stilletjesaan terug opgezet worden", en hij ging weer weg. Om 9.10 uur is hij teruggekomen om me te toucheren en mijn water te breken. Zo gezegd zo gedaan... "En", zegt hij nog,"Ik verwacht die kleine niet direct."
Rond een uur of 16 zal hij wel nog eens komen piepen. Dus ik bel naar Steve en vraag wanneer hij in het ziekenhuis kan zijn. Hij zou ten laatste rond 14 uur bij mij zijn dus ik was opgelucht dat hij maar weinig te doen had.
Toen kon ik weer beginnen wachten en wat kan een uur dan toch lang duren, hé! Ze hebben mij wel niet meer getoucheerd, dat is een feit en op de monitor was ook geen enorme weeënactiviteit te zien, enkel zo van die kleine heuveltjes. Dus zei de vroedvrouw dat het nog echt op gang moest komen, maar ik voelde me helemaal anders. Elke wee gaf mij het gevoel niet meer te kunnen ademen en mijn buik werd zo hard als een steen. Dus naar mijn gevoel was er meer aan de hand. Op een gegeven moment heb ik me nog wat verdoving bijgegeven en me op mijn rechterzijde gedraaid. Er klopte echt iets niet! Ik had echt wel persweeën en pijn, dus er was iets anders aan de hand.
De vroedvrouw was net weggegaan (het was zo rond een uur of 11) om een nieuwe baxter te gaan halen want mijn zak was zo goed als leeg. Toen zij na een minuut of twee terugkwam, lag ik al serieus op mijn tanden te bijten. Die laatste epi-toediening zou niet meer aanslaan! "En", zegt ze,"Hoe gaat het..."
Ik zei dat ik dacht te moeten persen. "Goh", zegt zij, "Dat zou wel eens kunnen, al betwijfel ik dat het zover is."
Dus ze toucheerde me, en jawel, hoor, ons ventje zijn hoofdje zat al volledig klaar.

Ik kreeg bijna geen tijd meer om te ademen, alles moest ineens héél snel gaan. De vroedvrouw had zelfs de tijd niet meer om nog buiten mijn kamer te gaan. Terwijl zij de gynaecoloog liet oproepen, was ze mijn bed in orde aan het maken voor de bevalling. Er was zelfs geen tijd meer om de armsteunen op te stellen. Terwijl zij zo doordraafde, probeerde ik als een gek Steve op te bellen. Toen ik hem eindelijk aan de lijn kreeg, moest ik al bijna persen. Hij was vrij boos op zijn baas maar is wel onmiddellijk in zijn auto gesprongen.
Al een geluk dat de gynaecoloog net aan het opereren was in het ziekenhuis of ik had het met de vroedvrouw moeten klaren. Toen ik de telefoon inhaakte, kwam het hoofdje al piepen. Ik moest maar drie keer persen en hopla, onze Bjarne was daar! Ik mocht de navelstreng zelf doorknippen. Een gek gevoel, hoor! Net toen dat gebeurd was, belde Steve mij op van op de Bredabaan om te vragen of ik het nog uithield. Het enige dat ik kon zeggen was: "Proficiat, papa!"
Wij hebben toen zeker een aantal minuutjes samen gehuild aan de telefoon. Pffffffffffffff... Bjarne werd ondertussen naar de neonatologie (of N-dienst) gebracht, waar we hem later, na mijn verzorging, samen zouden kunnen gaan bekijken.
Steve is uiteindelijk om 20 na 11 in het ziekenhuis aangekomen en heeft om 12 uur zijn zoontje voor het eerst mogen bewonderen. En ik kan jullie zeggen, het is een schatje, hoor!



Met mijn borstvoeding gaat het uitstekend, ik heb geen last gehad van aambeien en voel me 100 keer beter dan na de bevalling van ons Birthe... Gelukkig, hé!

Yolanda en Steve, Seppe (7 jaar), Birthe (19 maanden) en Bjarne (°17/05/2002)



[Reageer]