[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau][Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
Even mijn ei kwijt.| 05/10/2004 @ 16:40 Lady | Dag lieve meiden, Omdat ik pas sinds heel kort echt zeker alleenstaande moeder word wil ik me graag nu hier ook even voorstellen. Ik ben 31, 14 jaar pilgebruikster, nog nooit zwanger geweest, deze keer was ik dat opeens wel, hoe het kan, dat kan niemand mij vertellen. De vader kende ik pas heel kort (ongeveer 1 maand) nadat ik zwanger raakte, daarna bleek hij verslaafd te zijn aan bier, drugs en zich steeds vreemder te gaan gedragen. Na hele korte tijd hield ik het niet meer uit en waren we uit elkaar, ik heb geen behoefte om hem nog te zien en ik word doodziek van de streng Christelijke moeder van hem die alleen maar kan zeuren over het feit dat wij ’sex met elkaar hebben gehad terwijl wij geen relatie hadden’ Door mijn ziektebeeld: Schizotypische persoonlijkheidsstoornis met Borderline kenmerken (ik slik bijna geen medicijnen en functioneer een groot deel van de tijd toch redelijk normaal) kan ik bijna geen relatie houden en begint dat me steeds minder te interesseren, een relatie moet iets toevoegen anders heb ik geen zin om er tijd in te steken, ik heb een behoorlijk leuk leven in m’n eentje, hoewel het soms best zwaar kan zijn zo alleen. Sinds kort ben ik er echter achter dat de vader naar alle waarschijnlijkheid een lichte hersenbeschadiging heeft, ze weten niet hoe, hoewel ik denk dat het drugs en alcohol gebruik hierin heeft meegespeeld en dat hij wellicht zuurstofgebrek heeft gehad bij z’n geboorte. Hierdoor (zegt zelfs zijn moeder) is het net een groot kind wat niet volwassen kan worden. Ik ben dus soms wel een beetje bang, maar voel me momenteel (ik denk door de hormonen) opeens heel goed sinds een paar dagen en heb steeds het idee ’alles komt goed, je kan het best alleen’. M’n ouders wonen in het buitenland, goeie vrienden en familie hier heb ik niet die mij kunnen of willen bijstaan. Ik ken wel héél erg veel mensen maar heb met de meeste ’oppervlakkig’ contact de meeste kennen mij maar op 1 manier:’Vrolijk en positief’, dat ik soms heel vreemd kan reageren weet het overgrote deel niet en ik ben me ervan bewust dat als die mensen dat wel zouden weten ze mij opeens niet zo graag meer zouden mogen. Voor dit laatste schaam ik me en dus ben ik al iets van 15 jaar bezig om mezelf aan te passen, al snap ik er dus vaak geen bal van hoe de wereld/andere mensen in elkaar zitten. Voor de rest zit ik in de WAO maar werk gemiddeld 2 dagen in de week als figurant of edelfigurant, niet om geld te verdienen (ik verdien er bijna niks mee) maar om meer structuur in mijn leven te krijgen, en zo in contact te blijven met andere mensen zonder volledig te vereenzamen, ik doe dit nu ongeveer 1,5 jaar.  |
| 06/10/2004 @ 23:08 Lady | Ik krijg net te horen dat de vader vandaag een afspraakje had met wat hij ’zijn nieuwe liefde’ noemde en a.s. zaterdag weer. Het is echt zo’n slecht mens, al heeft hij een hersenbeschadiging, zelfs een kind kan begrijpen dat je dit niet bij iemand flikt. |
| 07/10/2004 @ 00:20 Patricia    | Lady hij weet niet beter. Als hij aan die troep zit zoals jij zegt ben je echt beter af zonder hem voor jou en voor je ongeboren kind . Ik weet dat graag zien een rare ziekte is maar af en toe moet je het gezond verstyand toch laten overheersen bij je hart ik wens je veel sterkte . groetjes |
| 07/10/2004 @ 09:47 Lady | Ik voel me gewoon echt heel erg overstuur door de hele situatie, ik heb dagen dat ik het écht niet meer trek. Misschien kan ik vervroegd hulp krijgen van een psycholoog want dit valt toch voor geen mens te verwerken? |
| 07/10/2004 @ 13:18 Karin | Lady, om eerlijk te zijn denk ik ook dat je beter zonder hem bent. je bent nog jong en je kunt nog een nieuw leven opbouwen samen met je kindje en ook al blijf je alleen ik denk dat je een veel betere en rustigere toekomst tegemoet gaat. veel sterkte meid. |
| 07/10/2004 @ 13:29 Lady | Jullie hebben gelijk: Ik bén ook beter af zonder hem maar ben gewoon overstuur van alles, ook omdat ik voor de helft een stukje van hem meedraag; de man in m’n leven waar ik nooit echt veel om gegeven heb maar waar ik nu zo’n grote afkeer voor voel dat ik bang ben dat die kleine dat zal voelen. |
| 09/10/2004 @ 17:05 Karin | lady, ik denk dat ik weet hoe je je voelt al is bij mij de situatie ietsje anders. mijn man is gewoon ne vrouwenzot; hij kan geen enkele vrouw met rust laten en heeft constant de drang om sex te hebben met andere vrouwen. zijn moto is dan ook " je leeft maar 1 keer en je moet er ten volle van genieten". denk dat het bij hem een soort ziekte is. wij hebben samen een zoontje van 26 maand en ik ben verschrikkelijk bang dat hij later ook zo gaat worden. ik kan alleen maar proberen van in mijn opvoeding de juiste waarden mee te geven maar wat gaat hij bij zijn papa allemaal zien. ik mag er niet aan denken. karin |
| 09/10/2004 @ 21:20 Lady | Ja dat is zeker een andere situatie, hoewel ik het herken want ik heb vroeger ook omgegaan met iemand die iets dergelijks had. Dat monde later weer uit in een ’vrije’ relatie, iets wat mij achteraf het meeste van alles wat ik heb meegemaakt in m’n leven geestelijke schade heeft toegebracht. Ik vind het echt rot voor je.  |
| 05/02/2005 @ 23:55 Peter | Met verbazing lees ik somige berichten , ik kwam hier toevalig , ik kan alleen maar zeggen dat er ook goede mannen zijn , en hoop dat je er ooit eentje tegen kom , succes en veel sterkte P  |
[Forumoverzicht (Archief)] [Hoger Niveau]