Lieve Karin,
ALs eerste: een ’onschuldig kalmeringsmiddel’ bestaat niet tenzij het op plantaardige basis is. De rest is allemaal zwaar verslavend, wat doktoren ook tegen je zeggen.

Zelf heb ik al een aantal keren iets dergelijks meegemaakt waar jij nu doorheen gaat, alleen had ik toen geen kinderen.

Mijn ’dingen’ die mij altijd geholpen hebben zijn:

Gun jezelf rust en de tijd om te verwerken wat er gebeurt is, als je wilt huilen of boos zijn, weet dan dat dit normaal is voor hoe jij je nu voelt.

Als je jezelf stevig genoeg voelt ervoor:
- Zoek als je geen werk hebt, werk waarbij je veel nieuwe mensen leert kennen.
- Als je echt niet kunt werken, begin dan aan een leuke hobby of bijvoorbeeld sport die je jezelf voorneemt toch wel een aantal keren in de week in groepsverband gaat doen.
- Besef dat je niemand tegenkomt als je alleen thuis blijft zitten.
- Ga als je er zin in hebt gewoon eens alleen ergens naartoe, in het begin is dat raar, eenzaam en eng maar later voelt dit een stuk minder raar en ook zo leer je mensen kennen.
- Spreek eens mensen aan die je normaal niet zou aanspreken (kassa-meisjes in de lokale supermarkt etc) dit is leuk want zo heb je snel aanspraak.
- Zeg je buren gedag zo leer je vaak ook snel nieuwe mensen kennen.
- Een hond kan een idee zijn als je ervan houd zo maak je ook snel nieuwe contacten en moet je er zoveel keer per dag ’uit’.