http://users.pandora.be/vcfs/hartafwijking.html

Dit is er aan de hand

dat is lief van je.

Het is nou eenmaal zo en niemand die er nog iets aan kan doen, maar ja ze zeggen dat het slijt. Ik weet niet hoe, maar zal me niet van de hoogste boom naar beneden gooien.

zeg, wordt er hier nog wat gezegd, of iedereen haar tong kwijt

Vandaag is het een week geleden dat onze mooie zoon is gecremeerd. Ik kan er nog niet over uit dat ik hem nooit meer zal zien.Mijn kleine mooie Jantje, ik mis hem zo erg.


Ik geloof dat ik nu het hele verhaal wel kan doen.

Vrijdag 20 april hadden we een 20 weken echo. Om 14.50. We waren een beetje aan de vroege kant, maar we waren ook zo benieuwd om onze 2e spruit weer te zien.
We werden in de wachtkamer van het ziekenhuis gepland en we hadden nog een kwartier.
Zoals altijd in het ziekenhuis loopt alles uit, dus ook deze keer. Om 15.15 kwamen ze ons eindelijk halen.
2 echoscopisten en ze vertelden ons dat ze binnenkort examen hadden dus mijn gedachten waren: fijn hoor, krijgen we ook nog eens 2 onervaren echoscopisten.
Ik vroeg nog of ze wisten wat het geslacht was. Ja, als we er dan toch zijn...
Ja we hadden het al gezien. u krijgt een jongetje
EEN ZOON, zei ik zweverig.
En alles was tot dan toe helemaal goed
Toen kwamen ze aan bij het hartje. Op de een of andere manier doen ze deze als laatste.
Nou, die klopte, dat zagen wij ook wel.
Maar toen werd het stil. Stiller, stilst. "is er iets" vroegen wij.
Nou, het kan, maar waarschijnlijk ligt hij verkeerd. Ga beneden maar even iets drinken en kom dan over een kwartier terug, dan is hij misschien gedraaid.
Nou zo gezegd, zo gedaan. Tegen een wildvreemde vrouw heb ik nog enthousiast geroepen: mevrouw ik krijg een ZOON

Bij terugkomst bleek hij niet gedraaid en werd ons verteld dat we maandag terug moesten komen en dan zou er een arts naar kijken
Een heel weekend wachten
Mijn nicht is verloskundige en die had ik gebeld om te vragen of het iets ernstigs was. Zij vertelde me dat het moeilijk was om met 20 weken alle bloedvaten te zien maar dat het waarschijnlijk gewoon goed zat.

Maandag bij het ziekenhuis waren er 2 artsen. Nou dan klinkt er al een belletje. Zeker als ze vertellen dat ze het niet zeker weten en ons naar het Erasmus in Rotterdam sturen.
Doen ze ook niet voor de lol. Maar dat een ernstige afwijking was, wisten ze wel

De volgende dag konden we al in het erasmus terecht. Er werd een pot gel op mijn buik gesmeerd voor een uitgebreide echo, van 2 uur.
Hierna werd ons verteld dat we die vrijdag erop nog een 3d echo kregen van het hartje, en een gesprek met de kindercardioloog, maar ook dat we ernstig rekening moesten houden met het feit dat de zwangerschap weleens anders zou lopen

Eenmaal vrijdag bij de 3d echo bleek het dus echt erg. We hadden ons er wel op voorbereid, maar je blijft toch hopen dat je kind een normaal leven kan leiden
Diagnose: truncus arterioses en een onderbroken aoraboog
Google maar ff, maar op internet staan de gunstige gevallen beschreven. Daar staat niet hoe je kindje meteen na de geboorte wordt weggehaald voor een open hart operatie, waarbij de aorta aan elkaar gemaakt moet worden. En dat dat vaak ook niet goed gaat
dat is dan operatie 1, operatie 2 staat dan gepland voor als je kind 8 weken is.
De kindercardioloog zei op een gegeven moment tegen me: ik heb het gevoel alsof je denkt, het is niet goed met mijn kind, dus ik wil het niet. Wel gvd, ze had geluk dat er een tafel tussen ons in stond en dat sander me vasthad, anders had ze nu vast heel ongelukkig gelopen!
Maar ja goed, dat bleek een poging tot een gesprek, bleek achteraf.
Later zei ze ook wel dat het een ontzettende verstandige keuze was, ook omdat we aan de rest van het gezin moeten denken. Nienke zou niet of nauwelijks aandacht krijgen omdat we maanden, zo niet jaren, in het erasmus moeten zijn. En wat als Jan zijn eerste operatie niet had overleefd, was dat niet nog erger geweest?

Dinsdag 1 mei naar de gyneacoloog om te bespreken hoe verder
Woensdag 2 mei naar het ziekenhuis voor een gesprek met de verpleging
Donderdag 3 mei om 8.30 in het ziekenhuis waar ze om 9.00 zouden starten met de opwekking van de bevalling dmv vaginale tabletten. Hierna zou er geen weg meer terug zijn en ik voelde me meer dood dan levend
Na de eerste dosis vaginale tabletten bleef ik maar zachtjes tegen mijn buik zeggen: blijf zitten jantje, blijf zitten, bij mama ben je veilig
Vrijwel meteen begonnen de buikkrampen, dit was dan alleen een teken dat de pillen werkten.
3 uur later de volgende dosis en nu deed het echt pijn. rond 14.30 wist ik zeker dat het weeen waren. 15.30 nog een dosis tabletten. Nu kon het me echt niet meer schelen of ik pijnbestrijding kreeg of niet want ik ging kapot. Prik in mijn bil, zou de pijn minder van worden binnen een kwartier. Eh niet dus.Misselijk werd ik wel en hoe.In bakjes gekotst, bijna sander ondergekotst terwijl hij een vol bakje kots vasthoud.
Ruggeprik. AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAaaah wat een verlossing. Na 20 minuten wachten waarin ik de verpleegster de open van de kop gekletst heb, mocht ik weer terug naar de kamer.
sander vroeg of hij een sigaretje mocht roken. Ik had geen pijn dus van mij mocht hij. Ondertussen belde ik mijn moeder, maar ik voelde eigenlijk een drukkend gevoel. Ach ik hou het wel op dacht ik nog. sander komt terug, ik hang de telefoon op en voel dat het drukkende gevoel niet in het gaatje zit waar ik dacht dat het uit moest
En het blijft maar zakken. Met mijn hand voel ik en voel ik het hoofdje. Dan zeg ik tegen sander dat hij de zuster moet halen omdat Jan er al is.
Verpleegster komt, kijkt en roept nog even persen. En daar was hij. Nog in de vliezen, dus die moeten nog gebroken worden
Mijn zoon wordt op mijn buik gelegd. Onze mooie kleine Jan
Helemaal perfect voor mij, alleen leefde hij niet
De hele avond heeft hij in zijn mandje naast ons gelegen

De verpleegster was Engelse en heette Jan, afkorting van Janet. Dit moest volgens mij zo zijn

Nou dit was de bevalling

De crematie was erg mooi, maar erg heftig

Toen ze van het crematorium met Jan aan kwamen, heb ik de mand overgenomen en op mijn schoot gehouden. Dicht tegen me aan. Ik heb er zelfs nog over nagedacht om hard weg te rennen en dat dan vanzelf wel alles goed zou komen, als ik maar hard genoeg rende

Ik heb 2 stukken voorgelezen. 1 brief gericht aan jan namens mij en omdat sander het niet aankon heb ik voor hem iets voorgelezen

Groetjes Denise

claudia, naar mijn idee zou jij gisteren uitgerekend zijn. Heb er nog aan lopen denken gisteren. Wat is het leven toch K U T

jep, tis echt dood hier!

Clau mocht je toch nog eens komen, wij schrijven nu op het topic zwanger van 2e vanaf december 2006.

Toch kom ik dagelijks toch wel even kijken of je ons niet vergeten bent.