Ik kan je perfect begrijpen. Dat is zo een dubbel gevoel, aan de ene kant ben je wel blij voor dat koppel maar anderzijds ben je stikjaloers en vraag je je af, waarom bij ons niet?
Heb al miskraam achter de rug en nu is het afwachten voor de tweede want het ziet er slecht uit. Weer hetzelfde als vorige keer, goed vruchtje, te kleine vruchtzak. Nu waarschijnlijk genetisch onderzoek laten doen.
Heeft er nog iemand dit probleem al gehad?

Hoi Wendy,

Ik begrijp perfect hoe je je voelt.
Mijn schoonzus was uitgerekent voor 18 augustus 2004, ik voor 4 december 2004, maar op 16/06/2004 ging het bij mij mis, op 16 weken zwangerschap miskraam, hartje plots gestopt, geen enkele oorzaak gevonden.
Mijn schoonzus is dan bevallen op 06/08/2004 van een zoontje en ik had het er toch zo moeilijk mee vooral toen we haar in het ziekenhuis gingen bezoeken (we moesten wel, mijn man is peter van haar zoontje), elke keer ik haar zag toen haar bevallingsdatum naderde en ze zo overgelukkig praatte over de nakende bavalling en dan achteraf als ik haar zoontje zag (en zeker in de armen van mijn man) deed dat toch zo een pijn.
In september 2004 mocht ik dan terug proberen om zwanger te worden en het was van de eerste keer raak, nieuwe uitgerekende bavallingsdatum => 6 juni 2005 (bijna een jaar na mijn eerste miskraam).
Maar op 06/12/2004 (2 dagen nadat ik normaal van mijn vorige zwangerschap zou zijn bevallen) ging het weer mis, zelfde scenario, deze keer maar 14 weken zwanger maar weer het hartje plots gestopt en geen oorzaak gevonden.
Mijn schoonzus was bevallen met keizersnede (stuitligging) net zoals ik ook al 2x ben bevallen met keizersnede (bekken te smal) en ze moest wachten tot augustus 2005 vooraleer ze terug zwanger mocht worden. Een maand geleden kreeg ik te horen dat ze opnieuw zwanger is, dat was letterlijk een mes door mijn hart.
Volgende week mogen wij er ook terug aan beginnen maar ik ben zo bang dat het weer zal verkeerd aflopen.
Ik kan momenteel geen zwangere vrouw of pasgeboren baby zien want het doet toch zoveel pijn.
En ik vermijd dan ook alle contact met mijn schoonzus momenteel vooral ook omdat zij totaal geen tact heeft en er niet bij stilstaat hoe erg ze me kwetst met haar manier van doen. Zo duwde ze haar 4 maand oude zoontje nog geen week na mijn miskraam gewoon in mijn armen zonder iets te vragen of er ook maar even bij stil te staan dat ik dat op dat moment totaal niet aankon.
Hopelijk kan ik volgende maand hier op het forum meedelen dat ik opnieuw zwanger ben en hopelijk mag ik dan binnen 9 maanden melden dat ik bevallen ben van een gezonde zoon of dochter.

groetjes,
Bieke