Hallo mijn lieftallig zusje heeft ook zuurstoftekort gehad tijdens ze in de buik zat van mijn ma. Eerst leek alles ok maar toen ze niet volgde met de oogjes begon alles mis te lopen. Het was een tweeling, jongen en meisje en het jongetje is afgestorven de dokters zeiden dat hij mocht blijven zitten kon geen kwaad, wel dus. Nu gaat ze door het leven als zwaar gehandicapt meisje, ze is ondertussen al 14 jaar geworden. Ze heeft het Syndroom van West heb zelf een bundel samen gesteld hoe ze reageerd en wat ze juist allemaal doet voor mijn school omdat ik verzorgende ben, zorg ik ook vaak voor haar. Zit in mijn laatste jaar 7 thuis en bejaardenzorg. Ze doet aanvallen van epilepsie en leeft in haar eigen wereldje. Ze heeft de hersenen van een foetus van 20 weken, een grote baby die alles normaal krijgt als meisje. Ze is een hele brave meid daar mogen we zeker niet van klagen maar het is soms heel moeilijk omdat ze geopereerd is wegens scoliose misgroeiing wordt ze verplaats met een tillift. Alles is hier thuis aangepast. Nu pas als ik ouder ben 20 jaar besef ik goed wat mijn ma allemaal meemaakt en heeft doorstaan. Ze is een droom van een kind die heel veel verzorging nodig heeft, eten geven, verluieren ... Niets kan ze alleen. We hebben 5 a 6 jaar geleden besloten om haar definitief thuis te houden, waar we blij om zijn als je haar reacties ziet en hoort. Heb je nog vragen of wil je mijn bundel is lezen, stuur je maar een mailtje met je emailadress. Momenteel kan ik mij geen leven voorstellen zonder haar. Groeten sara uit Halle.