hoi
logan en morgan zijn met hun fotos bij baby van de maand willen jullie voor ons stemmen

alvast bedankt
groetjes wendy en logan en morgan

Hoi dames,

ff vlug dag zeggen gaan sewens in huis werken.Robbe slaapt.
Cathy proficiat met je nieuwe job,idd extra ervaring.Hoe zit het met 2de kindje,plannen ff terug opgeborgen.
Heb net de verhalen gelezn,vind het wel erg,zo een stress heb ik toch niet ervaren en nog niet trouwens,zou spijt hebben moest ik zo door het leven gaan.
Probeer zoveel mogelijk te doen maar als het niet kan blijft de kuis gewoon ff liggen.Ben ook blij dat ik part time werk.Maar ik moet gaan dochter gaan halen en dan zijn we weg.
Groetjes,
sandy

Hey dames,

Woensdagmiddag ben ik mijn contract gaan tekenen. Start was voorzien 14/11. Nu belt gisteren de brouwerij met een jobvoorstel. Ik deze morgen op gesprek geweest en mag direct beginnen. Nu zat ik natuurlijk met het probleem dat ik bij dat ander al een contract van bepaalde tijd getekend had, dus misschien kon ik er niet onder uit. Direct toen ik thuiskwam naar de firma gebeld, na een tijdje belden ze terug met het nieuws dat ik er niet moet beginnen (wat een opluchting!).
Dit contract bij de brouwerij is tijdelijk (6 maanden) maar kan verlengd worden. Het is om iemand te vervangen die net een hersenbloeding gehad heeft. Ik vind het wel heel erg voor de persoon in kwestie. Hopelijk komt ze er goed door en kan ze na een tijdje het gewone leven terug opnemen.
Eigenlijk had ik best een luxe-probleem!!

Allée, ga nog wat inpikken en morgenvroeg zijn we weg.

groetjes
Cathy

Hey,

Hier ben ik ook nog eens. Alles is ok hier hoor, dus geen zorgen. Geen zieke kindjes meer, mama is ook terug beter en de stress op Wilfried zijn werk valt al bij al nog mee vergeleken met vorige jaren op het einde van het jaar. En toch voel ik me niet zo goed eigenlijk. Ik kan om het minste beginnen janken, ben de hele tijd moe en zie er eigenlijk allemaal het nut niet meer zo van in. Ik mis mijn oma heel erg, en droom regelmatig over haar. Als ik tenminste slaap, want dat lukt ook al niet meer zo goed. Het ligt deze keer nochthans niet aan Mare, want die slaapt nu toch meestal door tussen middernacht en half 6. We steken haar nu samen met Dries in bed, tussen 19u en 19.30u. Dan wordt ze meestal een keer wakker als wij naar boven gaan, zo rond middernacht dus. En dan slaapt ze weer verder tot de vroege ochtend. Ik ga haar dan een fles chocomelk brengen, die ze zelf in bed leegdrinkt, waarna ze weer verder slaapt. Al bij al dus nog te doen. Maar nu lig ik dus gewoon van mezelf wakker. Ik weet niet wat ik heb eigenlijk. Ik moet me vaak gewoon vooruitslepen, alles is me te veel. En aan mijn man heb ik niet veel, want die is altijd aan het werk. Vorige week is hij welgeteld één keer thuis geweest voor ik de kinderen naar bed bracht, en toen had ik ze nog beneden gelaten tot 20u! Vergeleken met andere jaren valt het echt wel mee hoor, de hoeveelheid werk en overwerk, maar ik verdraag het gewoon niet. En àls hij thuis is, gaat de computer aan en dan zit ik ook maar te wachten tot hij die uitzet (als we gaan slapen dus). Ook helemaal normaal voor de tijd van het jaar hoor! Maar ik kan er precies niet mee om nu. Ik heb gewoon veel aandacht nodig blijkbaar... Ik verheug me enorm op Kerstmis, dan heeft hij een weekje vrij. Maar of het daarna beter zal gaan??? Pfff, ik heb gewoon een serieuze dip denk ik.

En of die derde kleine er ooit komt, is ook nog maar de vraag. Ik had nochthans Wilfried min of meer overtuigd, maar nu begin ik zelf dus te twijfelen. Ik heb nog altijd last van mijn bekken, en durf daarom ook een nieuwe zwangerschap niet zo goed aan. Maar ja, hoe wil je aan een kleintje komen als je niet zwanger wilt zijn? Ik vrees ook dat als ik terugga naar de orthopeed, hij me nog een zwangerschap zal afraden, daarom durf ik daar ook niet meer naartoe te gaan. Dan is het direct zo definitief! Ik ben nu serieus aan het denken om die derde dan maar te laten waar hij is, en me eventueel op te geven voor een pleegkindje of om eventueel in de zomer een 'Tjernobil-kindje' te laten afkomen. Het voelt gewoon niet compleet, zo zonder nóg een kleintje...

Zo, ik ga maar weer eens doordoen. Het huishouden doet zich helaas nog steeds niet vanzelf, en dadelijk is het ook alweer tijd om Dries te halen. Sorry dat ik zo'n depri-bericht hier post, maar het helpt wel een beetje om het eens allemaal te kunnen uiten. Hier thuis doe ik dat niet omdat Wilfried zelf al genoeg aan zijn hoofd heeft met zijn werk, en met familie en vrienden allemaal ver weg wonen komt het er vaak niet van. Dus...

Groetjes,
Marian

Hallo,

Sandy, proficiat hé. Ja die verhuis dat is niet niks, maar nadien zitten jullie in jullie eigen huisje hé.

Marian, kop op meid. Je klinkt een beetje depri, misschien is het wel door die donkere dagen tegenwoordig. Probeer aan de mooie dingen in het leven te denken, je 2 gezonde kids.
Nu ik heb zelf ook mijn mindere periodes hoor, ik denk nog dikwijls aan mijn overleden oma en dan pink ik ook een traantje weg. Maar nadien denk ik, ik moet gewoon meer van het leven genieten want het is zo kort.

Op het werk alles ok. Leuke job!!

Gisteren met Jonas naar de sint geweest in het shopping center, was leuk, al begon hij wel te wenen als hij de sint zag en staat dus met een treurig gezichtje op de foto.

Hoe zou het met Debby zijn? Lang niet gehoord.

groetjes
Cathy

Hallo,

Marian, het zit je ook ni echt mee hé meid. Hopelijk gaat het al wat beter met Wilfried en de kids.

Hier gaat het tegenwoordig ook niet zo goed. Ik wil eens leuk nieuws krijgen en niet steeds slecht nieuws. Vorige week een factuur van electrabel gehad om achterover te vallen. Nu kan het nog meevallen, zij hadden een schatting gedaan wat we verbruikt hebben, maar we hebben een pak minder verbruikt, dus hopelijk volgt er nu een aangenamere factuur (alhoewel betalen nooit leuk is).

Jonas is sinds vorige week woe ziek. Eerst overgeven en koorts, dan weer beter. Maar Robin is er deze morgen mee naar de dokter geweest en hij heeft een dubbele oorontsteking. Ocharme toch, gelukkig heeft die geen pijn als hij ligt waardoor die dus heel goed slaapt.
Robin gisterenavond en vanacht ook ziek, altijd maar overgeven. Die voelt zich ondertussen terug goed, goed genoeg om wel naar een vergadering van het werk te gaan (mannen hé). Ik dus maar een halve dag verlof genomen om bij onze spruit te blijven. Normaal gaat die naar oma als die ziek is, maar die heeft zelf een erge verkoudheid.
Ikzelf hoest ook al enkele weken, het mag nu ook eens stoppen.

Jonas en sinterklaas het gaat nog altijd niet samen. Als hij er een meter vanaf staat, gaat het nog, maar dichterbij begint hij te wenen.
Het zal wel beteren, eens hij beseft dat die pakjes brengt.

vele groetjes en tot de volgende

Cathy

hey allemaal

het is percies zo wat bij iedereen he dat depri gevoel pffs heb ook weer moeilijk hoor
alles is te veel!!! heb schrik als ik alleen ben met de kindjes ! dat heb ik nooit gehad!! ween ook de heledag lang dat ons logan kom troosten :(dan over een derde gesproken denk d

Hoi allemaal,

Ja, het is alweer een hele tijd geleden dat ik hier nog ben geweest. Ik heb wel regelmatig gekeken of er nieuwe berichtjes waren, maar had gewoon de moed niet om zelf nog eens iets neer te zetten.

Ook hier is het best moeilijk geweest de laatste tijd. Ik ben mentaal gewoon een beetje op, en afgelopen week ben ik dan ook nog eens erg ziek geworden. De huisarts heeft me gisteren dan doorgestuurd naar het ziekenhuis voor longfoto's, want ik kreeg steeds minder lucht. Een longontsteking was het gelukkig niet, en dus mocht ik gewoon terug naar huis. Maar ik was wel zo ziek dat ik mijn ouders heb opgebeld om te vragen of zij Dries en Mare wilden komen halen. Dus die zijn gisterenavond nog afgekomen, 120km enkele rit. Vandaag is het iets beter, maar dat mag ook wel als je weet wat voor medicatie ik hier heb staan: 2 astmapufjes, een zware hoestsiroop, bruistabletten tegen slijmen, antibiotica, suppo's, neusdruppels... Maar ja, beter helemaal stoned dan zo ziek als gisteren!

Debby, nu over naar ivf? Het zit jullie echt niet mee hè. Wat moeten jullie dan bij Ryan ongelooflijk veel geluk hebben gehad dat hij eigenlijk bijna direct met Clomid 'gelukt' is. Maar ja, dat is natuurlijk nu maar een schrale troost. In ieder geval duim ik nog steeds heel hard voor je dat het nu snel mag lukken. Wacht maar niet op mij!

Want dat is nog een heel ander verhaal... Ten eerste is er weer een probleem met mijn schildklier, dus kan ik niet anders dan nog even geduld te hebben, minstens een maand of 3-4. En ten tweede is Wilfried helemaal van gedacht veranderd en wil hij absoluut geen derde meer. Ok, het waren een beetje mindere omstandigheden de afgelopen week, maar de boodschap was wel duidelijk. Hij zei gewoon dat als ik nog een derde wilde, dat ik 'die 2' dan ook maar moest meenemen en de scheiding aanvragen. Ik heb nu dus hele grote vraagtekens bij die derde, want om nu alles op te geven voor nóg een kindje, dat gaat me toch te ver. Aan de andere kant vraag ik me stiekem wel eens af of deze relatie wel echt 'voor altijd' zal zijn, en als ik alleen zou komen te staan met de kinderen, zou ik er toch graag 3 hebben. Niet dat onze relatie niet goed is hoor, integendeel. Maar ik kan me zo ergeren aan het feit dat hij zich zo opjaagt aan de kinderen, ook als ze (in mijn ogen) niks verkeerd doen. Dan denk ik wel eens: is het voor iedereen niet beter dat we apart gaan wonen of zo?

Sandy, jullie zijn blijkbaar hard aan jullie huisje aan het werken! Dat doe je inderdaad beter zonder je kindjes erbij, hoe hard je ze ook mist. Ik kan het me helemaal voorstellen: ik mis Dries en Mare nu al ongelooflijk, terwijl ze pas van gisterenavond weg zijn.

Wendy, ook bij jullie dus last van de donkere decemberdagen! Nog even meid, en de dagen gaan weer lengen. Ik kijk ook enorm uit naar de lente, en hoop dat alles dan weer beter gaat.

Cathy, hopelijk zijn nu alle zieken een beetje genezen? Niet al te veel slecht nieuws meer gehad?

Zo, ik ga me terug neerleggen. Voel me nog wat wankel op mijn benen, maar ik krijg tenminste terug lucht. Dus nog maar goed wat rusten, en dan kan ik morgen mijn kindjes terug gaan halen, joepie! Het is eigenlijk pas nu ze een paar dagen weg zijn, dat ik besef hoe een troost de kinderen voor mij al zijn geweest als ik het moeilijk had. En dat was de afgelopen maanden nogal eens het geval...
Dus voor jullie allemaal prettige feestdagen, en dat 2008 ons alles mag brengen waarnaar we het afgelopen jaar zo verlangd hebben!

Groetjes,
Marian