Dag Elsje,

pff, die IUI niet gelukt... Da's echt weer een domper. Verdrietig en kwaad ben je dan, hé! Natuurlijk wil ik tegen je zeggen dat het voor jullie ook weggelegd is en dat het er zeker van zal komen, maar daar ben je nu niet veel mee, hé. Ik stuur je in ieder geval een dikke knuffel.
Wat ik me wel afvraag, is of je niet op een andere manier kan gestimuleerd worden. Ik weet dat jullie van dat zwanger worden geen al te zwaar medisch verhaal willen maken, maar misschien is het goed om eens te horen in een fertiliteitscentrum of bij een andere gyn? Want ik heb zo het gevoel dat deze hormonen voor jou niet zijn wat ze zouden moeten zijn. Ik had dat gevoel met clomid nl ook, heel sterk zelfs. Al was er toen ook een "medische" reden om over te stappen naar iets anders omdat m'n baarmoederslijmvlies te dun was. Maar ik weet 't niet, die hormonen halen je emotioneel zo onderuit, da's echt niet meer te doen. Persoonlijk lijkt me dat een even sterke reden als een te dun baarmoederslijmvlies. Uiteindelijk speelt "je goed voelen in je vel" toch ook een belangrijke rol?

Ivm het feit dat sommige vrienden het weten. Tja, een paar mensen wisten dat we aan het proberen waren en dat er problemen waren, maar op den duur heb ik amper nog iets gezegd omdat ik op den duur het aanvoelde alsof ik met niet veel anders bezig was dan follikels laten groeien en springen en baarmoederslijmvlies laten aandikken. Sommige anderen (m'n moeder en een zus) wisten dat er vanalles mis met me was en dat er uitgezocht werd op welke manier dat zou aangepakt worden, maar ze wisten niet dat er "pogingen" ondernomen werden. Op die manier bleef het dus nog vrij "rustig", al moet ik wel zeggen dat mijn vriend en ik ons pas echt "bevrijd" voelden op het moment dat we beslisten om de hele santenboetiek wat stil te leggen in afwachting van onderzoeken en zo. En ja, toen was 't juist prijs.

Elsje, in ieder geval is 't niet simpel om een evenwicht te vinden tussen "er werk van maken" en je er goed bij voelen. Ik wilde dat ik je wat gouden tips kon geven...

Hi Tod!!!
Ik weet niet of je die Hollandse met cabrio van het andere forum nog kent? (Inmiddels al weer 6 maanden gezegend met een pracht van een knul...)
Ik zapte langs het back-upforum en kon mijn ogen niet geloven toen ik je banner zag!!! Gefeliciteerd meid en je bent al zo ver onderweg!!!!
Ik weet niet beter dan dat jouw ventje enorm moest wennen aan het idee van vader worden en een stap zetten in jullie relatie. Maar blijkbaar is die situatie al een hele tijd terug veranderd. Vertel, vertel...

En Elsje, veel sterkte meid. Ik heb geluk gehad met mijn snelle zwangerschap. Dat beseffen wij ons terdege. Er zijn toch meer mensen waar een kleintje krijgen niet zo simpel is. Het blijft een wonder, toch? Hoop dat jullie ook snel verrijkt worden met een prachtcadeau... Dus, en blijf geloven, hoe moeilijk ook. (Ondanks die draak van hormonen)

Nou, daar komt íe hoor...

Julie vorig jaar zijn we getrouwd en hadden we bepaald dat 'het welkom was' en dat we wel zouden zien hoe die dingen lopen. We gingen op huwelijksreis naar Canada (mooie omgeving, weet jij ook) en letten nergens op.
Na mijn eerste werkweek na deze lange vakantie (was ruim een maand vrij geweest), merkte ik vreemde bobbeltjes op mijn tepelhof. Toch maar een test gedaan en ik hoefde echt geen 2 minuten te wachten op het resultaat. Direct na het doen van de test verschenen al twee strepen!!!! Mijn hart race-te in mijn keel en ik ren de kamer in om mijn schatje in te lichten. Hij schrok zich ook een hoedje, echt net als ik... Die avond gingen we samen naar de film, waar ik me overigens niets van kan herinneren. Mijn darmen verplaatsten zich op volle toeren, wat ze volgens mij 3 rijen achter ons ook konden horen. Hoewel we superblij waren, heeft het even geduurd eer we eraan gewend waren. M.n. mijn schatje moest nu toch definitief de drempel over, hij werd papa.
Mijn zwangerschap is voorspoedig verlopen. Op mijn werk was het superdruk de 1e 5 maanden, maar daarna heb ik rustiger aangedaan. Ik was half april uitgerekend.
Er was na de 20wkn echo sprake van dat die datum niet juist was. Mijn kleine was 2 weken voor qua groei, dus een extra echo volgde. Ook toen meer dan een week groeiverschil, dus we hielden rekening met een eerdere bevalling. Maar op de dag die in eerste instantie was uitgerekend diende hij zich aan.
Een avond en een nacht heb ik met weeën de gang op en neer gelopen (kon er echt niet bij liggen, vond ik verschrikkelijk). Helaas bij controle door de verloskundige de volgende ochtend, had ik pas 1cm ontsluiting. Dat schoot dus helemaal niet op.
Op naar het ziekenhuis, aan de monitor. De weeënactiviteit en de hartslag van onze kleine reus was gelukkig prima.
Ik kreeg een prik met slaaproes en pijnstilling, zodat ik even kon dutten. Er werd geopperd dat het misschien een valse start zou zijn (en ik weer naar huis zou kunnen, NEEEE).
Het tegenovergestelde gebeurde. Mijn weeën werden sterker, mijn vliezen braken en binnen 3 uur had ik volledige ontsluiting. Dat had niemand verwacht. Het was die dag mega-druk in het ziekenhuis, dus dat ik persdrang had, ontging iedereen volkomen. (Ik lag immers pas een paar uur binnen.)
Uiteindelijk is het een heel gevecht geweest, want ik was een beetje high van die prik en ik had mijn eerste/sterkste persweeën weggepuft. Maar is onze zoon gezond ter wereld gekomen, met zijn bijna 9 pond en 55cm!!!
En ik zal je zeggen, ik vond het allemaal wel meevallen. Let wel; 't zal geen hobby van me worden. Maar het viel me mee! (Dat geeft hoop he!!!) We zijn echt ontzettend gelukkig met hem en het gaat erg goed allemaal.
En ook al twijfelde papa vroeger altijd erg hard aan het vaderschap. Hij is verliefd en megablij!

Zoo... die kleine moet weer even naar bed. Dus ik brei er een eind aan.
Jij hebt dus een hele medische mallemolen doorlopen. Ik vind toch dat je dat vaak hoort. Een vriendin van mij en mijn zus ook. Gelukkig hebben ook zij, net als jij, succes gehad. Voel je je goed?

Zozo, Suus, jij hebt dan wel een hele brok op de wereld gezet, hé! Maar da's niet zo uitzonderlijk hoor, dat als de mama even wat rust krijgt (wat sedatie, een bad, ...) dat het dan ineens supersnel gaat. Maar ja, als er nu één iets is waar geen recept voor bestaat, dan is het wel een bevalling, hé. Laten komen zoals 't komt en zien wat en hoe het loopt, zeker? Ons kindje zit nu in stuit, de vraag is of hij/zij nog zal draaien of niet. gebeurt dat: wij blij, gebeurt 't niet, 'tja, dan is 't een keizersnede, hé. Niet veel aan te doen.

Zeg Suus, ik ben wel benieuwd naar latere verhalen en foto's van je ventje!!


Elsje, ik ben eens gaan terugkijken in je verhaal en las over die tussentijdse bloedingen. Het moet toch zijn dat er hormonaal vanalles nog niet in orde is, denk ik dan. Misschien moet je eens bij een fertiliteitscentrum gaan horen? Ik weet 't, mij schrikt dat ook af, maar toen m'n ventje hele rare zwemmertjesresultaten bleek te hebben, zei de androloog ook dat hij een staal naar een fertiliteitslabo moest sturen in plaats van naar een algemeen labo. Daar letten ze nu immers meer specifiek op dergelijke zaken, hé. Wat die tussentijdse bloedingen betreft, ik weet dat een voormalige collega die ook had en daar veel last mee had. Omdat zij hier in Antwerpen nog geen gyn had, vroeg ze aan mij naar welke gyn ik ging. Ze is er heen gegaan en hij heeft haar naar verluidt goed kunnen helpen, maar ik weet niet wat of hoe.
Ook als je niet zwanger wil worden, is het toch nodig om te weten waar die tussentijdse bloedingen vandaan komen. Als ik me goed herinner, kunnen die veroorzaakt worden door (oa) poliepen, vleesbomen, baarmoederhalswondjes en soa's. Ik weet niet of al die mogelijkheden al uitgeklaard zijn bij jou? Je hebt wel al een kijkoperatie gehad, zeker, hé?
Nu, feit is dat dergelijke bloedingen geen goed "bedje" bieden voor een bevrucht eitje, dus in jouw situatie zou ik (al is dat gemakkelijk gezegd, natuurlijk) die gyn even laten voor wat ie is en op zoek gaan naar een andere plek waar ze je op een meer professionele manier kunnen helpen om dat alvast uit te klaren. Bij ons was dat ook onze aanpak: eerst dat mannenprobleem uitklaren en dan zien we wel weer verder.

aha, onze Fie is er ook!
En, hoe gaat 't in 't nieuwe huis, al wat gewoon?
Zeg, nu kunnen jullie allebei samen 's ochtends naar 't werkske rijden!
En vertel eens, op welke manier zit je job ertussen dat een volgende zws niet kan? Allé, niet dat ik wil zeggen dat het volgende kindje nu al moet gaan komen (ik ben de laatste om mensen te pushen voor kindjes!!), maar stellen ze daar zo hard hun grenzen?

Elsje, hoe zit 't met jou?

Hi dames,

Elsje, ik duim voor je dat je nu geluk zult hebben!
Tod, je zwangerschap is dus al een heel eind. Spannend joh. Hebben jullie al spulletjes uitgezocht?
En over de stuitligging, kun je geen versie laten doen? Een mama op mijn zwangerschapsgym heeft met 35 (of 36?) weken haar kindje laten draaien. Da's heel goed gegaan, hoewel het geen pretje was. En mijn zus overigens, is van haar oudste 2 kids op natuurlijke weg bevallen en beide kids waren stuitliggers. In NL doen sommige gynes dat dus. Ze hadden er vertrouwen in dat mijn (overigens enorm tenger gebouwde) zus dat ging lukken.
Ach, misschien draait hij/zij alsnog wel. Kan natuurlijk ook...

Met ons zoontje gaat het heel erg goed. Sinds deze week heeft hij de hoge C ontdekt, onze kleine Pavarotti. Heerlijk dat zingen... Hij tijgert een beetje achteruit, maar hij rolt nog niet terug van buik naar rug. Hij is vrolijk en vriendelijk. Rustig en uiteraard de mooiste van allemaal!!!
Ik zal eens een profiel aanmaken om er foto's op te zetten!

Groetjes.

Hallo!
Zaterdag had ik de iui dus nu is het terug afwachten.
Ben vorige week een maansteen gaan halen, wie weet helpt het wel een beetje!

Tod, hoe is het met je?

Fie en Suus hebben jullie foto's??

Groetjes

Tod,
Daarnet een klein beetje bloed afgeveegd, ik hoop dat m'n regels er nog niet doorkomen want dat zou opnieuw snel zijn!!

Heb niet echt een antwoord gekregen, enkel dat ze niet alles kunnen controleren en dat er processen in het lichaam zijn waar ze geen vat op hebben. Eventueel wanneer het IVF zou worden kunnen ze verder kijken...

Hoe is het met je ?

Groetjes!

Dag Tod,
Nu hebben we zoiets van... voor dit jaar is het genoeg geweest. Volgend jaar wil ik verder gaan met onderzoeken en zo, nu kunnen we rustig genieten van de eindejaarsperiode en huwelijksverjaardag (16/12) zonder pillekes, spuitjes,...
Een geluk dat je bekken zich zo goed kan houden, hopelijk blijft het zo! Ben al benieuwd naar je kleine spruit!
Wat leuk dat je zo die beelden kan zien, moet zalig zijn. Hopelijk blijft hij/zij nu netjes zitten hé. Geeft waarschijnlijk wel kriebels in je buik als ze zo draaien.
Ik voor je dat alles zo goed blijft gaan!
Groetjes!

Elsje,

groot gelijk heb je ivm "genoeg voor dit jaar", ik zou ook zo zijn. Dat gevoel komt me héél bekend voor... Laat je alsjeblieft volgend jaar maar eens grondig onderzoeken, zodat je gewoon zeker bent van alles, en dan kan je nog zien bij wie je welke behandeling doet, hé.
De verloopt goed en die houdingsverandering van ons kindje was niet "kriebelig", maar dat was gewoon een complete golf die over m'n buik ging. Doet geen pijn of zo, hoor, maar 't was wel heel even heel indrukwekkend.

Fie, neen, de gynaecoloog vindt 't zo de max dat we 't niet willen weten, dat hij er een spel van maakt om er niet in de buurt te komen. Zowel de gwone echobeelden als de 3d-echobeelden van 't hoofdje, gezichtje waren echt indrukwekkend. Al zijn ze dat altijd geweest. Hij moet blijkbaar een uitstekend toestel hebben, als ik vergelijk met collega's en vrienden. wat een verschil! Handjes die zwaaien, de placenta aftasten, nageltjes, haartjes, oogleden, plooitjes in de huid, ... alles zie je. Maar ook inwendig. Zelfs wij kunnen eigenlijk goed volgen waar tussen de organen, wervelkolom etc hij zit te kijken. De blaas en het maagje zien we bijvoorbeeld al van 15 weken of zo goed zitten, idem voor de aorta, vena cava etc. Ja, je moet geen bioloog of medicus/-a zijn om die beelden te snappen. Maar nu zagen we dus een happend kindje, proevend van 't vruchtwater, sabbelend aan de placenta, voelend aan de navelstreng (van die tastende vingertjes), en dan op een bepaald moment geeuwde het kindje en strekte zich zo echt uit: hoofdje achterover, armpjes opzij, ... Schattig, hoor! We weten ook dat ons kindje van die uitgesproken lipjes heeft en dat de lipjes mooi dichtgegroeid zijn.

Oja, wat de sint betreft, ik ben écht overtuigd dat er gewoon zwaar overdreven wordt met sint-kado's. Uiteindelijk is het voor zo'n kleintje toch gewoon leuk om iets te krijgen, een verrassing, met de hele sfeer errond. Maar moet dat dan een hele lading zijn? Of zo van die mega-kado's? Pff, ik snap het niet echt, hoor.