O, O, O,

wat zijn al die verhalen herkenbaar... De mensen zijn zo medogenloos. Aan de school krijg ikal een hele tijd commentaar met de eerste 4 kinderen. Toen ik nummer 5 verawachtte (1e in nieuw huwelijk) waren de reacties ronduit gemeen! Het is een kille, harde gemeeschap. Weet je ik nu doen de kinderen met de bus naar de opvang laten rijden, en ze daar allemaal samen gaan ophalen, gewoon om die reacties en blikken niet te moeten ondergaan...
Ik bevestig wat andere mama's hier zeggen: ons gezinsleven verloopt heel harmonisch, elk kind krijgt zijn deel van de aandacht. Ik zit meestal mee in de badkamer op een krukje als ze één voor één douchen, en dat zijn supertoffe persoonlijke momenten, ook met de oudste die nu 10 is. Ze vragen dat zelf "mama, kom je erbij zitten, voor de gezelligheid?". Het klinkt wellicht gek voor sommigen, maar daar wil ik tijd voor maken!!!!!
Ook voorlezen doe ik bijna elke dag. TV en computer zijn hier strikt beperkt, het mag, maar alleen als ze flink zijn, en het is telkens maar kort, in de week 10 min of 15 min, in het weekend soms tot een uur in totaal per dag...
Sommige kinderen die alleen of met twee zijn zitten urenlang voor het scherm...
Wat ik wel moeilijk vind, is dat mijn man, voor de eerste keer vader is, en met de grote 4 geen routine heeft, en soms echt de lat te hoog legt,te streng is... Daar ben ik veel geduldiger in, ik vind trouwens dat het roepen op de kinderen NIET helpt, ik bereik veel meer met mijn rustige aanpak.
Vanaf maandag begin ik weer te werken, na rugoperatie, ik ga toch tijd blijven maken om op het forum te surfen, en steun en troost te vinden. Raar, ik heb 1 vriendin die mijn kinderwens begrijpt, voor de rest veel onbegrip en commentaren over mongooltjes, en armoede, en "geen tijd voor jezelf" enz... Akelig, hoor!
dank voor alle reacties, ook deze die niet aan mij waren, het doet eindeloos deugd!!
Mama Els