Allereest heel veel sterkte voor vandaag, het zal erg emotioneel zijn.

Ik begrijp, dat je bang bent voor de toekomst, dat is heel normaal.
Ik ben mijn zoontje verloren 3 dagen voor de uitgerekende datum, en 4 maanden later kreeg ik een miskraam op 6 weken.
Ook ik dacht dat het voor ons niet meer weggelegd was, en dat ik blij moest zijn, dat ik al een gezonde dochter had.
Maar precies een jaar na mijn zoontje, was ik opnieuw zwanger, en 10 mei 2006 ben ik bevallen van een kerngezonde dochter.
Nog steeds ben ik een doemdenker, want ik denk: ik ben blij, dat het een meisje is, want jongetjes overleven het bij mij niet.
Ik heb ook een enorm schuldgevoel naar mijn man toe, ik kan hem niet eens een zoon geven!
Maar deze gedachten zijn normaal.
Die angst zit erin, en blijft erin.

Probeer het verlies een plaatsje te geven. Praat erover, als je de behoefte voelt.
Lucas is jullie zoon, en dat blijft hij, al mocht hij niet op deze wereld blijven.
Hij heeft jou moeder gemaakt.
In jullie harten leeft hij voort.

veel liefs Nicole

Hoi mama van Lucas en de andere moeders van engeltjes!

Ook wij hebben na een zwangerschap van ruim 27 weken afscheid moeten nemen van ons dochtertje. Het jaar ervoor hadden wij een miskraam. We dachten dat het niet meer zou lukken, maar het verhaal neemt een andere wending. Wij bleken 'per ongeluk' (het mocht eigenlijk nog niet, we hadden de resultaten van Lisanne nog niet) toch zwanger. Gelukkig was er volgens het ziekenhuis geen bezwaar, we worden alleen strenger gecontroleerd. Het is nog pril, maar ik heb er gewoon een goed gevoel over. En kijk eens naar die datums, dat is toch wel bijzonder.... Ik hoop dat jij en ik en alle anderen die dit hebben meegemaakt nog eens zo'n hummeltje krijgen waar we wel voor mogen zorgen. Heel veel sterkte toegewenst om het verdriet om Lucas een plaatsje te geven en hij leeft voor altijd in je hart!

Liefs Sandra

Lieve Inge,

Ik kan me zo goed terugvinden in je verhaal. Aleen was het bij ons een meisje; ze gisteren om 16.30u geboren. Ze zou ook nooit het einde van de zwangerschap gehaald hebben.

Ik heb net het ziekenhuis verlaten, maar heb veel bloed verloren en voel me bijzonder suf. De epidurale blijft ook stevig nawerken. Ik heb verschrikkelijke rugpijn. Bovenop al dat verdriet. Ik weet echt niet hoe ik hiermee moet omgaan.

Veel sterkte!
Biba

Hallo,

Bedankt hoor, voor je snelle reactie.

Wij hebben afscheid kunnen nemen. Ze is drie uren bij ons gebleven en daarna hebben we haar meegegeven met de vroedvrouw. Die haar behandelde alsof het om een levend kindje ging. Ik heb echt enorm veel steun gehad van het ziekenhuispersoneel en dat deed me wel deugd.

De voorbije twee dagen had ik niet echt een schulgevoel maar nu denk ik steeds hoe erg het is voor iemand die zijn kindje nog later verliest. Ik voel me dan schuldig dat ik zoveel verdriet heb en me zo leeg voel.

Wij geven ons meisje volgende week een plaatsje op het kerkhof.

Wij hebben al één dochterje. Een gezonde meid van bijna drie. En we wilden altijd een groot gezin. Hopelijk mag het er nog ooit van komen(Ik heb voor deze zwangerschap ook een miskraam gehad).

Hebben jullie het resultaat van de genetische onderzoeken al gekregen?

Biba

Hallo Ukkie,

Jij ook veel sterkte hoor!

Ons meisje wordt maandag begraven. Ik denk ook, net als jij, dat het een heel zware dag zal zijn! Het besef dat ik haar nooit meer zal kunnen zien, aanraken, kussen... is op dit moment ondraaglijk.

Ik had haar zo graag een mooie toekomst, een prachtig leven gegeven. Maar ik weet ook dat ik op deze manier mijn kindje een kwaliteitsvol en pijnloos afscheid heb kunnen geven ipv een leven vol wanhoop en lijden!

Ik mis haar zo! Onze lieve meid.

Vooraleer mijn oudste dochtertje ging slapen wou ze me een kusje op mijn buik geven; voor de lieve baby, zoals ze dat zo schattig zegt. Ik zei dat haar zusje niet meer in mama's buikje woonde; dat ze heel erg ziek was en de dokters haar niet meer konden genezen. Ik vertelde haar dat ons babietje nu tussen de andere engeltjes woont op een heel mooi sterretje. En dat we altijd konden zwaaien, want dat ze ons zeker zou zien. Mijn dochtertje zei heel zacht; "ik hou van je sterretje."

Je mama doet dat ook; heel veel van je houden, lieve ster.

Biba

Hallo,

Morgen is het zover! Dan nemen we echt afscheid van onze kleine meid. Ik ben heel erg bang, maar tegelijkertijd ook heel erg blij dat ik ze terug wat dichter bij me heb. Dat ik nu de kans heb om haar te bezoeken als ik er de behoefte toe voel.

Ik heb haar een mooi briefje geschreven en dat zou ik graag samen met haar kistje begraven. Hopelijk kan dat wel!

Ik mis haar zo erg, niet te doen. In het ziekenhuis zeiden ze dat het elke dag een beetje beter zou gaan. En waarschijnlijk is dat ook wel zo, maar een week na de bevalling kan ik dat maar niet geloven. Ik neem de draad van mijn leven weer op voor mijn man en dochter, maar ik zou eerlijk gezegd het liefst in een hoekje kruipen en de hele dag wenen.

Ik wens iedereen die een kindje verloor tijdens of na de zwangerschap heeel erg veel sterkte en ook heel veel geluk toe!

Vele groetjes Biba

Hallo,

Vandaag hebben we onze lieve schat begraven. Het was een zeer zware dag, maar het helpt om het van me af te schrijven.

Een sociaal assistente van het ziekenhuis waar we bevallen zijn, heeft ons opgevangen. Zij had ook het kistje bij waarin ons engeltje haar laatste rustplaatsje vond. Het was prachtig wit met een licht eiken kruisje bovenop.

Er werden twee mooie gedichten voorgelezen en daarna kregen mijn man en ik de tijd om afscheid te nemen van ons meisje. We zijn vandaag nog drie keer terug geweest. Hebben een mooie bloempje en een kaarsje op het grafje gezet. En we hebben haar verteld dat we haar nooit zullen vergeten. Ik kan niet wachten om morgen nog eens langs gaan.

vele groetjes Biba

Hey meiden,

Allemaal van mij ook een dikke knuffel.
We hebben ons Lowieke dinsdag begraven. Ik keek er helemaal niet naar uit. Maar heb mij nog redelijk sterk kunnen houden. Mijn man had het precies moeilijker. Voor hem is het natuurlijk ook allemaal heel pijnlijk.
Ben een paar dagen niet meer op de site geweest uit tijdsgebrek.
Hoe ga je om met dit verlies? Is moeilijk te zeggen, vind ik. Ik hou mij vooral sterk door de gedachte dat de natuur de beslissing genomen heeft. Dat zei mijn gynae ook.
Heb gisteren reportage gezien van kinderen/ mensen met een afwijking. Dat is ook een heel moeilijk leven, zowel voor de mama is het een hele lijdensweg als voor het kind zelf maar ook voor je relatie, de opvoeding van ons ander kind. Alle zorgen gaan dan plots naar het nieuwe broertje of zusje dat het veel meer nodig heeft. Ik weet van kennissen dat dat een grotere lijdensweg is . Er is denk ik niets zo ergs dan uw eigen kind te moeten zien vechten in een ziekenhuis voor zijn leven... Dat zijn zo een beetje de gedachten die mij het meeste recht houden. Kan misschien een beetje egoïstisch klinken maar de natuur had het in ons geval toch ook door.
We hebben het er toch soms nog moeilijk mee hoor. Bij ons is het nu een dikke twee weken geleden en het lijkt al zo ver weg. Ik ben deze maand doorgekomen als een zombie denk ik, zonder tijdsbesef. Wist bijna ook nooit welke dag het was.
Het doet mij in ieder geval wel een beetje goed om hier op de site te komen. Jullie weten tenminste ook wat het is om een kindje te verliezen. Familie en vrienden steunen u ook natuurlijk maar ze weten niet exact wat je juist voelt.

Wij hebben toch ook beslist om dit jaar niet meer voor een tweede ( of derde in ons geval dan ) zwangerschap te gaan.
We gaan wachten tot volgend jaar. Ik zeg het er ook direct bij tegen iedereen die achter mijn zwangerschap vraagt of op de hoogte is van ons verlies. Dat ze mij binnen een paar maanden niet om mijn oren beginnen te zagen wanneer dat onze dochter er een zusje of broertje bij krijgt.
Mensen begrijpen soms niet hoe zwaar het is om een miskraam te hebben. Emotioneel maar ook lichamelijk vraag je veel van je lichaam.
Eerst terug op positieve komen !!

Hou jullie sterk meiden!! Probeer het een mooie plaats in jullie hartjes te geven en het te koesteren.

Dikke knuffel!