[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
komt dit ooit nog goed???10/04/2007 @ 20:49  | Hallo Ik weet niet goed waar ik moet beginnen, maar laat ik maar met de deur in huis vallen: vorige week heeft mijn vriend me laten weten dat hij onze relatie niet meer ziet zitten. De passie en de liefde zijn weg en volgens hem komen die nooit meer terug. We zijn nu al een week verder, een week vol gesprekken, samen huilen en niet weten wat we met de situatie moeten aanvangen. Nu is hij weg om met een vriend te gaan praten. Ik heb hem zo een drie jaar geleden leren kennen. Op dat moment was ik nog volop bezig een aantal zware klappen te verwerken en zat ik heel diep in de put. Ik ben een relatie met hem begonnen omdat ik hem doodgraag zag. Alleen, ik was heel wantrouwig en heel gekwetst, dus heb ik me nooit volledig voor zijn gevoelens kunnen openstellen en had ik het zeer moeilijk om hem te laten zien hoe graag ik hem zag (en zie) Achteraf bekeken kampte ik met een depressie, maar die werd niet behandeld. Toen we zo'n 5 maand samen waren, ben ik zwanger geworden. Het was ook een moeilijke tijd. Ik had bekkeninstabiliteit en die depressieve gevoelens waren ook nog niet van de baan. We hebben niet echt samen van de zwangerschap genoten, maar mijn vriend bleef en steunde mij. De geboorte was een wondermooi moment. Ik heb veel aan hem gehad en de weken erna waren er echt om in te kaderen. Ik was helemaal vertederd toen ik hem met Merijn zag. Later ben ik weer in een hele diepe put gevallen en werd ik eindelijk behandeld door een psychiater en met medicijnen. Nu begin ik er weer boven op te komen, wil ik plannen maken voor de toekomst en durf ik weer te laten zien dat ik hem graag zie. Ik kan weer genieten van een knuffel en ben helemaal dol op hem, alleen, hij kan het niet meer. Hij zegt dat hij lang genoeg op mij heeft moeten wachten en dat het nu meer dan genoeg is voor hem. Hij wil een punt zetten achter onze relatie, want hij kan niet geloven dat ik nu opeens wel kan laten zien wat ik voor hem voel, terwijl ik daarin steeds sterker wordt. Alleen, hij wil het niet meer zien.... Ik ben doodsbang om hem te verliezen, ik wil vechten voor ons. Komt dit ooit nog goed??? Ellen   |
| 10/04/2007 @ 22:19 | hoi ellen, ik kan geen ervaringen met je delen, en hoop dat ik dat in dit geval ook nooit hoef te doen... Ik denk wel dat jullie er misschien kunnen uitgeraken als jullie beiden bereidt zijn om er hard voor te werken. Vecht voor je relatie en laat hem zien dat je zijn liefde nooit vanzelfsprekend heb gevonden... Ik begrijp ook wel dat het voor je vriend niet makkelijk geweest is om er voor jou te zijn in die moeilijke periode. Misschien wordt het nu eens tijd dat je je relatie over een andere boeg gooit en er echt probeert te zijn voor je vriend! Probeer hem opnieuw voor jou te winnen! Verzorg jezelf, zorg dat je er goed uitziet, wees gelukkig met jezelf want dat straal je ook uit!! Probeer eventjes al je problemen te vergeten en trek er nog es met zen tweetjes opuit! Heel veel succes en ga ervoor meid! Win je grote liefde terug!!!    |
| 13/04/2007 @ 05:54 | De beslissing is genomen. Ik trek voor een tijdje bij mijn ouders in, samen met Merijntje. Het doet heel veel pijn. Mijn vriend zegt dat hij mij enorm gaat missen... dat ga ik ook doen. Ik ben hier echt kapot van. Ik hoop dat het toch nog goedkomt... Ellen |
| 13/04/2007 @ 11:09 Joyce1982  | misschien als jullie een tijdje van elkaar gescheiden zijn,dat jullie allebei goed hebben kunnen nadenken. ik wil je veel sterkte wensen....   |
| 20/04/2007 @ 21:53 | hallo Ik woon nu al een week terug bij mijn ouders en ik moet zeggen, het doet me wel deugd om er tussenuit te zijn. Ondertussen heb ik wel al alle dagen contact gehad met mijn vriend en ik moet zeggen, ik heb al meer met hem gebabbeld dan de afgelopen 3 jaar. Ik mis hem verschrikkelijk en ik wil niets liever dan naar hem toerijden en hem knuffelen. Hij zegt dat hij daar nog niet aan toe is. Moeilijk hoor. Ik vraag aldoor of hij mij mist, maar dan zegt hij dat hij nog geen tijd gehad heeft om mij te missen. Pfff... ik hoop dat het goedkomt en hij wil dat ook, maar ik verlies er even de moed bij hoor! Groetjes Ellen |
| 29/04/2007 @ 14:37 | Ik begin er zo stilaan voor te vrezen... Hij hangt overal het slachtoffer uit en hij geeft mij de schuld van alles. Ik heb ook het gevoel dat hij mij per se wil bewijzen hoe goed hij zich voelt zonder mij en dat hij mij echt niet nodig heeft. Hij zegt dat hij 3 jaar heeft samen geleefd met een vreemde en hij is blij dat die vreemde nu buiten is. Hard hoor om dat te horen. Ik moet mijn problemen maar oplossen en dan kan ik misschien terugkomen. Hij mist mij totaal niet en heeft er echt geen behoefte aan om mij te zien/horen. Als ik dan zeg dat ik hem mis, dan zegt hij dat het geforceerd overkomt. Echt, hij wijst mij op alle mogelijke manieren af. Ik weet het niet meer... Groetjes Ellen |
| 29/04/2007 @ 16:17 wanda | Ellen, heel veel sterkte meid, misschien moet jij proberen dezelfde houding aan te nemen, soms wil dat wel eens helpen om de mannen wakker te schudden  Hij krijgt nu heel veel aandacht en dat vinden ze meestal wel prettig, hij vraagt om te laten zien dat je op eigen benen kunt staan. Misschien is dit juist wat je moet proberen, zorg goed voor jezelf en probeer dat ook uit te stralen, hij wil niet meer dat je afhankelijk van hem bent. (tenminste dat is wat ik tussen de regels misschien wel lees)Succes!! |
| 29/04/2007 @ 22:08 Patricia  | Hoi Ik heb 1,5 jaar gelede mijn ex ook gesmeekt bij ons gezin te blijven en dat deed hij en hij vond da ik het toch niet alleen zou redden . Nu woon ik van september alleen met kids en heb steeds meer vriemden enbezgin er ook steeds beter terug uit te zien hij ziet dat ik van het leven met mijn kids geniet en van aandacht van vrienden en vriendinnen terwijl hij niets doet dan thuis zitten en werken . de iritatie staat hem op zijn gezicht hoor nu van alle kanmten dat hij spijt heeft wat hij gedaan heefte enz nuvroeger had hij mij niet nodig nu ik hem niet meer  sta op je strepen meid maar denk eraandat je ook oprechte liefde verdiend  |
| 30/04/2007 @ 11:53 Nathi | Hey ellen, mijn vriend heeft er iets meer dan een jaar een punt achter gezet achter onze relatie.Ons dochter was op die moment 2.5 maand oud.Hij zag mij ook ni meer graag op de juiste manier en de liefde was ook verdwenen en blablabla... We hebben ook samen gehuild en ik ben direct erna samen met mijn moeder een week op verlof gegaan met de klein. Die week da ik er niet was,hoorde ik hem af en toe en dan deed em zeer afstandelijk. Na verloop van tijd heeft em dan gezegd da em al een nieuw vriendin had en die zijn nu zolang samen da als wij uiteen waren,mss zelfs een weekje langer. Nu had ik erna vrij snel iemand leren kennen en dermee begonnen,maar das ondertss ook afgelopen en kan nu echt zeggen dak van men ex ben genezen en da ik weet da ik hem zeker ni terugwil. Tis ni gemakkelijk geweest en wij waren 9 jaar samen geweest.Maar ik ben wel tot de conclusie gekomen dat ik beter verdien dan dat en ik voel me nu wel goe zo alleen.Je kan doen en laten wa je wil. En als hij zo van die dinges over jou gaat zeggen ,is hij jou absoluut niet waard.Tis nooit leuk om uit elkaar te gaan,maar soms bezie je da achteraf als een zegen!!Maar da duurt wel effe en heeft tijd nodig. En probeer te laten zien da het u ni raakt. Nog veel sterkte toegewenst. Groetjes Nathi en Sienna   |
| 01/05/2007 @ 13:30 | Bedankt allemaal voor de berichtjes. Ik probeer ondanks alles mijn hoofd niet te laten hangen. We moeten vooruit he, ook voor Merijntje. Al blijft het enorm moeilijk om hem naar zijn papa te brengen. Voel me dan altijd zo alleen. Deze situatie had ik echt niet voor ogen toen ik van hem ben bevallen. Ik vrees eerlijk gezegd een beetje dat hij een nieuwe vriendin heeft... Pfff, ik weet het allemaal niet zo goed meer. Ik blijf hopen dat alles goedkomt... groetjes |
| 07/05/2007 @ 14:14 | Hey We zijn nu bijna een maand verder. En ik zit nog thuis... heb wel het gevoel dat mijn vriend aan het veranderen is. Hij is poeslief, geďnteresseerd in de dingen die ik doe en gisteren kreeg ik een berictje "Ik mis Merijn" Vanwege de ppd ben ik nog in behandeling bij een psychiater. die had vorige week gevraagd of mijn vriend eens kon meekomen met mij en vandaag vertelde hij mij dat hij het wel zag zitten (hoewel hij vorige week bij hoog en laag beweerde dat hij daar niets kon gaan doen... afwachten dus wat het zal worden... groetjes Ellen |
| 15/01/2008 @ 13:19 | Uitgeblust In het begin dat ik mijn vriend leerde kennen gingen alles goed hij was romantisch , we deden veel samen, maar zijn moeder bemoeide haar overal mee. Ik Kan echt niet overweg met de vele negatieve opmerkingen dat zijn moeder over ons beide maakt. Ik heb mijn vriend daarover al aangesproken maar hij reageert niet echt. Ondertussen zijn we 7 jaar verder, hebben we samen een huis gebouwd en hebben we een dochter Eline van 16 maand en blijven de opmerkingen maar komen. Het is zo erg dat ik zelfs niet echt goesting meer heb om iets te doen, het eten smaakt me niet en constant gevoel dat ik moet overgeven! Vooral dat mijn vriend ook opmerkingen krijgt van zijn moeder en zich er niet goed bij voelt, maar zich gewoon laat doen. Volgens moet ik reageren op deze aanteigingen, maar heb schrik van dan alles kwijt te spelen. Nu is het op een punt gekomen dat ik terug naar mijn ouders wil gaan wonen of toch in de buurt? Mijn ouders wonen 1 uur verder weg van waar ik nu woon en door de afstand kan ik niet zomaar eens bij hen binnenspringen. Ik heb dit tegen mijn vriend ook gezegd dat ik liever terug naar mijn ouders buurt wil verhuizen, vooral dat we toch niets aan zijn ouders hebben behalve dat ze ons altijd op onze kop zitten, maar hij heeft me al laten weten dat dat nooit zou gebeuren. Hij wil liever blijven en zicht ongelukkig laten maken. Ik kan dit echter niet meer aan en begin nu ook een degout van hem te krijgen. Het is zelfs zo erg dat ik goesting heb om gewoon alles bijeen te pakken en weg te gaan. Hij heeft blijkbaar niets voor mij over om me te houden, maar ik vrees dat hij er voor kan zorgen dat hij onze dochter gaat afpakken van mij. Weet niet meer wat te doen, zit volledig vast! Kan er iemand me raad geven?.! |
| 23/01/2008 @ 09:53 Ikke | Hallo.. Ik ben een mama met twee kindjes.. en sinds kort alleen. Kindjes zijn 8 jaar en 2 jaar. Ik had bepaalde dingen gemerkt aan mijn echtgenoot, die spijtig genoeg door speurwerk zijn uitgekomen.. en nu zit ik hier. Ik weet niet waar beginnen, wat eerst te doen.. wat ik moet in orde maken..enz.. Ik eet niet, heb diaree, voel me verschrikkelijk slecht.. Sorry, ik weet dat het misschien niet echt strookt met sommige verhalen hier.. maar onverwacht alleen komen te zitten met twee kindjes is ook niet echt makkelijk. is er nog iemand die dit meegemaakt heeft ? Die me wat raad kan geven ? Bedankt |
| 27/01/2008 @ 21:09 sara | ellen, hoe is het nu met je? is je vriendje bij je terug? ik zou graag met jou willen praten want ik zit ook in bijna hetzelfde situatie als jij. liefs, SARA |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]