Beste bolle buikjes en bijna-bollebuikjes,

26 jaar en zwanger van mijn eerste kindje. We wisten beiden dat dat kon want we gebruikten sinds enkele maanden geen anti-conceptie meer. Toch op de dag van de test totaal in paniek en met gemengde gevoelens. Toen de test positief bleek te zijn kon ik alleen maar huilen. Alle emoties kwamen van diep en wist me even geen raad. Wat nu? Hoe moet het verder? Kunnen we dit aan? Wat gaat de familie zeggen? 1001 vragen schoten door mijn hoofd. Ik voelde mij echt best slecht op dat moment. Nu ben ik 13 weken, is de familie super enthousiast en voel ik mij veel beter. Ik ben eergisteren voor de 2de keer naar de Gyne geweest en hebben we het hartje horen kloppen en ik was direct verkocht. Pure realiteit, er groeit een mini-mensje in mijn pensje.
De gyne heeft kunnen vertellen wat zij voor 80% denkt wat het geslacht gaat zijn en ik kan niet wachten tot het oktober is om onze eerste spruit in mijn armen te houden. Ik schaam mij nu voor die negetieve gedachten in het begin maar weet dat alles goed gaat komen.

Vele groeten
Isis

Hoi Nicole,

Bedankt voor je reply, altijd leuk als er andere mensen zijn die je een hart onder de riem willen steken.

Ben naar Rody zijn site geweest... En heb uiteraard iets in zijn GB gezet.

Grz
Isis

Bij sophia was het juist andersom. Toen ik wist dat ik zwanger was kon het van mij niet snel genoeg gaan om iedereen in te lichte en te vertelle dat pappa goed zijn best had gedaan. naarmate de weken verstreken voelde ik me steeds beroerder en ging ik steeds meer nadenken. Kreeg nachtmerries en het ging niet zo goed. Ik heb me meisje verloren met 23 weken. Vaak denk ik dat het me eigen schuld is maar ik weet wel dat dat niet zo is.

Wij zijn nu bezig voor een 2e wondertje, die ik met net zoveel liefde zou groot gaan brengen als dat ik bij sophia wilde doen.