[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
Reactie vriend/man| 24/04/2007 @ 17:12 Lien | Hallo Vorige week zat ik nog op het forum "zwangerschap" maar gisteren kreeg ik een vroege miskraam (5 weken 2 dagen). Ik ben er echt niet goed van. Het ene moment kan ik mij zelf wel moed inspreken, het andere moment zie ik het allemaal zwart in en ben bang dat het nooit gaat lukken. Ik was zwanger na de 2e cyclus clomid. Maar hoe reageren jullie vriend/man. Mijn vriend was vorige week super blij maar de miskraam doet hem niet veel. Hij wil mij wel troosten maar doet dat om zo'n slechte manier!!!! Hij zegt dingen die mij nog dieper in de put helpen.... Hij is héél positief ingesteld (in alles) maar dit is nu eens echt een enorme tegenslag en kan daar niet mee om. Hij wil zo vlug mogelijk verder en er niet meer te veel op terug denken. Teleurstelling ok, maar niet dagen blijven piekeren en huilen. Maar ik voel op dit moment deze miskraam als een ramp en ben heel onzeker, maar hij begrijpt dat niet..."Foutje van de natuur" volgens hem.... Ik kan wel veel troost vinden bij mijn moeder maar ik vind het erg dat ik die niet bij mijn vriend vind. Groetjes Lien  |
| 24/04/2007 @ 17:41 An    | Dag Lien ik begrijp dat je je onbegrepen voelt hoor! Ik heb vorig jaar ook een miskraam gehad en kreeg dezelfde reactie van mijn vriend! We proberen gewoon opnieuw, zei hij. Daar moest ik het mee doen. Ik ben nu terug zwanger en kan het nu ook wel beter plaatsen en relativeren. Mannen zijn gewoon nuchterder in die dingen. Dat helpt je momenteel niet echt vooruit, maar neem het hem niet te kwalijk. Probeer je vooral niet kwaad te maken. Daar help je jezelf niet mee! En je relatie wordt er ook niet beter door! Probeer met je mama te praten en later, als je het zelf beter verwerkt hebt, kan je er eventueel nog eens op terug komen en je vriend laten weten hoe jij je precies voelt. In ieder geval wil ik je veel sterkte toewensen! En geef de moed niet op. Het komt allemaal wel goed. Knuffel, An   |
| 24/04/2007 @ 17:48 maatje | Hi Lien, Mannen gaan heel anders met hun gevoelens om in zo'n situatie als wij denk ik. Misschien voelen ze zich ook wel heel anders? Mijn man was na mijn mk (begin januari) twee dagen heel erg lief en troostend maar daarna was het voor hem terug naar de orde van de dag. Hij wilde er ook meteen weer voor gaan terwijl ik er nog helemaal niet over na wilde denken verder en alleen maar verdriet voelde. Ook mijn man zei dingen als dat het misschien maar beter was zo, dat het vruchtje niet goed was, dat alles wel goed zou komen. Maar zo voelt dat op zo'n moment gewoon niet, ik ervaarde het inderdaad ook als een ramp. Wel merkte ik dat mijn man vaak stilletjes was en soms zat ie vreselijk diep te zuchten. Later bleek dat hij toch ook wel verdriet had, alleen kon hij dat blijkbaar niet tonen op de manier die ik graag had gewild. Misschien kun je je vriend uitleggen hoe jij je nu voelt en dat je behoefte hebt aan zijn troost nu? Sterkte meid!! |
| 24/04/2007 @ 17:49 ingetjee  | hei Lien, mannen zijn nu eenmaal anders in die dingen, zij voelen ook niet het fysieke wat wij wel voelen... dat wil niet zeggen dat hij er niet aan denkt of mee zit, misschien wil hij zijn verdriet niet tonen om jou niet nog meer pijn te doen veel sterkte en probeer elkaars verdriet en manier om ermee om te gaan te respecteren! groetjes Ingetje   |
| 24/04/2007 @ 21:18 kathyke | hey lien, Toen ik mijn miskraam kreeg was mijn man heel lief (met de kerstdagen) maar eenmaal enkele dagen later vond hijook dat we gewoon verder moesten proberen en dat was het. Hij begrijpt inderdaad niet hoer bang ik ben dat het nooit zal lukken. Ik snap jou dus volledig. ik denk dat mannen daar ook niet zoveel mee bezig zijn als wij. Wij vrouwen doen soms alles in functie om maar zwanger te worden, we leven ons leven er even zo naar, om het toch maar te doen lukken deze maand (allé, ikke toch) Mijn man heeft soms geen idee hoe erg ik ernaar verlang en ik denk dat hij daarom niet snapt hoe ontgoocheld wij erdoor kunnen zijn. Hoe erg mijn man ook naar een kind verlangt, toch kun je hen dat niet uitleggen. ik wens je veel sterkte en hopelijk ontvang je binnenkort beter nieuws. groetjes  |
| 24/04/2007 @ 21:59 Dunja  | Bij ons was het ook geluk dat onze relatie al heel sterk was, anders was het zeker in de periode na mijn miskraam mis gegaan. Ik heb er zelfs over gedacht bij hem weg te gaan, omdat hij niet leek te begrijpen hoe moeilijk het voor me was om verder te gaan. Ik wou erover praten en hij had zoiets van "we kunnen er toch niets aan doen, dus praten veranderd het ook niet". Zijn verdriet en angst was pas weer zichtbaar op het moment dat ik weer zwanger was. Hij is heel vorozichtig met mij, heeft extra echo's geregeld in het begin en geloofde pas dat ik echt zwanger was en dat het goed zou gaan toen ik al 14 weken zwanger was. Ook de mannen hebben veel verdriet, maar weten vaak gewoon niet wat ze ermee moeten. De omgeving gaat verder. Probeer je man duidelijk te maken dat je er af en toe over wil praten, dat je weet dat het niets veranderd, maar dat je je ei kwijt moet. Zoek zowiezo een plek waar je je ei kwijt kan (dit forum is een goede plek, maar een vriendin kan dit ook zijn). Probeer de goed bedoelde opmerkingen niet als kwetsend te zien, maar als "onmacht" en niet wetend wat ze moeten zeggen. Ik kan je alleen maar heeeeel veel sterkte wensen. En mocht je vragen hebben, stel ze gerust, daar is dit forum voor!   |
| 26/04/2007 @ 07:54 jo | hey daar, na mijn 4de ICSI poging had ik eindelijk een hele lage HCG waarde,maar veel te laag,na 14zenuwslopende dagen werd er een BBZ vastgesteld die dinsdag is afgebroken geweest met een spuit methotrexaat, ik heb het ook serieus moeilijk met de reactie van mijn man, ik wil even afscheid nemen,verdriet hebben,ik voel nog steeds mijn zwangere lichaam en heb vervelende steekjes in mijn buik,heb hier even tijd voor nodig... en hij,hij toont niks,géén greintje gevoel,het leven gaat door volgens hem,ik mag niet blijven hangen op die bladzijde,ik moet verder HEMEL HELP,T'IS AMPER 2 DAGEN GELEDEN GEBEURD!!! ik kan nu nog niet afsluiten, wat gaat dat geven als ik mijn ga krijgen??? ik krijg te horen,ja sorry dat ik niet hetzelfde voel als jij,dat moet en kan toch ook niet,maar ik twijfel serieus of hij wel iets voelt... ik vraag toch alleen maar wat begrip,af en toe eens vragen hoe het met me gaat,een knuffel... ik heb echt het gevoel er helemaal alleen voor te staan... pfff, en dat dan van diegene die eigenlijk het meest van je moet houden, dat doet pijn,verschrikkelijk veel pijn... liefs jole xxx  |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]