[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
Een derde...| 25/04/2007 @ 15:14 Inne | Pfff… Ik zou toch ZO graag een derde beebje hebben! Ik ben al gezegend met 2 lieve zoontjes (11 maanden en 29 maanden), maar het gevoel dat ons gezinnetje nog niet volledig is, wordt met de dag erger! Ik ben stiekem jaloers op iedere zwangere buik die ik zie… Mijn laatste zwangerschap was een hel, door een bloeding, constante misselijkheid (meestal net niet overgeven) en zware bekkeninstabiliteit. Ik weet dat ik mijn lichaam dus de nodige rust moet gunnen. En 3 op iets meer dan 3 jaar tijd lijkt me misschien ook wat hectisch? Zeker omdat onze jongste nog niet elke nacht doorslaapt. Maar eigenlijk is dat het probleem niet. Het probleem is dat mijn man 2 kindjes genoeg vindt. We hebben nog geen echt gesprek erover gehad, maar ik laat het soms al eens vallen (“Onze zoontjes willen nog graag een zusje/broertje, ze hebben het zelf gevraagd…” of “de jongste zegt dat hij niet de jongste wil blijven…”) Meestal krijg ik dan “nee nee…” als antwoord of als onze jongste zijn keel nog maar eens opengezet heeft (is altijd al een huilertje geweest en nu doet ie het ook als hij zijn goesting niet krijgt) Maar gisteren was het, “nu nog niet, misschien binnen 2 jaar ofzo…” Tja, wat moet ik daar nu mee? Nog 2 jaar wachten om er aan te beginnen vind ik veel te lang! En dan die “misschien”: is dat om me mijn mond te laten houden en uiteindelijk toch nee te worden of wil het zeggen dat ik toch nog voor een derde keer mama mag worden!? Ik heb al aan eerdere topics gemerkt dat ik niet alleen ben met dat probleem. Het lijkt me wel leuk om tips uit te wisselen om onze mannen “omgepraat” te krijgen of gewoon om ons hart eens uit te storten bij elkaar? Groetjes, Inne  |
| 25/04/2007 @ 21:59 Marie | Hallo, Ook hier eentje die liever vandaag nog dan morgen zwanger is van de derde... Ik ben daar eigenlijk heel veel mee bezig zo. Mijn man wil wel een derde of misschien zelfs een vierde maar "ooit een keer"... en daar heb ik niets aan. Heel toevallig vandaag nog over gesproken en hij gaat er nu eens goed over nadenken wanneer hij dat ziet zitten. Vind dat voor mezelf wel belangrijk dan moet ik niet iedere maand opnieuw hopen dat we besluiten om ervoor te gaan. Dan heb ik toch iets om naar toe te leven. Als ik een zwangere vrouw zien dan denk ik ook vaak "was ik het maar die met zo´n dikke buik rond liep. Onze kindjes zijn van dezelfde leeftijd, hier zijn ze 28 maanden en 10 maanden. Ben er nu 31 en zou het toch wel leuk vinden als ik voor mijn 35ste zwanger zou zijn. En wil eigenlijk ook niet dat ze veel in leeftijd met elkaar verschillen. Zie het nu al bij mijn zoontjes dat veel aan elkaar hebben. Maar tips heb ik ook niet echt... |
| 25/04/2007 @ 22:58 Martine    | Hoi, Tips? Misschien even je man mijn reacties laten lezen op topics zoals: blijven twijfelen 3? of: wil derde, maar man niet... Kort samengevat: overgang 2 naar 3 valt super mee, al was ik degene die jaren getwijfeld heeft voor een derde. Veel succes ermee! Groetjes Martine    |
| 28/04/2007 @ 20:14 Inne | Hoi, Ik begin meer en meer het gevoel te krijgen dat nummertje 3 er misschien toch nog kan komen. Ik ga even het geschikte moment afwachten en dan wil ik het er toch eens fatsoenlijk met mijn man over hebben. Ik hoop alleen dat het allemaal niet te lang gaat duren... Zo kort opeen als m`n zoontjes hoeft niet, maar ik wil er ook geen jaaaaaaaren verschil tussen. Maar ja, uiteindelijk hangt het allemaal af van mijn man. Marie, heeft je man al nagedacht over wanneer hij een derde ziet zitten? Hopelijk voor jou duurt het niet meer te lang!!! groetjes, Inne |
| 30/04/2007 @ 14:11 marian | Hoi, Ik herken het maar al te goed! Ook hier het verlangen naar een derde kleintje, maar manlief wil niet echt mee. Ik heb het er met hem al enkele keren over gehad, maar hij zegt bang te zijn dat het allemaal te veel wordt. Ok, hij kan inderdaad niet echt goed met kleine kindjes om. En inderdaad, we hebben met onze 2 kapoenen al behoorlijk in de stress gezeten (de oudste was een prematuurtje, en bij de jongste liep ze vanalles verkeerd in de zwangerschap). Ik snap echt wel waarom hij niet wil! Maar ergens blijft er dat gevoel dat ons gezin niet compleet is. Ik durf er niks meer over te zeggen helaas. Bij elke gelegenheid, elk gesprek (ook met anderen) over kinderen zegt hij heel beslist dat er bij ons geen derde zal komen. Ik denk dat hij niet beseft hoe graag ik dat wél zou willen eigenlijk. Ik weet dat ik hem wel kan 'ompraten' als ik dat zou willen, maar ergens wil ik nog altijd dat hij gewoon van gedacht verandert, dat hij vanuit zichzelf ineens ook voor een derde wil gaan. De buitenwereld geeft hem alleen maar gelijk: waarom zouden we nog voor een derde gaan? We hebben toch al van elk geslacht eentje, en "meer soorten zijn er niet hoor". En 3 kinderen met één inkomen, nee, dat moet je de kids niet aandoen! Pfff, maar ik zou het zó graag willen... Groetjes, Marian   |
| 30/04/2007 @ 19:18 essie  | Hoi, Mijn man wilde absoluut GEEN derde meer, het was echt voor mij een drama, ik wilde het zo ontzettend graag, dat het binnen mijn huwelijk niet echt meer lekker ging. Mijn drang was te groot, ik was nog niet compleet Maar hij wilde het echt niet, en was NIET om te praten. Dus heb ik tegen hem gezegt oké, dat was in januari dit jaar, prima dan stop ik nu met de pil, ook omdat ik er goed ziek van begon te worden, en dan laat jij je maar helpen. Nou prima 30 maart zou het plaats moeten hebben gevonden de sterilisatie, maar te laat. Hij heeft toen we erachter kwamen dat ik zwanger was/ben de afspraak met de dokter afgezegt, mede ook om mij omdat als deze zwangerschap niet goed zou gaan, er dan toch een 3de zou komen, en ik viel van mijn stoel toen hij het daar mee goed vond. Hij wou het echt echt echt niet en hij is koppig dan. En nu is hij er nog gekker mee met mijn zwangerschap als ik hahahah, hij komt met een kinderstoel aanzetten en een maxi-cosi enz. wat kunnen dingen toch anders lopen. Ik snap jullie volkomen met het gevoel. Bij mij zijn ze boven denk ik nog niet klaar geweest met mij. Het blijft een wonder. Sterkte met praten enz. Groetjes van Esther    [Laatst gewijzigd door essie - 30/04/2007 @ 19:20] - |
| 02/05/2007 @ 22:47 | hallo, Ik heb ook zo lang getwijfeld en had het gevoel dat ons gezin nog niet compleet was. Mij ging het meer om , hoe gaan we dat doen, praktisch wij hebben een dochter van 11 en een zoontje van 2 en toch mis ik nog iets. Heb toen aan mijn man gezegd, nu ben ik er al meer dan een half jaar over aan het denken, wordt 38, ik kan geen beslissing maken, jij moet het maar doen. Hij vond het ok en we zijn dus nu aan het proberen voor een 3de. Wat we wel hebben afgesproken is dat we het geen jaar gaan proberen, we hebben twee gezonde kinderen. In iedergeval proberen we het met elke morgen te temperaturen en wie weet, worden we snel zwanger     |
| 03/05/2007 @ 11:23 marian | Bij ons is het eigenlijk niet echt twijfelen over of we nog een derde willen. Ik zelf wil heel graag nog een derde kindje, en mijn man weet dat ook. En hij wil op zich ook nog wel eentje, maar hij heeft gewoon schrik dat hij het dan niet meer aankan. We hebben nu 2 superlieve, maar wel drukke kinderen, die allebei zo'n beetje in de peuterpuberteit zitten (16 maanden, die begint en 3 jaar, tja...). Het is hier dus best wel druk en chaotisch bij momenten. Mijn man is alleen 's avonds en in het weekend thuis (zoals veel mannen) en net op die momenten ('s avonds dus met name) zijn de kids vaak erg moeilijk, zeurderig, koppig, eigenlijk moe gewoon. Hij heeft gewoon volgens mij een totaal verkeerd beeld van hoe onze kindjes over het algemeen zijn, omdat hij ze meestal ziet als ze vervelend doen. En hij krijgt daar echt stress van. Hij kan niet zo goed met de drukte om, en is bang dat dat met een derde erbij nog veel erger gaat zijn. Het probleem is meestal een combinatie van te veel stress van zijn werk, en kinderen die moe en dus ambetant zijn. En daarom twijfelt hij. Heel begrijpelijk, want als ik nu wist dat ik het met 3 van die kapoenen niet zou aankunnen, zou ik het ook bij 2 laten. Maar ik wil zo graag eigenlijk... En anderszijds wil ik ook niet later van hem moeten horen: "Ziet ge nu wel dat 3 te veel is, ik heb het toch gezegd?" Moeilijk hoor! Maar misschien als onze 2 pagadders wat ouder zijn (en gemakkelijker???) dat hij dan toch overstag gaat. We hebben ook nog wel wat tijd, ik ben er maar net 28... |
| 03/05/2007 @ 13:16 Martine | Marian, Ja hoor, ze worden zeker gemakkelijker. Ik zou in jouw geval ook even wachten, misschien als beiden al naar school gaan en 's avonds gewoon als een blok in slaap vallen?!... 28 is inderdaad nog jong. Ik ben op mijn 29ste van de derde bevallen.Niemand kan in jouw plaats beslissen, maar als ze wat ouder zijn, zal alles veel gemakkelijker gaan. Julie is nu 6 en is een echt moedertje voor Thibaud. Alice heeft soms nog haar kuren, maar dat zijn we ondertussen al gewoon... Thibaud is wel een supergemakkelijke baby, dus dat maakt wel wat. Je man heeft gewoon nog wat tijd nodig. Ik vond 2 ook al druk genoeg en heb al die tijd getwijfeld. Nu de meisjes allebei naar school gaan, is het wel veel gemakkelijker. 's Morgens en 's avonds zijn sowieso de drukste momenten, of je er nu 2 hebt of 3... Groetjes Martine |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]