Mijn vader heeft een aantal weken geleden te horen gekregen dat hij ongeenslijk ziek is en nog ongeveer een jaar te leven heeft!!! Een vreselijk bericht wat de gemoederen flink bezig houdt. Er is geen moment dat ik er niet aan denk. Ik ben ontzettend verdrietig al zit momenteel het verdiet erg diep van binnen.
Wij hebben twee kinderen. Opa past samen met Oma 1 dag in de week op. De meiden zijn werkelijk stapelgek op Opa (en ook Oma) en dit is wederzijds. Waar het nu om gaat is dat wij nog een kinderwens hebben. Als het aan mijn man gelegen had was de 3e er al bijna geweest maar ivm met een nieuwe baan, verbouwing, er nog niet aan toe zijn etc. etc. hebben we het wat voor ons uitgeschoven. Maar goed, eigenlijk zouden we er wel weer voor willen gaan maar nu heeft mijn vader dit vreselijke bericht gehad en weet ik even niet wat we moeten. Wat zouden jullie doen? Onze kinderen zijn 2 en 4 en wij wilden eigenlijk niet al te veel leeftijdsverschil. (Geen 5 jaar ofzo) Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd. Stel dat we er voor gaan............!!!!! Hoe zal dat gaan, maakt mijn vader het nog mee, ben ik hoogzwanger als het zover is met mijn vader of misschien wel net bevallen. Kan ik wel genieten van de zwangerschap? Wat als we wachten.............!! Hoe lang wacht je dan? Kortom een verselijke moeilijke vraag waar ik geen antwoord op heb. Dit soort dingen kan (en wil) ik ook niet delen met vrienden en bekenden. Toch merk ik dat ik behoefte heb om er met "derden" over te praten. Dus als er mensen zijn die hier over van gedachten willen wisselen dan hoor ik het graag.

Hoi,

Ten eerste ontzettend veel sterkte in deze hele moeilijke tijd.
Ik kan helaas uit eigen ervaring spreken dat het heel moeilijk is, als je weet dat je vader(of moeder) nog maar kort te leven hebt. Helaas heb ik het in een paar jaar tijd allebei meegemaakt.
Mijn moeder overleed 3 jaar eerder dan mijn vader. Toen mijn vader het verschrikkelijke nieuws kreeg dat hij nog maar 3 a 4 maanden te leven had was ik al zwanger.
Het is ontzettend zwaar, allemaal dubbele dingen. Het was ook nog eens zijn eerste kleinkind, en dat maakt het natuurlijk nog zwaarder. Mijn vader heeft het er ontzettend moeilijk mee gehad dat ik zwanger was. Hij was wel blij, maar hij had er meer verdriet van dat hij het misschien niet zou halen. Daarom wilde hij geen echo's zien enz. en ook vond hij het moeilijk om er over te praten. Om mijn buikgroei en al mijn kwaaltjes kon hij niet heen, ook kon ik er minder voor hem zijn omdat ik heel ziek was in mijn zwangerschap. Hij was er zo mee bezig dat hij het toch niet ging halen, dat wij niet echt van de zwangerschap hebben genoten.(zo'n last van zwangerschapkwalen).
Ik moest bevallen in het ziekenhuis, via een kz. Gelukkig eigenlijk want de datum stond vast en het kwam eerder dan uitgerekende datum. Alleen ja ik las wel een week in het ziekenhuis. Hij heeft wonder boven wonder, echt met hak over de sloot zijn kleinkind gezien. Hij heeft er onbewust voor gestreden. Daarna ging het snel met hem. 2 weken na de geboorte overleed hij. Dus een fijne kraamtijd hebben wij niet gehad, echt blij konden we toen niet zijn. En dat is toch ook best moeilijk omdat je toch blij bent met je kindje. Allemaal heel dubbel. Ook omdat we het bij 1 kindje houden.
Mijn vader vond het trouwens ook moeilijk dat hij het heeft meegemaakt (ook weer een dubbel gevoel) omdat hij ook afscheid moest nemen van zijn kleinkind die hij nooit zou op zien groeien. Hij kon ook bijna geen afscheid nemen, zo'n pijn deed dat.

Dit is zo'n beetje mijn verhaal. Als je vragen hebt stel ze gerust.

Sterkte!

de schoonvader van mijn broer is dit jaar overleden aan kanker helaas,op een jonge leeftijd,zij is nog maar 25 en heeft geen vader meer en ook geen moeder meer.
hij vond het mooi dat ze zwanger was,hij had daar veel steun aan,omdat z,n dochter hem kwijt raakte maar er een nieuw leven voor terug kreeg,het deed hem veel goed om te horden dat ze zwanger was,en dat ze niet alleen met haar man en broertje achter bleef,mjin broer en schoon zusje hebben op zijn sterf bed beloofd dat ze goed voor elkaar zouden zorgen,en voor de kleine,hij heeft helaas nooit het kleintje gekent,maar hij vond het wel mooi,en het deed hem goed,hij had het gevoel dat ze niet alleen achter bleef,en hij had er vrede mee.

groetjes sterkte marion.

Neem geen kind om een ander een plezier te doen, maar alleen omdat jullie er allebei aan toe zijn. Ben je zwanger en opa is er nog zeg het dan zo snel mogelijk, vindt hij vast leuk, maar doe het echt niet voor hem.