Hoi,

Onze dochter is geboren met een aangeboren slokdarmafwijking, waardoor we zowel tijdens als na de zwangerschap behoorlijk wat te verduren hebben gekregen. Vooral het eerste half jaar was erg zwaar.

Toen het met onze dochter beter ging, was mijn vriendin aan de beurt. Ze werd depressief. Het werk viel erg zwaar. Ze sloot zich voor me af. Ze kreeg een soort van postnatale depressie.

Ze heeft me een tijdje geleden gevraagd afstand te nemen omdat het niet zo goed ging met haar. Misschien wilde ik haar wel te graag helpen. Ik vond dat erg moeilijk maar ik heb haar de tijd en de ruimte gegeven en heb geprobeerd om er toch voor haar te zijn indien nodig.

Na een tijdje ga je er aan wennen, aan die afstand. Ik zag zelf goed dat we langs elkaar aan het leven waren. De laatste weken gaat het opeens veel beter met haar, en nu ziet zij pas hoezeer we langs elkaar afleven. Ik krijg regelmatig de hele emmer over me heen dat ik van alles niet goed doe en dat ik geen rekening met haar hou. En dat terwijl ze me zelf vroeg om afstand te nemen. Nu ik dat (hoe vreemd het ook klinkt) gewend ben en het moeilijk vind om het alweer anders te moeten doen, wordt het me kwalijk genomen. Ze ziet nu pas dat we langs elkaar heen leven. Ik zag het al veel eerder maar werd gedwongen om machteloos toe te kijken totdat zij zover was om erover te praten en naar te handelen.

Ik doe nog steeds veel voor haar, maar de goede dingen hierin lijkt ze niet te zien. Praten over deze situatie resulteert vaak in een monoloog van haar kant. Een lange lijst van dingen die ik niet goed doe. Als ik probeer aan te geven hoe ik erover denk en wat ik jammer vind aan haar gedrag valt hier niet over te praten.

Al met al... een hele lastige situatie. Toch lijkt deze situatie vrij normaal te zijn als een van de ouders aan een depressie lijdt. We houden nog steeds veel van elkaar en willen elkaar zeker niet kwijt. Maar, hebben jullie misschien nog tips voor ons?

Toch even fijn om ergens mijn ei kwijt te kunnen.

Bedankt alvast.

hey

inderdaad praten doet WONDEREN. ik heb ook zo een periode achter de rug dat ik niets kon verdragen. het gaat al beter maar soms heb ik wel nog van die perioden.
wat wenneke zei viind ik echt wel de moeite waard om is te proberen. verwen ze is goed.
hopelijk komt alles goed

groetjes

Hallo Ralph en iedereen,

ik snap je probleem volkomen. ik ben zelf al jaren depressief en nu verwacht ik mijn kindje over twee weken.
mijn vriend is erg tegen de medicijnen (en ik zelf ook eigenlijk).vanuit mijn eigen ervaring kan ik je vertellen dat jullie met een betrouwbaar en ervaren therapeut moeten gaan praten die jullie advies kan geven. depressie is niet op te lossen door jullie twee alleen, want het kan zijn dat jullie na een tijdje alleen maar ruzie krijgen. jullie maken een hele moeilijke tijd mee.(wij namelijk ook)
maar een tip van me wat misschien van toepassing is bij jullie. laat haar NOOIT en NOOIT alleen huilen want dan voelt ze zich heeeel erg alleen en ellendig(zoals ik me voel, want mijn vriend geeft me geen aandacht meer als ik huil zelfs als ik 's nachts naast hem lig en huil.soms zegt ie dat t hem niks meer doet). laat het aub niet zover komen, want dan wordt het heel moelijk om jullie relatie te reden (zoals onze relatie).

wens je heel veel success.
Sara.