Hallo dames!
Mijn man en ik willen ontzettend graag een tweede wondertje, maar daar hadden we wel wat extra ruimte voor nodig. Dus zijn we van ons kleine flatje verhuisd naar een huis met een tuintje. Omdat er veel opgeknapt moest worden ben ik de laatste weken veel in aanraking geweest met allerlei chemicalien, zoals verf (alkyd en in spuitbussen), terpentine, stickerverwijderaar, enz. Nu ons "nestje" klaar is voor de tweede, vraag ik me toch af of het wel slim is om nu meteen te proberen zwanger te worden. Wanneer is al die troep die ik de afgelopen weken heb ingeademd weer uit je lichaam verdwenen? Wie weet hier meer van of heeft met zo'n zelfde situatie te maken gehad?

Alle reacties zijn welkom!!!

Liefs Lindsay

Toen ik er achter kwam dat ik zwanger was, was ik net een huis aan het opknappen met verf op terpentine basis. Ons kindje heeft er niets aan overgehouden en toen ik het de vk vertelde haalde ze d'r schouders op en zei als je het nu maar laat.
Meestal ben je toch niet direct de eerste keer zwanger. Dus je bent alweer 2 maanden verder voordat je zwanger bent
Ik zou zeggen ga ervoor

Hey Lindsay,

Van chemicalien weet ik niets af, maar las wel je verhaal.
Ik lees dat jij destijds ook een miskraam hebt gehad bij je eerste zwangerschap.
Was jij nadien tijdens je tweede zwangerschap ook zo bang in het begin ?
Ik heb begin januari een miskraam gehad op 12 weken. Was toen ook direct zwanger geraakt na het stoppen met de pil.
We hebben nu bewust een tijd gewacht om eerst lichamelijk en mentaal terug op ons effen te komen en laten sinds deze maand opnieuw de natuur zijn gang gaan. Maar vrees dat moest ik nu zwanger zijn, ik enorm veel angst ga hebben dat het opnieuw zou mislopen.

Groetjes

Hallo Prutske en Jen!
Bedankt voor jullie reacties. Ik heb al wat meer info gevonden en blijkbaar is het inademenen van die troep niet zo ernstig als waar ik voor vreesde.
Prutske, ik heb in januari 2005 een miskraam gehad en ook met 12 weken, net als jij. Ik had het net een paar dagen daarvoor aan al mijn familie en vrienden verteld. Ik weet nog heel goed hoe het allemaal ging en het verdriet en ik denk dat ik bij mijn volgende zwangerschap weer erg bang zal zijn om het kindje te verliezen.
Het was een dag voordat ik voor de eerste afspraak naar de verloskundige zou gaan. Ik begon bruin bloed te verliezen en schrok ontzettend toen ik het zag. Mijn man was net weg, en ik belde hem in paniek op. Hij was binnen een uurtje gelukkig weer terug want ik had hem toen echt nodig. Die avond kwamen mijn schoonouders langs en toen zei ik al huilend tegen hen dat ik me niet meer zwanger voelde. Zij probeerde nog positief te blijven; in de meeste gevallen van bloedverlies is alles prima met de kleine, maar ik wist van binnen al lang dat het echt niet goed zat. De volgende dag bij de verloskundige probeerde ze de hartslag van de kleine te vinden. Die paar minuten leken uren te duren maar het bleef doodstil. Ondertussen begon ik steeds meer te vloeien. Twee dagen later kreeg ik een echo en daarop bleek wat ik al wist; onze kleine was met 7 weken en 3 dagen gestorven. Ik vond het vreselijk om het aan mijn ouders en schoonouders te vertellen en wilde me het liefst verstoppen en met niemand praten. Zelfs met mijn man niet. Ik vroeg me af of ik het misschien had kunnen voorkomen. Weer twee dagen later kreeg ik vreselijke buikpijn. Achteraf vond ik deze pijn nog erger dan de bevalling van mijn zoontje. Bij weeen kun je tussendoor nog even bijkomen maar deze pijn ging maar door zonder tussenpauze en wel een uur lang. Blijkbaar is je baarmoedermond op zo'n moment heel hard, in tegenstelling tot bij een bevalling waar je lichaam al 9 maanden hormonen heeft aangemaakt om het soepel te maken. Op dat moment verloor ik ons kleintje, bleek achteraf. Is jullie kleintje ook via de natuurlijke weg afgestoten of ben je gecurreteerd? Wij hebben drie cyclussen afgewacht en daarna was ik meteen weer zwanger, maar ik kon de eerste weken echt niet genieten van het zwanger zijn. Ik wilde er ook niet echt over praten, wilde me er niet aan hechten uit angst dat het weer mis zou gaan. Gelukkig is onze Jayden een gezonde mooie knul. Hij is nu 1 jaar en bijna 5 maanden. Ik kan me heeeel goed voorstellen dat je de eerste weken erg bang zult zijn. Ik denk dat elke aanstaande moeder dat voelt, maar als je een miskraam hebt gehad helemaal. Ik kreeg bij de tweede zwangerschap trouwens weer een bloeding met 8 weken. Ik was natuurlijk weer heel bang, maar toch voelde ik op dat moment dat het wel goed zat. Vreemd dat je zoiets toch aanvoelt blijkbaar. Jayden heeft trek, ik ga zijn ontbijtje even maken!

Groetjes en liefs Lindsay

(ps. Ik zou het heel leuk vinden als je me even laat weten hoe het met je is als je zwanger bent!)

Rond de 18e week van de zwangerschap ging mijn man klussen in huis. Daar gebruikte hij verf op terpentinebasis voor. Ook na het klussen waste hij zijn handen met terpentine in de keuken. Na twee keer dat gedaan te hebben, is hij daar, op mijn verzoek, mee gestopt. Zelf heb ik niet geklust, maar ik rook wel de lucht in mijn huis. Inmidddels ben ik 34 weken zwanger en krijg de angst dat er toen iets mis is gegaan met mijn kindje niet uit mijn hoofd. Is dat terecht?