Hoi allemaal,

Ik zou sinds een week of 7 zwanger moeten zijn, volgens eigen berekening dan.
2 weken geleden getest en 2 dikke strepen, maar heb nu al sinds 7 mei bruine afscheiding.
4 dagen later, donderdag de 10e zelfs een veeg helderrood na de grote boodschap. Maar met een veeg of 4 was dat weer weg. Heb gelezen dat dat dan weer van een adertje zou kunnen zijn.

Maar tot op vandaag nog steeds de bruine afscheiding.
ik kan het gewoon af met een inlegkruisje, maar de hoeveelheid wisselt wel. De ene dag een paar druppels de andere dag weer echt het middenstukje vol (einde van de dag dan).
Heb sinds de afscheiding ook totaal geen last meer heb van mijn borsten, terwijl ze daarvoor al pijn gingen doen als ik er alleen maar naar keek zowat.
Wat ik wel heb is vreselijke honger en slaap de hele dag, maar ik vraag mij af of dat geen stress-symptomen zijn ofzo, omdat ik me zo'n zorgen maak de hele dag.

Heb met mijn eerste ook de donkere afscheiding gehad, maar dat was met 3 dagen weg.
Het houd nu deze keer al 11 dagen aan met vandaag erbij gerekend.
Word er helemaal moedeloos van...

Heb vorige week wel zo'n menstruatieachtig zeurend gevoel in mn buik gehad, maar mn menstruatie kan het niet zijn, dan heb ik echt veel bloedverlies en maar een dag of 5. Dit is toch heel anders dan.

Ik dacht; ik ga ff google-en op internet om een beetje gerustgesteld te worden, maar zo goed als alles wat je leest is dat dit de voortekeken zijn van een miskraam

Had na een week afscheiding opnieuw getest en nog steeds 2 dik positief. Maar het gevoel van opluchting was alweer snel weg, omdat ik een uurtje later op internet alweer las, dat je tot 8 weken na een miskraam nog positief kan hebben. Dus die test zegt ook weer helemaal niets dan

Ik voel me zo afgebrand nu na al die dagen onzekerheid...
Het is het enige waar ik de hele dag maar aan denk, de hele dag zoveel vragen die door mijn hoofd spoken en beelden waar ik niet aan wil denken...

Wat ik overal lees is dat er aangespoord word om een echo te laten maken om het antwoord te krijgen.

Maar ik zie daar echt als een berg tegenop.
Bij mijn eerste moest ik ook een echo laten maken om te bepalen hoe ver ik toen was.
Ik dacht: ff blote buik, opmeten en klaar. Maar niks hoor! Het was nog te klein, dus moest er een inwendige echo gemaakt worden!! Ik schrok mij kapot en wilde het niet. Wist niet eens dat dat op die manier kon, nog nooit van gehoord gehad toen!
Ik vroeg of ik niet gewoon een paar weken later terug kon komen. Dan is het groter en kunnen ze het alsnog gewoon via de buik bekijken.
Maar de gyneacologe vond dat ik niet zo moest zeuren, het was tenslotte geen bevalling en ze deed het iedere dag en ik was er nu dus het moest toch opgemeten worden.

Dus daar lag ik een paar minuten later dan. Ik vond het echt een ramp! En heb nog wekenlang last gehad van het idee dat dat gebeurd was. Iedere keer als mn man wat bij me probeerde kwam dat moment weer naar boven en was de lol er wel weer af.

Aangezien ik nu net zo ver ben ongeveer heb ik me voorbereid dat het wel weer op die manier zal moeten de echo. nu ik daar al dagenlang aan denk zou ik dat nu wel aan kunnen, ik heb me er geestelijk op voor kunnen bereiden nu zegmaar.
Maar ben zo bang ben dat het antwoord negatief uit zal vallen nu.
Ik zou echt instorten als ik na het doen van zo'n vervelende echo, ook nog eens te horen ga krijgen dat er geen hartritme zou zijn, of een leeg vruchtzakje ofzo.

Vreselijk die eerste weken van onzekerheid zo.
Ergens had ik gewild dat ik niet verder door had gezocht. Ik ben zo bang voor de echo-uitslag nu.

Zijn er nog anderen die bang zijn voor een uitslag nu en daardoor de echo niet aandurven?
Ik zou nu wel wat lotgenoten-steun op prijs stellen.

Hoop iets van jullie te mogen lezen.
Groetjes,
Angel

Hoi Rosie en Xanthe,

Alvast dankjewel voor jullie snelle en lieve reacties!
lief dat jullie het hele verhaal lezen zeg, ik zag achteraf na plaatsing pas dat het zo'n lang verhaal geworden was eigenlijk...

Maargoed, ik heb me voorgenomen om morgen maar te bellen naar de verloskundige.
Ik wist ook niet dat stress een miskraam ook nog eens zou kunnen bevorderen, bedankt voor de waarschuwing.

En Xanthe; Rond welke week kreeg jij dat bruinverlies, en hoe lang heeft dat geduurd? Wisten ze waar het vandaan kwam bij jou? Of had het geen oorzaak? En had je ook een beetje last gehad van zo'n zeurend gevoel toen toevallig?

Liefs,
Angel

Hoi Anno niem,

Jij ook bedankt voor je reactie. Wat vervelend dat het mis is gelopen bij je. Echt erg!

Hoe ver ben/was je dan?
En wanneer begon de afscheiding bij jou en hoe lang hield dat aan?
Werd het ook erger, of bleef het hetzelfde?
Heb/had je last van buikpijn of iets?
Had je al het idee dat het fout ging, zo'n onheilspellend voorgevoel ofzo?
En wat gaat er nu verder gebeuren dan?

Sorry dat ik zoveel vragen op je afstook, maar dat zijn allemaal vragen die maar door mijn hoofd blijven gaan.
Ik wil me toch vast een beetje voorbereiden op een mogelijke teleurstellende uitslag. Mocht hij dan toch positief uitpakken, dan is dat beter dan andersom vind ik.

Heel veel sterkte hoor!
Liefs,
Angel

Hoi angel,

Het bruinverlies begon met 5 weken, en ik had heel sterk een voorgevoel dat het "fout" zat, heb al een zoontje, en bij hem had ik echt zoiets van ik ben zwanger, en krijg een baby! en nu had ik dat totaal niet, heb ook 4 testen gedaan, en toen geloofde ik het eigenlijk nog niet..

Toen heb ik gebeld, en ben met 6 weken voor een echo gegaan, waar niks op te zien was.. en moest over drie weken terug komen, alleen in die tussen tijd was het bruinverlies over, en geen buikpijn of wat dan ook gehad, wel wat menstruatie achtige kramen, maar dat lees je zoveel dat ik dat niet echt verontrustend vond.
En toen ik dus met de 9 weken terug kwam, bleek het niet gegroeid, en tot op vandaag nog steeds geen buikpijn/krampen en bruin of bloed verlies..

Maar ik hoop echt voor je dat het bij jou goed is, en dat je (als je je echo hebt gehad) je opgelucht voelt,

Want die onzekerheid is echt slopend..
Heel veel sterkte!!

Groetjes

Hoi ieders,

Voor wie dit nu nog leest, toch nog even een berichtje over de afloop:
Vanavond mijn eerste echo gehad (gewoon via de buik dus voor niks zulke paniek gehad).
Maar het beste nieuws nog: Alles is prima in orde!!

Dank jullie wel voor het duimendraaien dus!! Het heeft geholpen!!

Ben echter wel een paar weekjes korter, zit pas op 6 weken, 3 dagen, (ipv 8 wkn zoals gedacht) maar desondanks zoooo opgelucht nu!!!
Nu gaan we het verder gewoon positief tegemoet!

Waar het bruinverlies vandaan komt is niet te verklaren (inmiddels al 17 dagen aan de gang), maar er was geen bloed of rare dingen in de baarmoeder zelf te ontdekken, dus dat is verder geen probleem dan .
Waarschijnlijk gewoon een gevoelige baarmoedermond, maar dat kan verder geen kwaad voor het pukkie.

Heb advies gekregen zoveel mogelijk rust te nemen wanneer dat mogelijk is.
Het hartje ging als een rikketik en alles zag er prima uit.
Ben echt helemaal happy!!!

Liefs,
HAPPY Angel

hallo angel

gefeliciteerd

ik had vandaag een kleine bloeding deze was bruinig. ik had al een afspraak met de verloskundige maar mijn vriend was zo bezorgd dat we een uur eerder gingen.

Op de echo was wel te zien dat ik zwanger was maar geen foetes of iets, wel dat er 2 delen zijn (meerling)

de verloskundigen heeft me aangeraden dat ik rustig moet doen en 7-6 moet ik terug komen. en ze denk dat ik pas 4 weken

wij zitten nog 2 weken met angst maar nu ik jou verhaal heb gehoord heb ik wat meer hoop