Hier eens een topic voor aanstaande papa's.
Ik ben 31 jaar en mijn vrouw 27.
Zelf heb ik en mijn echtgenote twee jaren moeten klussen en wij hadden de hoop min of meer al opgegeven.
Zoals zovelen begonnen wij al te twijfelen aan onze capaciteiten en vreesden we al dat er iets niet in orde was. Wij begonnen het namelijk vrij frusterend te vinden iedere maand opnieuw maar (haast tot vervelens toe) te moeten klussen zonder resultaat. Moe of niet moe, zin of geen zin, iedere maand was een maand om ervoor te gaan en dan iedere keer opnieuw de teleurstelling dat het weeral eens niets was. Vorige maand zei ik nog tegen mijn echtgenote dat we naar een gyneacoloog dienden te gaan om ons eens te laten onderzoeken. Kwestie van te weten of het wel nog de moeite loonde om ervoor te gaan. Zelf heb ik twee weken geleden een potje met mijn nakomelingen binnengebracht in het labo.
Het toeval wil nu dat mijn echtgenote bij aanvang van haar nieuwe menstruatie bloed diende te laten trekken voor het ondezoek en zij geen nieuwe menstruatie meer heeft.
Gisteren op 16 mei testje gehaald en ja hoor!!!
Als alles goed gaat, bevalling op 14 januari 2008
Zelf kunnen we het nog niet echt geloven, maar zoals je ziet is alles mogelijk en mag je de moed niet te vlug opgeven.
Mijn enigste angst nu, is het feit dat ik vrees dat ik te vroeg juich en het op een fiasco zal uitdraaien (waarschijnlijk komt dit door de twee jaar proberen en mijn huidig ongeloof, maar ja...)

hey
bij ons was het net hetzelfde ik ben 36 en mijn vriendin is er 28
wij hebben nu een zoontje daan van 5 maand maar hiervoor waren we ook al 4 jaar aan het proberen. mijn vriendin werd er echt depressief van en we hadden de moed opgegeven. we hadden een vakantie naar kreta cadeau gekregen van onze vrienden om eventjes te bekomen en ons er een beetje over te zetten. het was echt geweldig we hadden even niet al de problemen op het werk en het daarna obsessief bezig zijn met een kindje te krijgen. we kwamen heel ontspannen terug en raar maar waar maar een 2 maand later was ze zwanger
nu zijn we gelukkig met onze daan en hopen we stilletjes dat er als daan een jaartje is er nog eentje kan komen
al zijn we al doodgelukkig met onze kleine daan
groetjes niels en tine

Hey verlangende,
Ik begrijp je probleem redelijk goed, want ook ik was als man aanvankelijk ook nogal terughoudend wat betreft mijn kinderwens. Nu was het wel niet zo dat mijn echtgenote mij als het ware dwong om vader te worden door met de pil te stoppen zonder dat ik dat wou. En volgens mij gaat het daar al een beetje verkeerd denk ik. OK, ik ben nu wel geen psycholoog, maar ik vind toch wel dat de keuze voor een kindje te willen een gezamelijke keuze is, die je toch niet zomaar mag opdringen door met je pil te stoppen en zo je vriend als het ware te dwingen tot het vaderschap. Bij mij was het zo dat ik ook nogal op mijn "vrije" leven stond. Ook ik dacht dat ik door het vaderschap niets meer zou kunnen.
En toch is die kinderwens er plots gekomen. Ik vrees zelfs niet voor verlies van die 'vrijheid'. In tegendeel, nu blijven wij zelfs veel meer knus in ons huisje en verlangen wij echt naar de tijd die zal komen met ons kindje.
Dus, wat betreft uw vriend, is het mogelijk dat die wens er nog komt. OK, misschien ook niet, maar daar moeten jullie over praten. Dit is veel beter dan hem te dwingen door te stoppen met de pil. Volgens mij verkrijg je hierdoor zelfs het omgekeerde effect en is het hierdoor dat je vriend zo koppig is.
En het feit dat je door een kind niets meer kan doen, is ook verkeerd, want dankzij een kind gaat er ook een totaal nieuwe wereld open. En trouwens wat je nu zonder kind doet, kan je toch meestal met een kind ook. OK, misschien is het wel wat moeilijker, maar waar een wil is, is een weg en gaat moeilijker toch ook.
Een kind kan toch nooit een last zijn op voorwaarde dat je er samen voor kiest.

Hey, bedankt voor jullie reacties! Ik begrijp heel goed wat je wil zeggen Mickey, een kindje is nooit een last als je er alletwee voor wil gaan! We willen allebei kinderen, dus daar ligt het zeker niet aan, maar ik voel me soms zo alleen omdat mijn vriend onmiddelijk denkt dat ik probeer te pushen telkens als ik erover wil praten! Nu ja, uiteindelijk hebben we er nu degelijk over gebabbeld, en we zijn overeengekomen dat zodra de werken in het huis gevorderd zijn, dat we dan alles nog eens zullen bespreken..ik vroeg uiteraard om een datum, gewoon om even af te stemmen...tegen de feesten was HET antwoord!

Even om het duidelijk te stellen, ik ben niet met mijn pil gestopt zonder dat hij het wist en het was zeker niet de bedoeling om hem te strikken!! Zoiets zou ik nooit kunnen doen!

Bedankt Milo, dat je verstaat dat ik gewoon met mijn pil gestopt ben omdat ik ondervond dat het tijd was. Sindsdien heb ik geen last van min maandstonden en ben ik veel minder humeurig!

Ik houd jullei alvast op de hoogte!
Groetjes en veel succes, plezier en LIEFDE met jullie kindjes!

Ja, een spiraal is inderdaad raar, en bovendien niet veilig... Ik ben zelf door een spiraal "gekropen". Als je meer zekerheid wil, zul je dus idd een condoom of de pil moeten gebruiken.