Hier eens een topic voor aanstaande papa's.
Ik ben 31 jaar en mijn vrouw 27.
Zelf heb ik en mijn echtgenote twee jaren moeten klussen en wij hadden de hoop min of meer al opgegeven.
Zoals zovelen begonnen wij al te twijfelen aan onze capaciteiten en vreesden we al dat er iets niet in orde was. Wij begonnen het namelijk vrij frusterend te vinden iedere maand opnieuw maar (haast tot vervelens toe) te moeten klussen zonder resultaat. Moe of niet moe, zin of geen zin, iedere maand was een maand om ervoor te gaan en dan iedere keer opnieuw de teleurstelling dat het weeral eens niets was. Vorige maand zei ik nog tegen mijn echtgenote dat we naar een gyneacoloog dienden te gaan om ons eens te laten onderzoeken. Kwestie van te weten of het wel nog de moeite loonde om ervoor te gaan. Zelf heb ik twee weken geleden een potje met mijn nakomelingen binnengebracht in het labo.
Het toeval wil nu dat mijn echtgenote bij aanvang van haar nieuwe menstruatie bloed diende te laten trekken voor het ondezoek en zij geen nieuwe menstruatie meer heeft.
Gisteren op 16 mei testje gehaald en ja hoor!!!
Als alles goed gaat, bevalling op 14 januari 2008
Zelf kunnen we het nog niet echt geloven, maar zoals je ziet is alles mogelijk en mag je de moed niet te vlug opgeven.
Mijn enigste angst nu, is het feit dat ik vrees dat ik te vroeg juich en het op een fiasco zal uitdraaien (waarschijnlijk komt dit door de twee jaar proberen en mijn huidig ongeloof, maar ja...)