Lies,

eventjes tussendoor,
je hebt gelijk hoor.
Wettelijk gezien zou hij maar drie dagen mogen geven,
maar dan na de eigenlijk curretage vroeg hij eigenlijk hoelang ik thuis wou blijven. Hij wist ook dat dit een zwangerschap was na 3KI's en 7 ICSI's! Hij kent ons ook al door en door en weet dat ik niet zomaar dagen zou vragen. Ik heb hem dan gevraagd de donderdag bij te krijgen, omdat ik tot de donderdag les geef. Dus 4 dagen ipv 3. Dinsdag ga ik het terug proberen voor de klas. Het derde en het zesde leerjaar zijn op bosklassen en daardoor heb ik veel minder uren. De directeur heeft het zelfs zo geregeld dat ik enkel dinsdag en donderdagvoormiddag moet komen. 7 uurtjes dus... Mag niet klagen met zo'n baas.
Maar daarna is het weer volle bak. Niet te onderschatten met al die kinderen voor je, en natuurlijk de vragen hé: juf, waar was je? Waarom kon je niet komen? Was je ziek? Waarom ben je verdrietig? Enz, enz...
Met de collega's, ja, mensen zijn verschillend hé. De één reageert anders dan de andere. Da's overal zo. Is zelfs al zo bij familie. Tot gisteren had ik zelfs mijn eigen moeder nog niet gezien (en we weten van vorige week woensdag dat ons kindje gestorven is). Ik heb 4 zussen en een broer... nog niemand gezien. 1 zus durfde bellen. Naar een andere zus belde ik voor informatie over mijn broodmachine die stuk was, maar voor de rest: weinig reactie op ons verlies.
Ben dan maar gisteren zelf naar mijn moeder geweest... mijn broer heeft een restaurant en zij staat daar in de keuken. Ondertussen dus ook mijn broer en nog een zus gezien (die daar ook werkt). Weer weinig reactie... Ja, 't was druk hé in 't restaurant... haha, lach ik allemaal mee.

Prutske, hier ook een felle Club-fan... sommige van mijn kindjes spelen bij club (ik werk in een school in Brugge). En ja, zoals je zegt, samen met je partner ergens naartoe gaan lukt best, maar als je dan alleen ergens naartoe moet. Ik durf zelfs met moeite buitenkomen. Alsof ik iets verkeerds gedaan heb...
Die gevoelens zijn zo overweldigend. Ook die hormonen die nog in je lichaam aanwezig zijn hé... ik ben nog even moe als tijdens mijn zwangerschap, mijn borsten zijn nog steeds groter, nog steeds aders erop geschilderd, nog steeds steken, mijn buikje zit nog steeds dikker (nu door die curretage zeker).
En ja, als het dinsdag maar niet zou lukken, kan/mag ik naar de huisartse. Weet je, ze heeft zelfs met ons meegehuild. Zo intens moment. Ook zij zijn maar mensen hé!

Bedankt alvast voor jullie reacties!
Joceline

Hoi dames,

ben vandaag voor het eerst weer gaan werken. Drie uurtjes maar, maar het waren er drie te veel.
De kindjes waren wel lief, daar mag ik niet van klagen. Kinderen zijn spontaan en maken je duidelijk dat het leven verdergaat, of je nu wilt of niet.

Maar die volwassenen... Te veel om op te noemen.
Gelukkig heb ik wel een directeur die achter me staat...

Ik had een doos mee met zoetigheid, beertjes in chocolade. Ik had er een briefje bijgelegd met als tekst: een klein beetje suiker maakt het bittere heel zoet...
De beste reactie was: mmmmm, lekker, ik kon net wat zoetigheid gebruiken, jij wist dat zeker...

Tja, de paardebrillen van die onderwijzers zijn er weer hoor... Ben zo ontgoocheld!

Joceline