ds kort krijg ik de ene huilbui a de andere! dan denk ik aan mijn 2 mooie kindjes die hierboven zonder mama verdermoeten! en eigelijk zou ik nu intens gelukkig moeten zijn! want met mijn kleinste gaat alles goed! en toch is het zo moeilijk om gelukkig te zijn en te genietn van mijn kleinste meid! ik moet zeggen dat ik dacht dat ik het een plaatsje gegeven had en na de geboorte van bo was ik zo gelukkig dat ik eindelijk een kindje had! en toch komt het altijd maar terug!
hoe hebben je het een plaatsje gegeven?

ik moet zeggen in het begin heb ikok geweigerd om erover te praten! toen justine geboren werd had ik zoiets van dit is iets voor ons en de rest eeft hier niks mee te maken! mijn ventje daarentegen eeft er heel veel over gepraat en is er in geslaagd om het een plaatsje te geven! ik niet
het is ook wel zo dat Bo heel ergop justine lijkt en dat maakt het voor mij ook extra moeilijk! justine is geboren na 39w5d zwangerschap een volledig mensje dus maar ze was doodgegaan in de buik!
en ik heb ook al eens gedacht om naar de dokter te gaan voor een oplossing want zo kan het niet verder! zo heeft Bo ook niet veel aan me!
denk dat praten idd de beste oplossing is! maar in de omgeving is het al heel lang geleden en om er nu terug over te beginnen dit gaat mensen nogal snel vervelen! dus denk niet dat ik er nog veel met de omgeving over ga praten! die denken toch je moet verder willen of niet

Laure,

Ik heb niet hetzelfde meegemaakt als jij, op een zwangerschap van zoveel weken tijd.
Maar: ik had wel op 12 maart 2007 de moeilijkste dag in mijn leven: via een curretage hebben ze ons kleine ukje moeten weghalen. Ook al was ons ukje niet zo lang in ons leven, hij betekent de wereld voor mij.

Ergens geloof ik erin dat onze ukjes, die nooit de kans kregen om hun mama te leren kennen, samen twinkelen aan de sterrenhemel. In mijn ogen zijn ze er niet alleen, maar spelen ze dagelijks samen met elkaar...en kijken ze vooral naar hun mama, die ze wel nooit hebben 'intens' ontmoet, maar van wie ze wel ook gehouden hebben.
Ik ben ervan overtuigd dat jouw kleine Justine en Jasper niet zouden willen dat je je zo voelt. Ik ben ervan overtuigd dat ze trots zijn op hun mama, en dat ze vooral willen dat je Bo alle liefde geeft die je voor hen altijd gekoesterd hebt en nog steeds koestert.

Het is niet makkelijk meisje. We hebben jammer genoeg geen knopje in ons hoofd zodat we al onze ellende en pijn kunnen vergeten, maar desnoods vertel je 1000x je gevoelens...je hebt er het recht toe!

Liefs
Sophie

@Laure,

Ik ben een trotse mama van 2 lieve kindjes en was gelukkig zwanger van mijn 3de en 1ste kindje van mijn ontzettend lieve man. De zwangerschap was niet echt van een leie dakje gegaan. Elke week op controle en ik moest stoppen met werken door vroegtijdige weëen. Heb in het ziekenhuis gelegen op 28weken heb toen spuitjes gehad voor longrijping en mocht uiteindelijk naar huis gaan met weëenremmers. Uiteindelijk was het zover 32weken. Mocht de kleine komen kon het totaal geen kwaad meer we waren voor het eerst sinds het begin van de zwgschp gerust en lieten ons zelf toe om het intens geluk ten volle te beleven. 12 maart 2007 voelde mij ontzettend moe, voelde onze kleine spruit niet meer bewegen. Ik dacht dat het was omdat hij aan het groeien was minder plaats had enz... 13maart toch naar de huisarts gebeld maakte mij zorgen. Heeft mij onderzocht, alles was in orde mocht naar huis. 14maart 2007 07u 's morgens was 35weken. Verpleegster monitor aangelegd, vonden onze zoon zijn hartslag niet meer. 1uur later kwam de gyné toe. Echo uitgevoerd en waar ik dat uur voor gebid heb dat het niet zo zou zijn, kwam uit. Onze zoon zijn hartje klopte niet meer. Onze wereld storte in elkaar! ik heb geroepen, geweend mij geexcuseerd tegenover mijn partner... sorry, sorry, sorry. Ik voelde mij ontzettend schuldig. Dan kwam het: je moet bevallen. Ik heb de dokter gesmeekt om onze zoon dmv een keizersnede te halen maar dat wou hij niet. Ik moest op natuurlijke wijze bevallen. Ik wist niet hoe ik dit ging kunnen. Elke wee die ik ging krijgen was een centimeter meer dat er opening ging komen en dat ik onze zoon moest loslaten. En hoe omgaan met die pijn, sterk houden terwijl dat jouw ziel al is opengereten? Ik kon het niet... Ik heb heel zware medicatie gekregen om te provoceren waar ik blijkbaar allergisch voor bleek te zijn. Mijn bevalling heeft 18u geduurd waarvan 7u met 41°C koorts. Onze lieve zoon Andreas is op 15maart 2007 levensloos geboren om 2u55. Doodsoorzaak: navelstreng rond de hals... Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk of de leegte voel. Iedereen zegt mij: je hebt toch nog 2kinderen? En dan? Voor elk kindje voel ik dezelfde en dezelfde liefde en het is niet omdat ik nog 2kindjes heb dat het minder pijn doet... Het is en zal altijd moeilijk zijn maar heb Andreas een grote plaats in mijn hart gegeven en de pijn die daarmee gepaard gaat probeer ik een andere plaats te geven. Ik probeer zo goed mogelijk door te gaan met mijn leven, praat over onze lieve zoon en sommige dagen gaat het beter dan ander maar wat wil je er anders aan doen? Ik heb dagen dat ik ween en ander dat het pijn doet maar ik kan stoppen met wenen. Je moet je daar zeker niet schuldig over voelen. Het veranderd spijtig genoeg niets aan de situatie... Laure, ik wens jou het allerbeste en weet dat je niet alleen bent. Liefs, Vanessa.