[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
Net zwanger, doodziek en bang| 22/05/2007 @ 08:49 Rosie  | Hoi iedereen, Ik ben nu bijna 6 weken zwanger. In het begin was ik superblij en trots, helemaal nadat ik een echo heb gehad met 5 weken en zag dat alles goed zat en verheugde me erg op een kindje. Sinds een week ben ik echt hartstikke ziek. Ik kan niet meer functioneren. Ik ben of heel moe, of heel erg misselijk/ziek of allebei tegelijk. Ik word hier erg depressief van. Wat ik ook doe, niets helpt. Beschuitjes, snachts eten, sochtends vroeg, in bed blijven liggen..het mag allemaal niet baten. Ik heb nergens zin in, kan het huishouden niet doen en mezelf bijna niet verzorgen. Mijn borsten doen ook verschrikkelijk veel zeer. Nu kan ik zelfs de echo waar ik eerst zo trots op was, niet meer aanzien. Ik word er misselijk van. Het idee dat er iets in mijn buik groeit waar ik zo ziek van word, vind ik eng. Ik weet helemaal niet meer hoe het nu verder moet. Zijn er meer die dit hebben of hebben gehad? Ik ben bang dat als dit aanhoud ik echt depri word. Ik ben helemaal niet meer blij met mijn zwangerschap (op dit moment). Het zullen ook de hormomen zijn en de combinatie dat ik zo beroerd ben, maar ik word er erg bang van. Ik wil juist blij zijn, maar dat kan ik nu echt niet zijn. Het lijkt alsof iedereen op een roze wolk zit, maar ik niet. Gaat dit over??? Ik hoop op jullie tips of lotgenoten. Liefs Rosie     |
| 22/05/2007 @ 09:42 essie   | Hoi Rosie, Allereerst van harte gefeliciteerd met je zwangerschap/ ohoh meid, heel je hormonen huishouden ligt op zijn kop, en dat is heel normaal hoor, wees maar niet bang. Ik heb het ook heel erg gehad, terwijl dit mijn 3de zwangerschap is, is dat toch verschillend. Ik moest ook constant huilen, moe, mega misselijk, boos, chagerijnig, lui, (geen zin in sex )  nu na 3 maanden is het gelukkig minder geworden, mijn misselijkheid was even weg maar is terug gekomen. Verder moeheid blijft enigsinds, maar stukken minder, emotioneel ben ik nog wel maar ook veeeel minder. Doe rustig aan je kan hier niets aan doe. ga lekker smiddags rusten, doe ik ook nog steeds. Groetjes van Esther    |
| 22/05/2007 @ 10:09 lianne  | Ik ben bijna heel mijn zwangerschap niet echt blij geweest. Ik was gewoon zwanger en dat was het, er groeide een mensje in me en dat was maar raar. Op sommige dagen had ik wel zo iets van, leuk ik ben zwanger, maar het was niet dat ik zo ontzettend blij en happy was. Ik vond het ook maar raar om tegen de baby/mijn buik te praten, de roze wolk was nergens te bekennen, ik heb hem ook tijdens mijn zwangerschap niet gezien. De 1e paar dagen nadat de kleine was geboren heb ik ook heel erg aan het idee moeten wennen dat dat kleine manneke van mij was en nu.....nu zou ik niet meer zonder hem willen of kunnen, hij is mijn alles!! Ik hou zo ontzettend veel van hem, dat had ik echt niet kunnen bedenken tijdens die 9 maanden dat hij in mij groeide. En dat terwijl ik geloof ik op mijn 16e al klaar was om zwanger te worden, dat was ook mijn doel in het leven, moeder worden, het hoorde gewoon bij mij. Ik ben ook benieuwd hoe ik mij ga voelen bij een eventuele 2e zwangerschap. Alles komt goed, rust lekker en laat je verwennen en doe niks tegen je zin.   |
| 22/05/2007 @ 10:23 Rosie | Bedankt voor jullie lieve reacties! Lianne, wat erg, ik ben bang dat ik dit ook hou mijn hele zwangerschap. Mensen willen aan mijn buik zitten, maar ik voel me daar helemaal niet prettig bij. Ik wil ook niet dat nog meer mensen het weten dat ik zwanger ben want die zijn dan natuurlijk ook helemaal in de wolken en ik wil niet doen alsof. Op internet lees ik dat het normaal is als je je in de eerste drie maanden neerslachtig voelt. Maar ik ben bang dat dat het niet alleen is. Ik vind het gewoon niet leuk om zwanger te zijn en ik word er bang van, voor alles wat nog gaat komen. En dat terwijl ik niets liever wilde! Dan lees ik dat dat tekenen zijn van een soort prenatale depressie. Als je dat in de eerste drie maanden hebt dan is er kans dat het daarna weggaat, maarja wat als dat nou niet zo is...? Ik wilde inderdaad ook op mijn 18e al moeder worden en ben nu 24 dus heb toch een aardig tijdje kunnen wachten en een heleboel leuke dingen kunnen doen. Ik voel me ook schuldig tegenover mijn man. Ik ben wel heel blij dat je na de geboorte zo van je kindje bent gaan houden. Dat is in ieder geval goed nieuws. Misschien dat ik bij de 12-weken echo (het is dan al een mensje) moedergevoelens ga ontwikkelen. |
| 22/05/2007 @ 11:04 wonder'tje | hoi rosie, ik wou ook al een tydje een kindje en ik heb nog maar pas ontekt dat het zo ver is  ik heb ook veel angstgevoelens hoor maar bij mij gaat het meer van kan ik het wel aan en hoe gaat het verlopen die 9 maand en nu verlies ik al drie dagen bruine afscheiding en ben beetje bang moet strax naar de dokter ook al ben ik zo bang kwil het echt niet kwijt ! ik denk wel dat die angsgevoelens na een tyd verdwijnen hoop ik toch groetjes steph |
| 22/05/2007 @ 20:58 ABke  | Hoi Rosie, Hier ook iemand die niet op een roze wolk zit hoor Met een beetje geluk gaat rond week 12 de misselijkheid minder zijn! Dat je minder zin hebt in dingen te doen, vaak moe ben is héél normaal hoor! Hopelijk kan je man/vriend een tandje bijsteken in het huishouden en laat je maar eens lekker verwennen  Kan je van de gyne niks krijgen tegen die misselijkheid? Ik had van de HA eerst primperan gekregen, maar dit hielp niet zo goed. Van de gyne had ik agyrax, dat hielp in het begin heel goed, maar nu niet meer... Gelukkig is de misselijkheid nu ook niet meer elke dag. Een glas cola mee naar je bed nemen en dit leegdrinken 's morgens voor je opstaat helpt bij mij ook nog af en toe, maar niet altijd... Die eerste weken zijn gewoon om  van te worden. Probeer een beetje te genieten van die  in je buik!Nog heel veel succes en      |
| 23/05/2007 @ 11:38 Marijke  | Hey iedereen Ik heb ook zo het gevoel dat ik nooit op een roze wolk gezeten heb, als ik dan verhalen van andere zwangeren hoor voel ik me precies abnormaal. De eerste 3 maanden (tot 16 weken dus bijna 4 maanden) was ik echt hellemisselijk, moe, lui, superemotioneel (wenen met ALLES)... Dan was dat beter, begon de grote miserie, bekkeninstabiliteit, kortom heel de dag door pijn hebben wat je ook doet. In plaats van dan wat begrip te krijgen van je collegas neeen hoor, die boren je dan op dat moment nog liever ff verder de grond in, maar da ga ik niet verder op ingaan (ik word er nog steeds razend pissig van namelijk). Nu werk ik dus parttime en is het toch al iets draaglijker. Al een geluk dat ik steun krijg van mijn familie en van mijn ventje. Ik heb dus tot nu toe niet echt "op een roze wolk" geleefd. Maar ik ben wel elke keer superhappy als ik onze pruts op de echos zie, echt zoooo super schattig. Dus we weten waarom we het doen eh... Groetjes Marijke   |
| 23/05/2007 @ 14:43 Sunshine  | Hey Rosie, Ook ik heb nog niet echt op een roze wolk gezeten tijdens mijn zwangerschap... Ben in begin ook echt kotsmisselijk geweest (maar nooit moeten kotsen!), van 's morgens tot 's avonds. Ik nam primperan én agyrax wat een beetje hielp maar niet veel. Ik sliep dan ook nog eens 15 tot 18u per dag(!!!!) dus voelde me echt wel mottig. De roze wolk was toen wel héél ver weg. Op 10 weken is de misselijkheid iets verbeterd en kon ik wat meer eten (was eerste drie maand 3 kg vermagerd). Sindsien is de echte misselijkheid en vreselijke vermoeidheid stilletjes weggegaan. Maar nog steeds zijn mijn darmen en maag zeer gevoelig (heb ondertussen al een maag-darmontsteking gehad en buikgriep ). En de energie die ik vóór mijn zwangerschap had, is nog steeds niet terug hoor, denk ook niet dat dat nog zal komen.Bovendien kan ik al weken niet zo goed meer slapen omdat ik me niet echt goed kan leggen, en vaak naar toilet moet... Met andere woorden, de roze wolk die is nog steeds niet te zien. Ik kom daar ook eerlijk voor uit als men het vraagt. Ik zal blij zijn als de er is omdat ik me dan hopelijk weer een beetje 'mezelf' zal voelen. Ik blijf maar denken dat het voor het goede doel is... Hopelijk wordt het ook voor jou wat leefbaarder als de eerste 12 weken voorbij zijn. Als je eens wil klagen -wat deugd kan doen - hou je vooral niet in!!Liefs en sterkte, Sunshine  [Laatst gewijzigd door Sunshine - 23/05/2007 @ 14:43] - |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]