Hallo,

Wij hebben beslist om voor een tweede kindje te gaan.
Maar omdat ons zoontje verschillende problemen heeft, ga ik tijdens de zwangerschap vlokkentest en vruchtwaterpunctie laten doen.
Kan er mij iemand meer info over geven, heb vooral schrik, omdat ik hoor dat deze soms een afwijking bij het kindje tot gevolg kunnen hebben?
Hoe gaat t te werk en wat zijn de nadelen?

Groetjes, Ilse

Dag Ilse,

Ook ik heb een een vruchtwaterpunctie laten doen. Ik heb dit gedaan op 17 weken zwangerschap omdat ik zelf ook "drager" ben van een chromosomenafwijking. (translocatie 13/14) We zijn pas achter de translocatie gekomen toen ik 12 weken zwanger was, door een toevallige ontdekking van de gynaecoloog. Ik wist dus niet vóór mijn zwangerschap van de afwijking en de mogelijke gevolgen.

Aan het vruchtje was op 12 weken ook niks te zien en de nekplooi was zeer oké, toch raadde de gynaecoloog me op basis van dat bloedonderzoek een punctie aan. Met mijn afwijking had ik 1à2/100 op een zwaar gehandicapt kindje dat zelfs niet levensvatbaar is. De gynae vertelde wel dat het een goed teken is dat ik al 12 weken ver was.

Na lang nadenken en de voor-en nadelen af te wegen hebben we dan besloten om een punctie te laten uitvoeren.
Bij een punctie heb je geloof ik 1/300 op een miskraam ten gevolge van de punctie.
De punctie op zich valt (lichamelijk) heel goed mee. Ze doen een uitgebreide echo om te kijken waar het kindje ligt en te bepalen waar ze gaan prikken. Eens ze alles goed bekeken hebben, ontsmetten ze je buik héél goed en duiden ze de plaats aan waar ze gaan prikken. (mijn zoontje lag héél stil toen, da was een groot voordeel om te prikken) Dan neemt de gynae een naald (die ziet er enger uit dan hij voelt , en dan prikt hij.
Je kan alles mooi volgen op de echo. Het wegzuigen van het vruchtwater geeft een trekkerig gevoel. Daarna wordt alles weer ontsmet en kreeg ik nog een echo om te laten zien dat ons zoontje het nog altijd heel goed stelde. Ik vond dit een emotinele gebeurtenis want je ziet je baby daar mooi "zwemmen" op de echo, maar je weet niet of hij wel oké is. Ik heb wel wat tranen gelaten.
Ik mocht na de punctie direct naar huis en kreeg de raad om het een week héél rustig aan te doen. (heb ik dan ook letterlijk gedaan)
De dagen erna had ik een wat trekkerig gevoel in mijn onderbuik, maar voor de rest niks.
4 dagen na de puntie kreeg ik de "snelle" uitslag: trisomie 13,18 of 21, dit was gelukkig in orde! 3 weken later kreeg ik de volledige uitslag (open rug en andere chromosomale aandoeningen denk ik)

Ik vond het wachten vooral héél erg, maar eens je de goede uitslag krijgt kan je volop gaan genieten...

Ik wens je héél veel succes met je zwangerschap en mee voor de goede uitslagen!

Groetjes Lenlie &

Ook ik heb een kindje met down. Niet erfelijk hoor, en zijn vooraan in de 20. Nekplooi en tripple waren prima!

Waar ik het zo moeilijk mee heb ik dat mensen een punctie laten doen en als daaruit blijkt dat alles ok is, mensen denken dat het kindje 'gezond' is.

Met die punctie kunnen ze toch alleen maar de chromosomenafwijkingen opsporen. Andere handicaps zoals spierziekte, autisme enz... zien ze niet.

Ik ben nu ook zwanger van nr 2 , heb een punctie laten doen, maar als het weer een kindje met down was zou ik dit zeker houden, want ik heb nu maar bang dat er iets veel erger mee kan schelen dan alleen maar down syndroom. Alle uitslagen waren goed, maar ik ben zeker niet gerust dat ons kindje 'gezond' is. We moeten het maar nemen zoals het komt en dankbaar zijn voor wat we krijgen.

Hey,

mijn kindje blijkt een verdikte nekplooi te hebben (O,32 cm), de kansberekening gaf 1 op 40, waardoor me aangeraden werd om een vruchtwaterpunctie te doen. Nu moeten we nog 2 weken wachten eer we de punctie doen, en stel ik me continue vragen wat ik zal doen als het kindje niet gezond is. Mijn man wil geen kindje met down, ik twijfel. Ik weet niet of ik met mezelf zou kunnen leven als ik mijn eigen kindje laat sterven. Aan de andere kant heb ik ook schrik voor het leven van dat kind eens het volwassen zal zijn: het zal zoveel kansen niet krijgen: geen job, geen kinderen, ...? Wat als ik sterf, moet mijn kind dan de rest van zijn leven in een voorziening slijten ? Zal het dan wel nog genoeg liefde krijgen ? Wie zal er dan voor zorgen ?

Een familielid van me kreeg door een beroerte een licht mentale handicap, ik hou zielsveel van haar en zou haar nooit willen missen. Als men op het ogenblik dat ze de beroerte kreeg, zou gevraagd hebben om te kiezen tussen haar te laten sterven, of te laten leven met een licht mentale handicap, dan zou ik het nooit over mijn hart hebben gekregen om haar te laten sterven. Ook nu zou ik dat niet kunnen. Aan de andere kant weet ik zeker dat, als je haar die keuze had gegeven, zij wel zou kiezen om te sterven. En, als ik ooit in zo'n situatie zou verkeren, ik ook liever zou sterven dan voortleven met een licht mentale handicap. Vooral het feit dat ik niet meer bewust zou kunnen kiezen voor wie ik ben en wat soort leven ik leid, maakt dat ik zelf liever zou sterven dan leven met een licht mentale handicap.

Ook al is zij heel lief en heb ik prachtige momenten met haar, ze is niet meer in staat om een eigen mening te hebben, beslissen over wat ze waardevol vindt in het leven, keuzes te nemen, verbanden te leggen. Ze neemt emoties van anderen over eerder dan dat ze zelf emoties toont. En vooral: ze is zo een gemakkelijk slachtoffer voor iedereen die misbruik van haar wil maken.

Voor het leven van het gehandicapt kindje als hij of zij nog jong is, heb ik minder schrik: ik weet dat ik sowieso heel veel van het kindje zal houden, ook al heeft hij of zij beperkingen. Al brengt dit natuurlijk meer zorgen met zich mee. Mijn partner wil echter geen kind met down, hij heeft schrik dat hij er niet van zou kunnen houden. Kan ik beslissen om een kind te houden terwijl zijn/haar vader het kindje niet wil?

Nu maar aftellen tot de vruchtwaterpunctie, hopelijk is het resultaat goed, zodat ik deze verschrikkelijke keuze niet hoef te maken. Welke beslissing ik ook neem bij een slechte diagnose, het zal sowieso een verkeerde zijn. Als ik kies om de zwangerschap door te zetten, dan geef ik mijn kind een leven dat ik voor mezelf niet zou willen. Als ik kies om mijn zwangerschap te onderbreken, dan moet ik leren leven met het feit dat ik mijn eigen kindje waar ik nu reeds van hou heb geaborteerd.

Zijn er nog vrouwen die met deze verschrikkelijke keuze worstelen ?