[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
Stiefdochter van 16 jaar en babyplannen| 30/05/2007 @ 07:23 babs | Hallo allemaal, Ik zit in een nogal moeilijke situatie en hoop dat jullie me kunnen helpen. Ik heb een vriend die een dochter heeft van 15. Nu is het allemaal nogal moeilijk begonnen. Zijn dochter die ik ook voor onze relatie al kende, verwijt mijn vriend dat hij alleen voor mij is weggegaan (ondertussen 6 jaar geleden). Verder spreken mijn vriend en zijn ex totaal niet met elkaar, met alle gevolgen vandien. Ze zet haar dochter op tegen mij en tegen hem, ze geeft haar een schuldgevoel als ze bij ons is (zegt dan bijvoorbeeld dat ze bang is dat haar dochter liever bij ons zou zijn, dat ze een slechte moeder is,...). Als ze over ons praat, krijgt ze van haar moeder de volle laag. Het vreemde is dat zijn ex al 5,5jaar een vriend heeft. Ik begrijp dus niet zo goed waaom dit zo blijft duren. In ieder geval is zijn dochter vaak in de war, waardoor ze de ene keer heel lief is en de andere keer heel afstandelijk (mij compleet negeert). Ik ben ook diegene aan wie ze altijd advies vraagt (vriendjes, vriendinnen, seksualiteit,...), ben vreemd genoeg een soort vertrouwenspersoon voor haar. Ze weet ook dat ik NOOIT iets slecht zal zeggen over haar mama, integendeel. Maar het is soms moeilijk als ze dan weer ineens doet alsof ik niet besta en tegenover haar papa dan wel lief is. Ik heb al vaak met haar gepraat, want dat doen we wel. Dan gaat het weer even beter en dan is er weer iets zeker, waardoor ze weer anders doet. Ik heb soms medelijden met haar, omdat het niet makkelijk moet zijn als je je gevoelens niet mag uiten, zonder dat je een schuldgevoel aangepraat krijgt. Ik weet alleen soms niet meer hoe ik erop moet reageren... Nu denken mijn vriend en ik aan een baby. Maar hij is bang voor de reacties (de kinderen in mijn schoonfamilie zijn al groot) en vooral voor de reactie van zijn dochter. Hoe pakken we dit alles het best aan? Ik hoop dat jullie me wat raad kunnen geven, want soms weet ik het niet meer. Groetjes, Babs  |
| 31/05/2007 @ 15:43 babs | Niemand?  Het zou wel leuk zijn om advies van iemand te krijgen die ongeveer in dezelfde situatie heeft gezeten... Babs |
| 01/06/2007 @ 20:43 | Hoi, Mijn vriend heeft ook al 2 kinderen van 13 en 15 jaar en sinds 6 maanden heben we samen een dochter. Het verschil is alleen dat wij al heel lang samen zijn, sindes de kinderen 2 en 3 zijn en zij hebben mij dus volledig geaccepteerd. Verder is er ook goed contact met zijn ex die opnieuw getrouwd is en een zoon heeft met haar huidige man. Bij uitvoeringen enzo is altijd iedereen aanwezig. Nu waren we wel bang dat de kinderen toch jaloers zouden zijn, want hun leven is wel veranderd, we doen nu toch andere dingen. Maar als ze bij ons zijn het weekend doet mijn vriend dingen met hen zodat ze zich niet opzij geschoven voelen. Maar ik moet zeggen dat ze het vooral heel leuk vinden hun kleine zusje! Het is een moeilijke situatie want je weet nooit hoe het zal lopen, maar als jullie echt een baby willen moet je ervoor gaan! |
| 08/06/2007 @ 21:04 iniminie   | Hoi drie jaar geleden leerde ik mijn huidige vriend kennen. Toen 3 jaar gescheiden met twee tienerzonen (nu 14 en 16) Ik moet zeggen dat er eigenlijk nooit problemen geweest zijn met de kinderen die hebben mij onmiddellijk geaccepteerd of dat denk ik dan toch. Met de ex van mijn vriend das een ander verhaal ook hier jaloezie en pogingen om kids bij ons weg te houden. Toch hebben we 2 jaar beslist om er nog een baby bij te nemen. De kids waren niet van onze plannen op de hoogte en van de familie enkel mijn "schoonzusje". De kids waren al van bij het begin dat ze het wisten super enthousiast en ook nu zijn ze heel zorgzaam voor hun kleine broer. Hij is echt hun kleine god en omgekeerd ook hij aanbidt zijn twee grote broers. De schoonfamilie en mijn eigen familie heeft op een paar uitzonderingen na heel positief gereageerd en ook onze vriendenkring. Zelf ben ik 33 maar mijn vriend was net 39 toen ons zoontje geboren werd. (hij is nu 1.5) Ik heb mij zelf nooit iets aangetrokken van de reacties van anderen de enige reactie waar ik bang voor was was die van mijn"schoonouders" maar die dragen hun kleinzoon ook op handen; Ik zou dus zeggen ga er voor waarschijnlijk zal je stiefdochter smelten voor de baby en ik zou haar er van bij het begin bij betrekken.Onze kids hebben altijd de kans gehad om mee te gaan naar de gynea en ook de zwangerschap hebben ze van kortbij gevolgd. Ik vond het een positieve ervaring Weeg alles goed af en zet de positieve en negatieve dingen op een rij. Vooral praat veel met elkaar en blijf dat doen ook als het moeilijker gaat. Belangrijk is dat je stiefdochter niet het gevoel krijgt dat ze opzij geschoven wordt voor de baby. dat hebben wij hier van in het begin goed opgevold. Wanneer de grote kids er zijn dan probeert mijn vriend extra tijd met hen door te brengen. Ze gaan dan samen bowlen of lasershooten of naar het voetbal zo blijft er evenwicht. Daarbij mogen ze ook allerlei dingen doen om te helpen bij de opvoeding van hun kleine broer en ik ondervind dat ze dat super vinden. Het aller leukste en grappig tegelijk vind ik dat ze hun babybroer gebruiken om indruk te maken bij de meisjes en vrouwelijke leerkrachten. Zo ik hoop dat je iets aan mijn verhaal gehad hebt Hopelijk komen jullie er uit groetjes karo   |
| 03/07/2007 @ 12:05 Troi | Ik denk dat het belangrijkste is dat jullie je realiseren dat jullie samen verder gaan dus de beslissing wel of niet een baby is in de eerste instatnie die van jullie. Heel lief dat je met anderen rekening wilt houden maar dat lijkt me iets wat meer op de achtergrond zou moeten spelen (mn de schoonfamilie..). Wat betreft de dochter, dat is natuurlijk een ander verhaal, zij krijgt er een broertje/zusje bij, het punt is denk ik dat je toch nooit kunt voorspellen hoe dat gaat dus dat ervan uitgaan dat het wel allemaal slecht zal gaan en daarom ervoor kiezen om het niet te doen, net zo onzinnig is als ervan uitgaan dat het rozegeur en maneschijn zal worden. Ik denk dat het meest realistisch is om ervan uit te gaan dat het zijn weg wel zal vinden (en dus allemaal wel goed zal komen), vergeet niet dat dochterlief ook ouder wordt en een eigen leven aan het opbouwen is, of je het nu leuk vind of niet haar ouders worden steeds een beetje minder belangrijk voor haar en ook daarom vind ik dat je gewoon je gevoel moet volgen, als jullie graag een kindje willen gewoon ervoor gaan, voordat het strakjes te laat is! |
| 18/08/2007 @ 10:51 stefanie vandevijvere | hallo . ik denk wel op de eerste plaats dat ze jaloers ga zijn . eenmaal de baby er is dat ze van hem of haar zal houden. wij zatten ook in het zelfde probleem 3 jaar geleden maar mijn vriend zijn dochter was dan 8 jaar oud. en van het zelfde als bij jullie mijn vriend zijn ex vrouw was erg jaloers ! toen ik haar papa leerde kennen was hij alle 3 jaar gescheiden zij heeft van hem weg gegaan voor een ander man maar dat ging niet goed . dus ze wilde haar ex man terug achter 3 jaar het was gewoon ze kon niet verdragen dat hij iemandt heeft en dat we gelukig waren . dus ze gebruikte haar dochter tegen ons we hebben een hels tijd door staan . maar nu ze haar broertje heeft ze zie hem heeeeel graag en bij 5 weken kom er nog een zussje bij en ze verlangt alle . maar in tegen deel doet zijn ex weer moeilijk  ook alle zijn we 6 jaar samen .maar ja da ga ook wel passeren. |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]