schoonouders....

Om nog maar eens een keer het onderwerp aan te snijden...

Ik heb echt mijn buik ervan vol...
Elke dag liggen zij te bellen hoe het met hun kleinkind is, ik heb al meerdere keren mijn man hierop aangesproken dat ik het echt beu ben. Ik begrijp dat ze willen weten hoe het ermee is, maar moet dat echt elke dag ??? Ik vind het al bijna een schending van onze privacy.
Ieder weekend verwachten ze dat we er staan en als we niet zijn langsgeweest, dan zullen we het 'subtiel' geweten hebben.

Ik kan er echt een boek van volschrijven, zo hangen ze mijn keel uit.
Waar ik nog iets van krijg is dat mijn schoonmoeder het niet kan laten om kleren te kopen voor ons kindje, kijk dat zijn nu dingen die je overlaat aan de ouders vind ik.
Hun gekregen kleren zijn dus ook meteen in een doos naar de zolder vertrokken...

Verleden week hadden ze ons gevraagd om te komen eten en mijn ventje zou voor het weekend nog een antwoord laten weten. Nou, dat ging dus niet snel genoeg en daarom hadden ze zichzelf maar uitgenodigd om bij ons chinees te komen eten, dan zou ons kindje al in bed kunnen en dat zou voor ons makkelijker zijn.
Wel, ik nodig liever zelf mijn volk uit.

Ook kan mijn schoonmoeder het niet verdragen dat mijn schoonvader eens een keertje naar hier komt, zonder dat zij dat weet, want dan heeft hij ons kindje een keertje meer gezien dan zij. Gevolg, de dag daarop stond zij hier ook....

Een tijdje terug stuurde ze naar mijn man echt een lelijk mailtje over mij, dat ik hem steeds opstook, daar kwam het op neer...

Zij denkt dat omdat zij de grootmoeder (en spijtig genoeg ook meter) is, dat zij het hier voor t zeggen heeft of wat?
Ik vind dat als we eens in de week langskomen, dat het maar genoeg moet zijn.

Nu gaan we ieder jaar met moederkesdag 'verplicht' uit eten met hun en ik heb er nu al geen zin in. Dit jaar is mijn eerste moederkesdag en zou ik graag met MIJN gezinnetje vieren. K weet alleen niet hoe ik het moet aanpakken, want wat zal er lelijk gekeken worden...

Heeft iemand nog zo'n schoonouders of ben ik de enige???

stomertje

Beste meiden

Oh ow, die goedbedoelde adviezen toch, van "neem het toch niet zo zwaar op" en "het is allemaal goedbedoeld". Dat laatste, dat was bij ons ook lang de ingesteldheid: "Ach ja, het is goedbedoeld".

Wel, mijn man en ik vinden het al lang niet meer allemaal goedbedoeld hoor. Wij mogen nog duizend keer zeggen wat we niet leuk vinden (bv ook elke dag bellen, de kindjes frieten geven, roze kleding voor onze jongens kopen,...) Ze zijn altijd even verontwaardigd als we zoiets durven zeggen en het gaat dan altijd maximum een paar dagen goed en dan zijn ze het alweer lang vergeten en doen toch hun eigen goesting.

Niet willen luisteren naar de mening van je eigen volwassen kind, die zelf een gezin heeft en de dingen op zijn manier wil doen, dat vind ik alvast niet goedbedoeld. Als wij niet luisteren naar hun mening, krijgen we ook steevast het te voelen. Willen wij iets nieuws kopen of weet ik veel wat, ze weten er altijd wel iets negatiefs op te zeggen. Plezant he. Vraag je hun mening maar ze kunnen nooit eens rechtuit blij zijn voor ons. Altijd maar "je bent niet goed wijs",... alleen maar omdat wij het niet helemaal doen zoals zij het altijd gedaan hebben. Erg goedbedoeld ja

jullie schoonouders bellen dan toch ik ben nu bijna op het einde van mijn zwangerschap en veel hebben ze er nog niet achter geinformeerd, soms als ze bellen zou je denken dat ze toch zouden vragen hoe het met mijn zoontje is of met de zwangerschap, maar nee hoor dat is valse hoop. Enkele weken geleden had mijn zoontje de windpokken en ze hebben niet 1 keer gebeld hoe het met hem was.
Het is voor hen nu het 3de kleinkind en dat telt al niet meer mee denk ik. En het is nu al een hele zwangerschap dat ik me overal aan erger en er zwaar aan til. Maar ja als ik ze niet veel zie of hoor, kan ik er niet veel last van hebben.

ja hier ook zo'n geval dames
binnenkort gaan wij verhuizen en we hebben veel commentaar gekregen omdat het niet dicht genoeg is bij hun terwijl we gaan verhuizen om dichter bij ons werk te wonen. Mijn schoonmoeder moeit zich ook met alles in ons huishouden. Ze komen gewoon thuis binnen met de sleutel terwijl wij hier zijn! Ze koopt ook altijd kleren nog voor ik ze kan kopen. Ben dan ook van het principe dat als we kleren hebben, ik er geen meer moet gaan kopen maar ik wil ook eens iets kopen voor mijn kind! Gelukkig staat mijn vriend achter mij en zegt dat als zijn moeder nog veel zaagt, dat ze dan maar moet blijven waar ze is! Ze kan ons echt de kast op jagen ongelofelijk. Vind het ook erg dat wij geen enkel weekend voor onszelf hebben. Ook met babysitten wordt ze lastig als mijn moeder eens een keertje oppast.
Ze heeft ook gezegd toen ik bevallen was, dat grootmoeder worden toch veel specialer is dan moeder worden en dat de grootmoeder een veel belangrijker persoon is in het leven van een kind. Hoe durft ze!! Dat heeft mijn hele kijk op mijn schoonmoeder verknalt.Ik heb het haar nooit kunnen vergeven.

Aaah! Ik word ook gek van mijn schoonmoeder! Of: schoonmonster! En dat terwijl ze niet eens zo heel erg is, maar ik irriteer me gewoon blind aan haar. Ik weet wel dat ze het allemaal goed bedoelt, maar ik heb er gewoon niets mee!
Ik ben nu ongeveer 4 maanden zwanger en het was al een gedoe over straks oppassen. Ik wil nl. graag blijven werken en mijn moeder wil dolgraag 1 of 2 dagen oppassen. Vind ik ook super, want ik heb een heerlijk band met mijn moeder. Mijn schoonmoeder roept altijd om het hardst dat ze nooit op haar kleinkinderen wil passen, omdat zij een "leuke oma wil zijn." Pardon, is mijn moeder een minder leuke oma omdat ze wel graag op haar kleinkind wil passen?
Maar goed, ik wíl serieus ECHT NIET dat zij op mijn kindje gaat passen, dus dat komt mooi uit! Komt ze een paar weken later opeens aan dat ze wél wil oppassen, omdat ze een beetje jaloers werd op mijn ouders, omdat die zo'n goede band met hun kleinkind zouden krijgen... Ik kreeg er al helemaal de kriebels van, want mijn schoonmoeder rookt als een ketter en zuipt als een bouwvakker en ik voel me er gewoon helemaal niet prettig bij om ons kindje bij haar achter te laten. Gelukkig heeft mijn man dat ook, dus ik stond er niet alleen in. Maar het is natuurlijk nooit leuk om zoiets te moeten vertellen, want het is natuurlijk wel sneu voor haar. Dat vind ik ook, hoor! En ik vind het ook niet leuk voor mijn man! Maar hij kent haar gelukkig een beetje en wees haar erop dat ze dan wel echt een dag in de week moest oppassen en dat ze haar vrijheid op moest geven... En inderdaad: toen wilde ze opeens niet meer! Probleem opgelost! Ik krijg er wel kromme tenen van als ze zegt dat ze later wel op het kind van mijn schoonzusje wil passen, want dat vind ik niet eerlijk tegenover mijn man, maar goed; ik ben allang blij!
Nog zoiets: mijn schoonzusje en mijn schoonmoeder zeggen gewoon openlijk tegen mij dat ze hopen dat ik een jongetje krijg, omdat ze "niets met meisjes hebben.." Hoe tactloos kun je zijn?? En wat nou als ik een meisje krijg? Dan weten mijn man en ik dus dat zij er eigenlijk niets aan vinden, omdat ze niets met meisjes hebben. Aan de andere kant hebben ze het er steeds over dat ze de kleine al heel snel willen komen halen na de geboorte en lekker vaak vast willen houden en ik krijg daar zo de kriebels van! Dus ik hoop bijna op een meisje; daar hebben zij toch lekker niets mee
Laatst vroeg mijn schoonmoeder opeens of mijn moeder bij de bevalling zou zijn. Oei, glad ijs, dacht ik al gelijk. Mijn man wil het liefst dat we het met zijn tweetjes doen en dat vind ik eigenlijk ook wel fijn. Dus ik zei 'nee, we willen met zijn 2-tjes zijn.' "Mag ik dan wel in de wachtkamer wachten?" Neeee dus! Ik wil me zoveel mogelijk op mijn gemak voelen tijdens de bevalling en niet aan mensen hoeven denken die zitten te wachten! Plus het feit dat ik na de bevalling graag even een moment met mijn man en mijn kindje wil hebben. Laat ons even, a.u.b.! Als ik echt graag toch mijn moeder erbij wil hebben, bel ik haar wel als de weeen beginnen; hoeft mijn schoonmoeder niets van te weten!
En ik bel ook eerst mijn ouders als we klaar zijn voor bezoek en even lekker met z'n 3-tjes getut hebben. Mijn schoonmoeder is nogal een overheersend mens en ik wil dat mijn ouders ook even rustig de tijd krijgen om hun eerste kleinkind te zien.
En dan nog dit: ik moet er niet aan denken om na de bevalling mijn kind aan mijn schoonmoeder te geven. Ik mag dat toch wel een paar dagen afhouden?? Kijken is prima, maar vasthouden nog even niet!! Of is dat heel raar?
Nogmaals: mijn schoonmoeder bedoelt het goed en ze is echt niet alleen maar heel afschuwelijk, ze is soms ook best lief. Maar ik wilde hier toch even van me af schrijven (en dat is gelukt