Hallo

Ik ben ellen, de trotse mama van een zoon van 14 maand. 2 maand geleden ben ik bij mijn vriend weggegaan. Hij zag onze relatie niet meer zitten en ik wou hem tijd geven om de dingen op een rijtje te zetten. Ondertussen wordt het wel duidelijk dat hij mij niet meer terug wil (heeft een nieuwe vriendin) Ik woon met Merijn bij mijn ouders waar ik fantastisch word opgevangen. Ik zou heel graag in contact komen met mama's die hetzelfde hebben meegemaakt. Heb nood aan tips en zo, over hoe jullie het oplossen. Merijn zijn papa maakt het mij niet makkelijk. Zo wil hij geen alimentatie betalen, wil hij niet dat ik Merijn laat domiciliëren bij mij (mijn domicilie staat ook nog bij hem, ben niet van plan om hem te verzetten zolang Merijn niet bij mij mag komen te staan) Hij wil Merijn zien als het hem past... vandaag vertelde hij mij doodleuk dat hij morgen de nacht gaat doen en dat hij Merijn gaat achterlaten, samen met zijn grootmoeder (83 jaar en heel slecht te been) en ik moet mij geen zorgen maken...

Pfff... zie het allemaal niet goed meer zitten. Wou dat ik morgen kon opstaan en dat het maar een nare droom is.
Ik wil verder met mijn leven, maar mijn vertrouwen in de mannen is serieus gekraakt.

Groetjes

Ellen

waarom informeer je eens niet bij een advokaat hoe het eigenlijk allemaal ineenzit en dan weet je ineens wat er kan en niet kan.
veel succes

hij kan maar kwaad worden he.. je bent er van weg, hij kan enkel maar roepen en tieren..

nu ik heb makkelijk praten, ben al zoveel jaar verder, heb indertijd ook bang geweest om m'n gedacht te zeggen. maar als het om de kinderen ging dan heb ik gevochten als een leeuw en ik zou het nog doen..

wel advocaat heeft eigenlijk vrij rap naar de rechtbank gestapt voor de voorlopige maatregelen voor de kids. zo noemen ze dat he;.daar werd de regeling opgesteld qua alli en zo. omdat m'n ex toen er niet was, heeft hij op dat moment helemaal geen bezoekrecht gekregen; hij was er niet dus werd er geen rekening met hem gehouden. achteraf heeft hij dat in kortgeding op papier laten zetten.
maar het gerecht werkt niet rap.. nu wij hebben onderling van in't begin afgesproken hoe het zou gaan.. niet dat dat van een leien dakje liep zenne.. die moest altijd wel over iet ambetant doen, en had toen het ding "als je dit niet doet kom ik ze niet halen he". ook ik heb een hele periode geleefd met het gevoel komt hij nu of komt hij niet..
tot ik zei dat 'm mij daar nie mee pestte maar wel de kids.. dan was het gedaan;

't is allemaal nie simpel en het vraagt veel geduld zenne..
wat ik altijd voorop heb proberen zetten is m'n kids.. wat zij wilden , hoe zij er zich bij voelden.. ook nie altijd gemakkelijk zenne.. want je zit vol kwaadheid om wat 'm allemaal doet.. want jij moet het oh zo goed doen, en hij kan flierefluiten..

je ziet dat ik in m'n vorig berichtje het rap gezegd heb he, je moet je mening maar zeggen, dat het allemaal zo simpel nie is weet ik ook maar al te best..