@ Vic: eigenlijk is dat nu net hetgeen ik zo graag ook zou willen. 3 kindjes, héél snel op mekaar. ongeveer twee jaartjes tussen de kindjes onderling. Moest ikzelf wat rustiger en kalmer van aard zijn, dan was de keuze waarschijnlijk gemakkelijker geweest. Maar ik ben van nature nogal aan de nerveuze kant. En ik denk dat ik het lichamelijk allemaal niet ga aankunnen. Ik heb bekkeninstabiliteit en tijdens de zwangerschap is dat natuurlijk niet om te lachen. Zeker niet met twee kindjes onder de 2 jaar. Voor de kindjes zelf moet het enorm gezellig zijn, met z'n drietjes spelen. Er is altijd wel een broertje of zusje dat wil meespelen. By the way, weet je het geslacht van de nieuwe spruit al?

Wel, als ik het nog eens zou overdoen, dan had ik tussen elke zwangerschap minstens 2jaar gelaten, zodat het kindje al naar school zou gaan tegen dat de jongste geboren werd. Ik ben op 5 jaar tijd elk jaar zwanger geweest(heb 2kindjes verloren)en merk dat aan mijn lichaam. Mijn bekkenbodem is serieus overbelast, mijn libido laat op zich wachten en ben compleet overstresst omdat ik mij niet in drie kan delen.
Ik hou ontzettend veel van mijn kindjes en wil zeker nog een vierde, maar niet meer op zo'n korte tijd. Ik heb een zware, maar normale zwangerschap achter de rug. Mijn bevallingen zijn alledrie zeer vlot verlopen en ik heb drie schatten van kinderen met de nodige kuren. Maar ik merk dat de telgjes me enorm vermoeien. En dat ik mezelf helemaal wegcijfer, en dat wil ik helemaal niet. Ik voel me voortdurend schuldig omdat ik mijn huishouden niet altijd even vlot kan doen én omdat ik altijd wel één kind tekort doe. Maandag heeft Geike haar eerste schooldag en ik kijk er enorm naar uit.
We hebben ook geen tuin, dus de kids hebben ook geen ruimte om zich te amuseren, dat heeft natuurlijk ook invloed op de sfeer in huis.
Ik ga vanaf morgen genieten van de tijd die ik alleen heb met mn jongste. Voor mij keert de rust dan terug in huis overdag en dan heb ik na school de energie om mn 2 oudsten hun portie aandacht te geven.
Nu ga ik voor ontbijt zorgen voor mn scheetjes.

Vic, zo moet je het inderdaad bezien hoor. Nog even doorbijten en achteraf ga je dik tevreden zijn dat ze zo snel achter mekaar gekomen zijn. Als je zal zien hoe jou kindjes leuk samen kunnen spelen (en ruzie maken ) De kindjes zullen je later dankbaar zijn, daar ben ik van overtuigd. Goh, ik hoop zo dat het mij ook lukt

Ja Debbie, het is echt niet gemakkelijk he. Het is niet zo dat ik spijt heb van mn drie kids, verre van. Ik zie hen doodgraag en zou niet meer zonder hen kunnen. Maar het is gewoon vermoeiend en ik moet er op letten dat ik mezelf niet verlies, begrijp je?
Het perfectionisme heb ik al opgegeven. Ik zat vroeger toen Jesse nog alleen was elke dag het speelgoed te sorteren én te poetsen, nu mag ik van geluk spreken dat dat nog ééns per maand kan gebeuren.
Ik ben nu begonnen aan het sorteren van de kleding, want ze groeien zo snel! Ik ben ook wel blij dat mijn oudste de juiste dozen weet staan en dat hij zelf ook begint te sorteren. Geike is daar nu nog net iets te klein voor.
Ik heb wel een goede opruimmethode gevonden, mn kids zijn er zelf enthousiast over. We hebben een opruimdoos. Die gebruiken ze wanneer ze moeten opruimen, alles gaat daarin, zo is het snel opgeruimd en dan kan ik het achteraf op de kamer in de juiste dozen sorteren. Of ze kunnen het zelf ook sorteren natuurlijk, maar dat schiet er gewoonlijk over

Soms voel ik me zowaar onbekwaam. Ben huisvrouw en raak niet rond hier in huis. Er schiet 's avonds wel altijd iets over. Ik wil zoveel doen op een dag en raak maar half de planning. Maar ja die kleintjes hebben geen aan/uitknop en je moet als mama flexibel zijn. En dat is niet altijd even leuk.