Hier hetzelfde gevoel : de overgang van 1 naar 2 vond ik zwaar ... mezelf op het ergste voorbereid tijdens de derde zwangerschap (meer hulp in huis, ook emotioneelgedacht : het wordt een ramp maar weet dat het passeert, ...). Het derde erbij (toen de oudste 2,5 was) vormde helemaal geen probleem ! En 't was niet dé perfecte stille, regelmatige, slapende baby !

Hallo!
Onze eerste twee zitten redelijk dicht op elkaar. Dat was bij de tweede best wel eens zwaar, maar ook heel erg leuk! Nu komt de derde eraan; onze oudste is drie en de jongste ruim anderhalf. En het leuke is dat je er met de kleintjes over kunt praten en het kunt uitleggen.
Ik kies er juist niet voor om te wachten tot de oudste naar school gaat, want dan kan die ook 'genieten' van 'baby 3' zoals we de kleine noemen. Onze jongste wijst naar mijn buik en zegt: 'Bibi'. Ze vinden het allebei prachtig. Het enige nadeel is dat je vantevoren niet kunt plannen wat het wordt. En ons oudste zoontje wil nu echt een zusje, want een broertje heeft hij al.
En over de drukte; ik denk dat de overgang van 0 naar 1 kind het zwaarst is. Dan komt de tweede erbij en kan het soms even hectisch zijn, maar voor een derde ben je ook daar weer op voorbereid en moet het volgens mij alleen maar makkelijker gaan!
En elke zwangerschap en bevalling zijn verschillend. Natuurlijk heb je wel en natuurlijk aanleg voor bijvoorbeeld een moeilijke 'uitdrijving' als je smal gebouwd bent en zo zijn er nog wat voorbeelden te noemen, maar ik dank over het algemeen dat voorgaande bevallingen weinig zeggen. Ik heb zelf aan den lijve ondervonden hoe verschillend zwangerschappen kunnen zijn; de eerste had ik vreselijke bekkeninstabiliteit en veel mensen vonden het maar raar dat we zo snel al een tweede wilden; zou mijn lichaam dat wel aankunnen? En bij de tweede zwangerschap heb ik helemaal nergens last van gehad, en tot nu toe heb ik er in deze zwangerschap ook helemaal geen last van. Nu heb ik weer last van vaak buikpijn. Zo is elke zwangerschap volgens mij dus anders, en ongetwijfeld heeft elke zwangerschap een 'probleempje', met als elke bevalling. En alle probleempjes waar je geen last van hebt (bijv. misselijkheid, hoge bloeddruk, slapeloosheid, bekkeninstabiliteit, moeheid, en noem maar op), daar hoor je nooit iemand over.
Je zal dus best wat ongemakken voelen, en naarmate je ouder wordt heb je misschien ook wat meer last, maar ik vind dat het zeker geen rol moet spelen bij het wel of niet GAAN voor een derde, vierde of nog meer! Volg je gevoel en bekijk de mogelijkheden in bijv. financien en huisvesting en (BELANGRIJKSTE:) werkelijke WENS voor een derde en laat je daardoor leiden. En als je die wens hebt, denk ik niet dat die over gaat. Volgens mij weet je als vrouw heel goed wanneer je gezin compleet is. En als je dat overduidelijke eindsignaal nog niet hebt gekregen; GO FOR IT
Veel succes met overwegen. Vind het leuk om te horen wat je 'besluit'.

Hallo Anoniem,
Onze twee dochtertjes zijn bewust redelijk snel na elkaar gekomen. De oudste is 20 maanden en de jongste 4 maanden.
Eén maand na de bevalling van de jongste verlangde ik al sterk naar een derde kindje. Dit gevoel overviel me eigenlijk wel, aangezien we van plan waren het bij twee kindjes te houden. Als ik nu een vrouw zie met een bollend buikje ben ik zowaar stikjaloers, stel je voor, ik ben zelf pas vier maanden geleden bevallen! Ik sta echt versteld van mijn eigen gevoelens. Gelukkig staat mijn echtgenoot totaal niet weigerachtig tegenover mijn verlangen naar een derde baby.
Ik heb twee totaal verschillende zwangerschappen en bevallingen gehad. Bij de eerste zwangerschap was ik al in ziekteverlof vanaf de vierde maand en lag ik het grootste deel van de dag plat in mijn bed. Ik kon gewoon niets meer, had totaal geen energie meer. De bevalling was vreselijk en het heeft na de bevalling nog zeker vier maanden geduurd eer ik me terug een beetje mens voelde. Bij mijn tweede zwangerschap heb ik gewerkt tot twee weken vóór de bevalling en de bevalling zelf ging stukken beter. Na de bevalling was ik vrij vlug hersteld, geestelijk en lichamelijk.
Inderdaad, iedere zwangerschap en bevalling is dus anders. Net zoals Anoniem ben ook ik niet graag zwanger. Ik zou die 9 maanden ook graag overslaan. Maar die drang naar een derde is zo groot hé. Mijn man en ik komen zelf ook uit een gezin met drie kinderen en we vonden dat altijd geweldig.Mijn twee zussen hebben ieder twee kinderen, maar dat belet mij niet om er drie te nemen. Al zal mijn familie (mijn ouders en schoonouders) mij wel voor zot verklaren om in deze tijd nog drie kindjes te hebben.

Ik ben héél gelukkig met mijn twee dochterjes, maar ook ik heb het gevoel dat mijn gezin niet af is, dat er nog iets (iemand) ontbreekt. Momenteel ben ik nog in ouderschapsverlof van de tweede, maar binnen 2 maanden ben ik terug aan het werk, halftijds wel te verstaan.
De overgang van 1 naar 2 kindjes was in het begin wel effe aanpassen, maar ondertussen heb ik het gevoel dat ik alles onder controle heb. Wij hebben wel twee goede slapertjes, dat scheelt ook natuurlijk. Ik merk ook dat ik bij de tweede dochter veel geruster ben en me niet zo snel zorgen maak. Met een derde zal dat zeker nog meer het geval zijn.
De eerste twee tot drie jaar zijn misschien druk, maar eens ze naar school gaan en wat meer zelf kunnen, dan gaat alles toch wel gemakkelijker denk ik. Je moet het gewoon zelf echt willen.
In september 2008 gaat de oudste al naar school en het jaar daarop de jongste. Het is de bedoeling dat er een derde kindje komt op het moment dat de jongste bijna of al naar school gaat. Hopelijk lukt het ons om het zo te laten uitkomen. Vóór de bevalling van ons tweede kindje, heb ik (op mijn werk) duidelijk gezegd dat we het zeker met twee gaan houden, daar zit ik nu wel mee verveeld. Gelukkig heb ik een zeer goede baas die me hopelijk niet scheef gaat bekijken als het zover is. Maar ja, dat is nog 2 jaar. Mijn man had altijd graag 4 kindjes gewild, maar we gaan het toch met drie houden. Je moet ergens stoppen, nietwaar !
Ik kan bijna niet wachten tot de jongste 2 jaar is... Wij zien het helemaal zitten.

Je kleintje is nog maar 7 maanden dus je hebt nog even tijd om na te denken. Echter, als dat verlangen naar een derde baby blijft en je denkt het aan te kunnen,... ga er dan gewoon voor...de last en pijn van de zwangerschap en bevalling vergeet je na een tijdje wel en je krijgt er wel iets prachtigs voor in de plaats.

groetjes
laat je weten wat jullie beslissen?

Als jij verlangt naar een derde kindje, doen!

Vroeger kregen mensen ook meerdere kinderen en toen was het normaal! nu is het blijkbaar niets eens normaal meer als je meer dan 2 kinderen neemt! Zoals een cabaretier eens zei: een gezin bestaat uit 2.3 kind: een jongen, een meisje, en een videocamera!

Niet doen wat anderen normaal vinden, doe wat JIJ normaal vindt! kijk, als je bijv. kiest voor 10 kinderen is het toch wel handig dat je ze ook wat te eten kunt bieden, kijk , dan wordt het een ander verhaal, dan kies je niet meer alleen op gevoel. Maar met 3?!

Succes!

karen, vind je het niet pittig zo 4 kort op elkaar?
iedereen roept maar 2 kkinderen is veel makkelijker waar begin je aan? zo heb je nog zelf ook je leven met 3 kom je altijd een hand te kort enz.... daarom twijvel ik ook zo, soms zegt mijn verstand dit namelijk ook maar soms is mijn gevoel zo anders....

Hoi,

ik ben een mama van 5 kinderen (14,12,10,5 en 1)
Na de tweede kregen we ook veel commentaar , tja we hadden een zoon en een dochter dus moesten we maar stoppen.Commentaar ga je altijd krijgen.Ik hoor dikwijls , we willen maar 2 kinderen want dan kunnen we er nog eens ergens mee komen , kunnen we nog op vakantie , hebben we eens tijd voor onszelf , .....
Wel ik zal jullie eens wat vertellen , wij gaan ook nog op vakantie , dit jaar zelfs 5 keer en neen niet met een tent of caravan maar op hotel , een appartement of een bungalow.Wij gaan ook uit eten met de kinderen , hebben we trouwens ook gedaan als de oudsten nog klein waren en ik heb ook nog tijd voor mezelf of om tv te kijken.
Laatst vertelde ik iemand dat we 5 kinderen hebben en ik werd precies afgetekend als een zielig persoon.
Weet je ik heb veel meer medelijden met mensen die maar 1 kind hebben en al helemaal over hun toeren zijn omdat ze hun huishouden niet meer rondkrijgen of hun hobby's niet meer allemaal kunnen uitoefenen.

Het hant gewoon van je ingesteldheid af , wil je gaan voor een derde , gewoon doen.Het is ook met 1 of 2 kinderen niet allemaal rozegeur en maneschijn.Het leven is niet zoals het in de boekjes staat dat je altijd vrolijk moet zijn , wees gewoon jezelf , laat een ander maar zeuren .

erg he.
nou doe ik het nog geen eens niet omdat mensen van die flauwe op merkingen zouden gaan maken hoor,opzich heb ik er wel schijt aan.
maar ik ga me steeds afvragen zouden ze niet gelijk hebben? straks ga ik mijn gevoel achteraan en is die 3de er en dan denk ik ...zie je wel had ik maar geluisterd want het zo druk of lastig.
zou het echt heel veel drukker zijn dan met 2? ach als ik straks nog het gevoel heb is die vaak sterker dan mijn verstand dus dan zal het er toch wel van komen