Hallo Iedereen,

Ons zoontje Stijn* is geboren via keizersnede op 16 oktober 2005 en de dag nadien overleden aan de nieraandoening waar mijn man en ik drager van zijn.
Voor onze zwangerschap op 25 weken wisten we niet dat wij hier drager van waren.

Wij hebben een DNA onderzoek laten doen en dat bevestigde deze aandoening.
Wij hadden dus bij elke zwangerschap 1 kans op 4 op herhaling.

Om dit niet meer te hoeven meemaken hebben wij beslist om niet meer natuurlijk zwanger te worden maar wel via IVF, omdat ze dan het risico kunnen uitsluiten.
In februari 2007 mochten we onze eerste IVF behandeling starten. Spijtig genoeg mocht ik niet verder gaan dat de eerste bloedafname.
De volgende behandeling (zwaardere) mochten we starten in maart. Deze keer mochten we starten, maar weer pech, na de eerste echo moesten we weer stoppen met de behandeling.

Wij dachten ze zullen ons nu weer een andere behandeling geven, maar neen.
We kregen slecht nieuws. Toen ben ik gestopt met hier te mailen, want ze hebben ons toen gemeld dat ik niet meer zwanger kon geraken omdat mijn eileders slapen. Zogezegd POF Prematuur Ovarieel Falen. En ik kon het echt niet aan om hier te blijven schrijven.
Ergens had ik het gevoel dat ik mijn eigen lichaamop slot had gezet omwille van de schrik om weer mee te moeten maken wat we hebben meegemaakt.
Maar volgens de gyn kon dit niet. Mijn homeophaat daarentegen is ervan overtuigs dat de geest heel veel met het lichaam kan doen.

Onze enige optie was om over te stappen naar ofwel adoptie ofwel eiceldonatie.
Voor mij een grote ramp. Ik dacht waar vind ik in godsnaam iemand die zijn eicellen zomaar wil afstaan.
Op 16 mei hebben we ons dan maar laten inschrijven op de donorwachtlijst van het ziekenhuis, wachttijd 3à5 jaar. Nog zo'n ramp.
Heb overal wat advertenties gezet op internet. En op 24 mei had ik al enkel vrijwilligers gevonden.
Ondertussen heb ik +/- 7 personnen gevonden die daartoe bereid zouden zijn.

Ik heb dan nog iemand gevonden dat uiterlijk op me lijkt (dan vonden we tof) en hebben een afspraak op 29 juni bij mijn gyn voor alle screening en onderzoeken.

2 weken terug was ik thuis ziek met buikgriep. En vrijdag bellen ze op onze vaste lijn ipv op mijn gsm. Moest ik niet thuis geweest zijn hadden ze dan op mijn gsm gebeld?? Daar melden ze me dat er een vrouw voor haar eigen IVF ging doen. Indien ze min 8 follikels zou hebben dan wou ze er de helft van afstaan.

Ik dacht ik neem dit aan, want de screening van mijn donor duurt nog 3à6 maanden. En als de innestelling niet van de eerste keer lukt dan ben ik deze kans kwijt. En zo heb ik eigenlijk 2 kansen dit jaar nog.

Maar was wel heel erg bang, ik had zo iets van : wat gaan ze me nu weer vertellen?? Misschien kan ik weer niet starten met de behandeling.
Misschien laten ze me nu weten dat ik ook geen kinderen meer kan dragen, das het embryo zich niet innesteld,...

Donderdag moest ik mijn bloed laten trekken en dan zou ik vrijdag met de spray beginnen en in juli ergens zou er een terugplaatsing gebeuren.

En mijn grootste vrees kwam uit. Ik mocht de behandeling nog niet starten.
Ik had zo'n misselijk gevoel en ook krampjes in mijn onderbuik dat ik voor alle zekerheid (ik zou nog 5% kans hebben op een natuurlijke zwangerschap) een zwangerschapstest heb gedaan. Maar deze was negatief.
Toch had ik nog twijfels en heb ik donderdag aan de verpleegster gevraagd of ze mijn HCG hormoon ook op het document kon aanduiden.
Vrijdag werd mij dus gemeld dat deze waarde op 28 stond.

* * IU/L zwangere <5 = negatief, >25 = positief

Duur zwangerschap
4 weken 40 - 448 U/L 5 weken 270 - 2870 U/L 6 weken 3700 - 84900 U/L 7 weken 9700 - 120000 U/L
8 weken 31100 - 184000 U/L 9 weken 61200 - 152000 U/L 10 weken 22000 - 143000 U/L


Ik moest dus ook zondag nog eens bloed gaan laten nemen. Het zwangerschapshormoon is gestegen naar 203.
Toen zei hij ons dat alles wijst op een zwangerschap.

Woensdag moet ik weer bloed laten nemen.

Moet zeggen dat ik wel blij ben maar ben ook heel boos, want nu moet ik wachten tot ik 10 weken zwanger ben om een vlokkentest te kunnen doen en 2 weken later zullen we weten of we de zwangerschap ja of nee kunnen doorzetten.

Dit was dus het risico dat ik wou uitsluiten en nu zit ik serieus vast. Voel me net een tijdsbom.

Groeten
Cathy mama van Stijn* en van de viervoeters Yarra (7) en Dinky (3).